ตามล่าหาหัวใจ

เสียงกําไลข้อมือเงินกระทบกับพื้นหินอ่อนในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนความเงียบงันจะเข้ากัดกินทุกอณูอากาศ คินน์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เอกสารในมือร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้น โดยที่เจ้าตัวไม่มีสติพอจะสนใจก้มลงเก็บมันด้วยซ้ำ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีข้อความทิ้งไว้แม้แต่บรรทัดเดียว มีเพียงการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของ "เรน" คนที่เพิ่งจะปะทะคารมเขาอย่างเผ็ดร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "หายไป... หมายความว่ายังไงวะ?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยของสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งจนถึงขีดสุด คินน์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคงแต่ทว่าหนักหน่วง หัวใจในอกเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังจนปลายนิ้วชาดิก นี่ไม่ใช่เกมไล่จับแบบที่อีกฝ่ายเคยทำ แต่นี่คือความจริง... เรนหายตัวไปจากชีวิตเขาแล้วจริง ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาในหัวเป็นฉาก ๆ รอยยิ้มหยันที่มุมปาก น้ำเสียงเย้ยหยันที่จงใจกวนประสาท และแววตาที่ซ่อนความอ่อนล้าเอาไว้ภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง ทุกอย่างยังเด่นชัดราวกับเจ้าตัวยังยืนอยู่ตรงนั้น คินน์เค้นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชตัวเอง ปากบอกว่าเกลียดนักคนอวดดี ปากบอกว่าอยากจะดัดนิสัยให้เข็ดหลาบ แต่พอเอาเข้าจริง... แค่คิดว่าไม่ได้เห็นรอยยิ้มกวนประสาทนั่น ท้องไส้ของเขากลับบิดเกร็งจนแทบหายใจไม่ออก "คิดจะหนีฉันไปงั้นเหรอเรน... ฝันไปเถอะ" ร่างสูงก้าวฉับ ๆ ไปที่โต๊ะทำงาน นิ้วแกร่งกดปุ่มอินเตอร์คอมด้วยแรงอารมณ์จนแทบแตกคามือ "การ์ดทุกคนฟังทางนี้! เช็คกล้องวงจรปิดทุกมุมตึก ทุกลานจอดรถ และทุกเส้นทางออกจากเพนต์เฮาส์เดี๋ยวนี้! ถ้าใครปล่อยให้คนของผมหลุดมือไปได้แม้แต่คนเดียว เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากเกาะนี้ได้เลย!" น้ำประกาศิตที่เฉียบขาดและเต็มไปด้วยจิตสังหารทำให้ปลายสายสะดุ้งเฮือก คินน์ตัดสายทิ้งทันที เขากระชากสูทสีเข้มมาสวมลวก ๆ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความเดือดดาลผสมผสานกับความกลัวลึก ๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน ความกลัวที่จะสูญเสียคนคนนี้ไปตลอดกาล... ความรู้สึกแบบนี้มันน่าสมเพชเป็นบ้า แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกำลังแผดเผาอกข้างซ้ายจนแทบมอดไหม้ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คินน์คือนักล่าผู้กุมความลับและอำนาจเหนือใคร ไม่เคยมีใครกล้าท้าทาย หรือแม้แต่จะคิดหนีเขาพ้น แต่นี่... เรนกลับกล้าใช้ความฉลาดเป็นเกราะกำบังแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับตั้งใจจะทดสอบขีดจำกัดความอดทนของเขาโดยเฉพาะ เพล้ง! แก้วกาแฟบนโต๊ะถูกปัดร่วงลงแตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี คินน์ไม่สนใจเศษแก้วที่บาดเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดสีสดไหลซึมออกมา ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความกระวนกระวายใจในอก เขาย่างสามขุมออกจากห้องทำงานด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บอดี้การ์ดนับสิบคนที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ด้านนอกต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเห็นสภาพนายใหญ่ในตอนนี้ "ท่านครับ เราเช็คทุกจุดแล้ว... ไม่พบร่องรอยของคุณเรนเลยครับ รถส่วนตัวก็จอดไว้ที่เดิม คาดว่าน่าจะ..." ลูกน้องคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ "คาดว่าอะไร พูดออกมา!" คินน์ตวาดกร้าว เสียงคำรามต่ำในลำคอทำเอาบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "น่าจะเป็นการ... จงใจหายตัวไปโดยไม่ใช้ยานพาหนะครับ เหมือนมีคนมารับตัวไป หรือไม่ก็..." "หรืออะไร!" "มีคนวงในช่วยครับ..." คำตอบนั้นทำให้คินน์นิ่งงันไปชั่วขณะ สมองที่ชาญฉลาดและเฉียบคมเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว คนวงในงั้นเหรอ? ในเพนต์เฮาส์แห่งนี้ นอกจากคนสนิทที่ไว้ใจได้แล้ว ก็ไม่มีใครรู้ทางหนีทีไล่ดีเท่ากับ... ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความโกรธระลอกใหม่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด เรนไม่ได้แค่หนี แต่เตรียมการมาเป็นอย่างดี การที่คนฉลาดอย่างเรนยอมเสี่ยงเดินเกมนี้ แสดงว่าต้องมีแบ็กอัพชั้นดีคอยหนุนหลังอยู่... และไอ้ "แบ็กอัพ" ที่บังอาจยื่นมือเข้ามายุ่งกับของของเขานี่แหละ ที่จะต้องชดใช้ด้วยความฉิบหาย "สืบให้.ลึกที่สุด ว่าใครมันกล้าเสนอหน้ามาช่วยคนของฉัน" คินน์สั่งเสียงเยียบเย็น แววตาดุดลุกโชนไปด้วยไฟแค้นผสมความคลั่งรัก "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ใหญ่มาจากไหน ขุดมันขึ้นมาจากหลุมแล้วลากตัวมาให้ฉัน!" ร่างสูงก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นเงาทะมึน บอดี้การ์ดทุกคนวิ่งตามเป็นพรวน รถสปอร์ตหรูสีดำสนิทพุ่งทะยานออกจากอาคารด้วยความเร็วสูงราวกับพายุฝนที่กำลังก่อตัว คินน์เหยียบคันเร่งมิดไมล์ในหัวมีเพียงภาพใบหน้ายโสโอหังของคนที่บังอาจท้าทายอำนาจมืดอย่างเขา เรน... นายคิดเหรอว่าหนีพ้น นายคิดผิดถนัดแล้วล่ะ รถเบนซ์หรูเลี้ยวโค้งเข้าสู่เขตย่านการค้าเก่าแก่ใจกลางเมือง ซึ่งเป็นจุดอับสัญญาณที่ลูกน้องรายงานว่าเป็นเบาะแสสุดท้าย คินน์ก้าวลงจากรถ ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ที่เริ่มโปรยปลงมา ลมหนาวพัดกรรโชกจนชายเสื้อสูทปลิวไสว แต่ความหนาวเย็นภายนอกยังเทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มในใจของเขา ก้าวแรกที่เดินเข้าไปในตึกร้างซึ่งเคยเป็นโกดังสินค้าเก่า กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก คินน์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักล่าบอกให้เขารู้ตัวว่าเขากำลังเดินเข้าสู่กับดัก แต่สำหรับคนคลั่งรักที่สติหลุดไปครึ่งซีกแล้ว ต่อให้เบื้องหน้าคือขุมนรก เขาก็พร้อมจะกระโจนลงไปลากตัวคนตัวเล็กกลับมา พรึบ! จู่ๆ ไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เหนือหัว ส่งเสียงฮัมเบาๆ ในความมืด คินน์หยุดเดิน สองมือประสานกันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่มีเสาปูนบังทัศนียภาพเต็มไปหมด "ออกมาเล่นซ่อนหากันพอหรือยัง เรน?" คินน์ตะโกนก้อง เสียงทุ้มกังวานสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้าง "นายคิดว่าวิธีตื้นๆ แค่นี้จะรอดพ้นมือฉันไปได้งั้นเหรอ อยากลองดีนักใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะทบต้นทบดอกคืนให้สาสมเลย!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกจากเสียงหยดน้ำฝนที่รั่วลงมาจากหลังคารั่วๆ ติ๊ก... ติ๊ก... คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ด เขาก้าวเข้าไปใกล้เสาต้นที่ใหญ่ที่สุด สัญชาตญาณเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย... กลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ที่ติดตรึงอยู่ปลายจมูก มันใกล้เข้ามาทุกที หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วราวกับกลองศึก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับเงาร่างที่ซ่อนอยู่หลังเสาต้นนั้น ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนตัวใครบางคน เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังล้อมกรอบพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าหลายดวงที่สาดส่องเข้ามาตรงหน้าจนคินน์ต้องหรี่ตาลง "เกมพลิกแล้วล่ะครับ... คุณคินน์" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาเสา รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากและแววตาท้าทายที่ส่งตรงมาทำให้คินน์ต้องชะงักกึก เลือดในกายพุ่งพล่านด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ไอ้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคนที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุด และเป็นคนเดียวกับที่เรนเคยเอ่ยถึงด้วยรอยยิ้มเยาะเมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ