ค่ำคืนสุดท้ายก่อนสงคราม

กลิ่นดินปืนที่อบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องนอนกว้างขวางนั้นช่างเป็นส่วนผสมที่วิปริตที่สุดเท่าที่พราวรวีเคยสัมผัส เสียงระเบิดที่ดังกึกก้องจากชั้นใต้ดินสั่นสะเทือนไปถึงทรวงอก ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย คาร์โลกลับเลือกที่จะผลักบานประตูห้องเข้ามาด้วยแววตาที่สงบนิ่งดั่งพายุที่สะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ "ถอดชุดนั่นออกเสีย พราวรวี" คาร์โลเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ เขาไม่ได้วิ่งหนีความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่เขากำลังเปลี่ยนมันให้กลายเป็นแรงขับเคลื่อนในห้วงอารมณ์ เขาโยนเสื้อนอกตัวหนาลงบนพื้นห้อง ก่อนจะเดินตรงเข้าหาหญิงสาวที่ตัวสั่นเทาอยู่ข้างหน้าต่างบานสูง "คุณบ้าไปแล้วเหรอคาร์โล! ข้างนอกนั่น... พวกมาร์คัสกำลังจะบุกเข้ามา เราต้องหนี!" พราวรวีตะโกนสวน เสียงของเธอสั่นเครือแต่มุ่งมั่น ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดหวั่น คาร์โลไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอื้อมมือไปกระชากตัวเธอเข้าหาอกกว้าง มือหนาสัมผัสที่ต้นคอของเธออย่างรุนแรงจนเธอเงยหน้าขึ้นรับจุมพิตที่เผ็ดร้อนและหิวกระหาย ลมหายใจของเขาปะทะกับใบหน้าของเธอ มันไม่ใช่จูบแห่งการอำลา แต่มันคือการประกาศยึดครองในวินาทีสุดท้ายที่โลกอาจกำลังจะแตกสลาย "ถ้าคืนนี้คือจุดจบของข้า..." เขากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก "เจ้าต้องเป็นของข้าจนถึงหยดสุดท้ายของลมหายใจ ไม่ใช่ของใครหน้าไหนทั้งนั้น" แรงกระชากจากมือมาเฟียหนุ่มทำให้ชุดผ้าไหมเนื้อบางขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดที่สั่นไหวภายใต้การจับจ้องของเขาสายตาที่ราวกับสัตว์ป่ากำลังขย้ำเหยื่อคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความใคร่ แต่มันมีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา พราวรวีรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอกเขาออก ทว่ากลับพบเพียงกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันสั่นคลอน "ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" เธอถาม เสียงขาดห้วงเมื่อมือหนาเริ่มปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้าย "เพราะความกลัวมันไม่มีความหมายในค่ำคืนนี้" เขาตอบพลางอุ้มเธอขึ้นแนบอก เดินไปยังเตียงนอนกว้างใหญ่ ท่ามกลางเสียงปืนกลที่ดังระงมขึ้นเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาจนเริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของศัตรูที่คืบคลานเข้าสู่โถงทางเดินชั้นบน บนเตียงกว้าง ร่างกายสองร่างหลอมรวมกันด้วยความดิบเถื่อนและละเอียดอ่อนในเวลาเดียวกัน คาร์โลไม่ใช่มาเฟียผู้ไร้หัวใจในยามนี้ แต่เขากำลังถ่ายทอดทุกความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความหลงใหลลงบนเรือนร่างของพราวรวี สัมผัสของเขารุนแรงเหมือนต้องการจะฝังรอยรักไว้ให้ลึกที่สุด ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ในทุกตารางนิ้วของผิวเนื้อ พราวรวีตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความเว้าวอน เธอรู้ดีว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย เธอจึงยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้ความต้องการที่ถูกกดทับระเบิดออกมา แรงรักที่ปะทะกันดุจคลื่นพายุคลั่งไม่ได้ทำให้เธอกลัวตาย แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตอยู่มากกว่าครั้งไหนๆ เธอโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น ราวกับจะเหนี่ยวรั้งให้เขาหยุดนิ่งอยู่กับเธอในวินาทีนี้ตลอดกาล "บอกข้า... ว่าเจ้าเป็นของข้าคนเดียว" คาร์โลครางต่ำขณะฝังใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ แรงอารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดจนโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวคฤหาสน์ทั้งหลังแทบพังทลาย แต่ในห้องนั้น ราวกับมีเพียงเขาและเธอที่หลงอยู่ในโลกของกามารมณ์ที่ลึกซึ้งเกินคำบรรยาย ความรักของเขามันพันธะเถื่อนที่ล่ามเธอกับเขาไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น แต่ในขณะที่ความสุขสมถึงจุดยอด พราวรวีกลับสังเกตเห็นบางอย่างผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในห้อง... แสงไฟจากปลายกระบอกปืนนับสิบดวงสะท้อนผ่านเงาสะท้อนในกระจก และประตูห้องนอนก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากฝีมือของมาร์คัสที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูพร้อมลูกสมุนที่ถืออาวุธครบมือ คาร์โลหยุดชะงักเพียงครู่เดียว เขาไม่แม้แต่จะผละตัวออกจากเธอ แต่กลับหันไปมองศัตรูตัวฉกาจด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว "มาสายไปหนึ่งนาทีนะ มาร์คัส" คาร์โลกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงโอบรั้งร่างพราวรวีไว้แน่น และอีกข้างหนึ่งเลื่อนไปคว้าปืนกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจ ภูริศร์หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมกับตัวละครนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามกันมาถึงจุดที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ