ความลับในดวงตาปีศาจ

“วางปืนลงซะ พราวรวี” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ คาร์โลไม่ได้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ เขายืนนิ่งอยู่ริมระเบียงห้องทำงานที่เปิดกว้าง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดดูโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด มือข้างหนึ่งของเขาจับขอบราวระเบียงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พราวรวีถือปืนสั่นเทาอยู่ในมือ ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตั้งใจที่จะปลิดชีพปีศาจร้ายที่พรากอิสรภาพของเธอไปเริ่มสั่นคลอน เมื่อเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่สั่นไหวอย่างผิดปกติ “คุณรู้... ว่าฉันถืออะไรอยู่” เธอเค้นเสียงถาม มือที่ถืออาวุธลดต่ำลงเล็กน้อย คาร์โลแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแฝงไปด้วยความสมเพชตัวเอง “รู้สิ กลิ่นเหล็กเย็นๆ นั่นน่ะเหรอ จะฆ่าฉันน่ะเหรอพราว? ลองสิ... ถ้าการที่ฉันตายไปจะทำให้ผู้หญิงที่ฉันเพิ่งทำลายชีวิตไปอย่างคุณมีความสุขขึ้นมาได้บ้าง” เขาหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ สิ่งที่พราวรวีเห็นทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่เคยแผ่รังสีคุกคาม บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายและอ่อนล้าอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น แก้วไวน์ในมือเขาแตกละเอียด รอยเลือดสีสดไหลซึมลงมาตามง่ามนิ้วหยดลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพง “คาร์โล... คุณ...” “ไม่ต้องมาทำท่าสงสาร” เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอโดยไม่เกรงกลัวปากกระบอกปืน ก้าวเดินที่มั่นคงแต่ทว่าหนักอึ้ง “คนอย่างฉันไม่ต้องการความสมเพชจากเหยื่อ... แต่คืนนี้ ฉันแค่เหนื่อย... เหนื่อยจนอยากจะตายไปจริงๆ” เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้พราวรวีได้กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์ คาร์โลเอื้อมมือที่เปื้อนเลือดคว้าปลายกระบอกปืนแล้วจ่อเข้าที่กลางหน้าอกของตัวเอง แววตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาของมาเฟียผู้โหดเหี้ยม แต่เป็นสายตาของเด็กชายที่แบกรับความแค้นมานานเกินไปจนลืมวิธีหายใจ “เหนี่ยวไกสิ” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว “ปลดปล่อยฉันจากโลกที่เต็มไปด้วยเศษซากของความหลังนี้สักที” พราวรวีมองเห็นภาพในหัว... ความลับในดวงตาปีศาจไม่ใช่ความชั่วร้ายอย่างที่เธอคิด แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยอำนาจและเงินตรา เธอมองเห็นความเปราะบางของชายที่ใครๆ ต่างก็ยำเกรง มือของเธอสั่นแรงกว่าเดิมจนปืนร่วงหล่นลงบนพรมดังตุ้บ วินาทีที่ไร้อาวุธ คาร์โลคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขากดริมฝีปากลงมาที่ซอกคอเธออย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการสูบเอาลมหายใจและตัวตนของเธอเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ความดิบเถื่อนยังคงอยู่ แต่ในครั้งนี้มันแฝงไว้ด้วยความอ้อนวอนอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมาให้ใครเห็น “อย่าทิ้งฉันไป...” เขาพึมพำขณะซุกใบหน้าลงกับไหล่ของเธอ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผากลับสั่นสะท้านภายใต้การโอบกอดของเธอ “ฉันทำลายทุกอย่าง... ฉันสร้างกำแพงล้อมตัวเองไว้... แต่พราว... เธอกำลังทำลายมันลงเพียงแค่เธอยืนอยู่ตรงนี้” พราวรวีหลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นที่ปนเปไปกับความเจ็บปวด เธอไม่ได้ขัดขืน แม้สมองจะสั่งให้หนี แต่หัวใจกลับสั่งให้ปลอบประโลม มือเรียวบางลูบแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างปลอบโยน ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงไปในความเปราะบางของเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ปัง! บานประตูห้องทำงานถูกถีบออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีเทาเรียบกริบ มาร์คัสยืนอยู่ตรงนั้น มือถือสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าจอค้างไว้ เผยให้เห็นภาพของคาร์โลในมุมที่ไม่มีใครเคยเห็น... มุมที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาโรแมนติกของพวกคุณสินะ คาร์โล?” มาร์คัสแสยะยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความสาแก่ใจ “ภาพที่นายกอดผู้หญิงที่กำลังจะฆ่านายเนี่ย... ถ้าหลุดออกไปถึงหูพวกบอร์ดบริหาร นายคิดว่าอาณาจักรดันเต้จะพังทลายลงในกี่นาทีกัน?” คาร์โลผละออกจากพราวรวี ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา แต่ดวงตาของเขายังคงทิ้งร่องรอยของความหม่นแสงเอาไว้ เขาหันไปมองมาร์คัสด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าฟันโดยไม่แยแสต่อสถานการณ์ “แกเข้ามาผิดจังหวะแล้ว มาร์คัส” คาร์โลพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก แต่พราวรวีกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งออกมาจากร่างสูงข้างๆ เธอ “เพราะคนที่จะไม่ได้ออกไปจากห้องนี้... คือแก” ภูริศร์หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านสัมผัสได้ถึงความร้าวลึกในหัวใจของตัวละครนะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านด้วยใจครับ