กลับมาหาฉันเถอะ

"ถ้าคุณคิดว่าหยดน้ำตาพวกนี้มันมีค่าพอจะซื้อความผิดพลาดที่คุณทำไว้... คุณก็ประเมินค่าความรู้สึกของผมต่ำเกินไปแล้วครับ, คุณคินน์" เสียงทุ้มหวานที่เจือความสั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักเพนต์เฮาส์หรูหราที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกที่สาดส่องลอดผ่านกระจกใส เผยให้เห็นร่างโปร่งของเรนที่ยืนกอดอกแน่น แววตาคู่คมที่เคยฉายแววดุดื้อและทันคน บัดนี้กลับคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส ทว่าเจ้าตัวกลับพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่มันกลับเข้าไปอย่างสุดความสามารถ ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีไม่ยอมให้ตัวเองดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้ ตรงหน้าของเขาคือคินน์—มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและนักธุรกิจหมื่นล้านผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชา ไร้หัวใจ และเหี้ยมเกรียมในโลกธุรกิจ แต่ในวินาทีนี้ ภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามเหล่านั้นกลับพังทลายไม่เป็นท่า คินน์คุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพรมราคาแพง มือหนาสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ขณะเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะปลายนิ้วลงบนข้อมือของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงเกินไป เรนจะแตกสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "เรน... ฟังผมก่อน" เสียงทุ้มต่ำของคินน์แหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของความเย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในThe Abyss บัดนี้แดงก่ำ ไร้ซึ่งเกราะป้องกันใดๆ มีเพียงความเจ็บปวดร้าวลึกและความคลั่งรักที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม "วันนั้น... ผมไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ คุณก็รู้ว่าศัตรูของเรามันจ้องจะเล่นงานจุดอ่อนที่สุด และจุดอ่อนเดียวในชีวิตของผม... คือคุณ" "ทางเลือกเหรอ?" เรนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดหยันและความร้าวราน "คุณเลือกที่จะปกป้องผมด้วยการผลักไสผมออกไปเหวี่ยงไว้กลางกองไฟเนี่ยนะ? คุณเก่งกาจจะตายไป คุณคินน์ คนอย่างคุณวางแผนไว้ล่วงหน้าเป็นสิบก้าวเสมอ ทำไมล่ะ? กลัวว่าถ้าบอกความจริง ผมจะขวางคุณ หรือกลัวว่าผมจะวิ่งหนีคุณไปซะก่อนกันแน่?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด คินน์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจของเขาบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรงจนปวดหนึบ เขารู้ดีว่าความผิดพลาดในอดีตที่เลือกจะจัดการปัญหาทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวโดยไม่ปรึกษาเรน คือความโง่เขลาที่สุดในชีวิต "ผมกลัว..." คินน์ยอมรับออกมาในที่สุด เสียงกระซิบนั้นเบาหวิวแต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึก "ผมกลัวว่าผมจะปกป้องคุณไม่ได้... ผมกลัวสายตาเย็นชาที่คุณมองมาเวลาที่ผมทำพลาด เรน... ผมยอมให้คนทั้งโลกเกลียดผม ยอมให้ตระกูลของผมล่มสลาย ดีกว่าต้องเห็นคุณเจ็บปวดเพราะผม... แต่สุดท้าย สิ่งที่ผมกลัวที่สุด มันก็เกิดขึ้นอยู่ดี" หยดน้ำตาที่เรนพยายามอดกลั้นไว้ ไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนเงียบๆ แม้เจ้าตัวจะรีบยกหลังมือขึ้นปาดมันออกอย่างลวกๆ ด้วยความโกรธขัดใจตัวเอง แต่ภาพนั้นกลับยิ่งทำให้คินน์แทบคลั่ง หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระชากวูบ เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อเท้าของเรนไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับฝ่ามือบางที่สั่นเทาโดยไม่สนใจศักดิ์ศรีหรือความเป็นผู้นำใดๆ ทั้งสิ้น "กลับมาหาผมเถอะนะครับ... เรน" เสียงอ้อนวอนที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่ทรงอำนาจที่สุดคนหนึ่ง กลับสั่นเครือและน่าเวทนาจนคนฟังต้องสะท้อนใจ "ผมขาดคุณไม่ได้... จริงๆ นะ" คินน์เงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมคู่นั้นเต็มไปด้วยความเว้าวอนและยอมจำนนอย่างราบคาบ "ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะด่าผม หรือจะเอาปืนมายิงผมให้ตายคามือตอนนี้... ผมก็จะไม่หลบหนีไปไหนอีกแล้ว ขอแค่คุณให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้พิสูจน์ว่าผู้ชายสารเลวคนนี้รักคุณมากแค่ไหน..." เรนก้มมองคนที่คุกเข่าแทบเท้า หัวใจที่เคยปิดตายและสร้างกำแพงหนาเตอะไว้เพื่อปกป้องตัวเอง ค่อยๆ ถูกความจริงใจและความเจ็บปวดร้าวรานของอีกฝ่ายกัดเซาะจนพังทลายลงทีละน้อย ความโกรธแค้นที่สะสมมานานนับเดือนเริ่มเจือจางลง เหลือเพียงความโหยหาและความเจ็บปวดที่ตกค้างอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ มือบางที่ถูกกุมไว้ค่อยๆ ขยับนิ้ว ปลายนิ้วเรียวสั่นเทายามที่เอื้อมไปสัมผัสเส้นผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงของคินน์อย่างแผ่วเบา การกระทำนั้นทำให้คินน์เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนที่ความหวังริบหรี่จะสว่างวาบขึ้นในอก "คุณมันบ้าจริงๆ คินน์..." เรนพึมพำเสียงเครือ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการร้องไห้ "คุณทำให้ผมกลายเป็นคนงี่เง่า... คนที่เอาแต่ใจตัวเองที่สุดในโลกเลยรู้ตัวไหม" "ผมยอมเป็นคนบ้า... เป็นคนที่โง่ที่สุดในสายตาใครก็ได้ ขอแค่คนๆ นั้นยังเป็นคุณที่ยืนอยู่ข้างผม" คินน์ขยับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สองมือประคองใบหน้าหวานของเรนไว้ด้วยความทะนุถนอมราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นภาพลวงตา นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้กันจนลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียว เคมีอันตึงเครียดที่เคยโอบล้อมทั้งคู่ไว้ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ร้อนรุ่ม ไดอะล็อกและเสียงหัวเราะเจือคราบน้ำตาเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย คินน์โน้มใบหน้าลงช้าๆ สายตาคมกริมจดจ้องริมฝีปากนุ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ไหว เรนหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนที่กำลังจะทาบทับลงมา หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกโหยหาที่อัดอั้นมานานนับเดือนกำลังจะได้รับการเติมเต็มในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ทำลายบรรยากาศโรแมนติกที่กำลังสุกงอมลงในพริบตาเดียว ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยสำเนียงร้อนรนของบอดี้ชายคนสนิทที่ดังทะลุบานประตูเข้ามา "นายครับ! แย่แล้วครับ! ฝ่ายตรวจสอบบุกมาถึงชั้นล่างแล้วครับคุณคินน์! พวกมันมีหมายศาลพิเศษและกำลังขึ้นลิฟต์มาที่นี่แล้วครับ!" คินน์ชะงักค้าง ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นวับหนึ่งในเสี้ยววินาที ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ขณะที่เรนสะดุ้งสุดตัว สติที่เกือบหลุดลอยกลับคืนมาพร้อมกับสถานการณ์วิกฤตตรงหน้า ทั้งสองสบตากันด้วยความตกใจ ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงลิ่วถึงขีดสุดอีกครั้ง! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ)