อันตรายมาถึงตัว

เสียงเศษแก้วแตกกระจายดังก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศรอบกายหนาแน่นไปด้วยกลิ่นอายของความตายและความเดือดดาลที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเงียบงัน คินน์ยืนนิ่งสงท่ามกลางกลุ่มชายชุดดำไม่ต่ำกว่าห้าคนที่ปิดล้อมรอบตัว ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววเยียบเย็นไร้ความหวาดกลัว แม้ว่าที่หัวไหล่ข้างขวาจะมีรอยฉีกขาดของเสื้อผ้าและหยดเลือดสีเข้มไหลซึมลงมาตามเรียวแขน "ตระกูลพวกแกมันก็แค่พวกสุนัขลอบกัด" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รอยยิ้มเยาะหยันมุมปากยิ่งทำให้หัวหน้ากลุ่มมือสังหารหน้าชาด้วยความโกรธ "ปากดีให้ได้ตลอดเถอะคุณคินน์... หวังว่าตอนที่เรนสุดที่รักของคุณมาเห็นสภาพนี้ แกจะยังทำหน้าเหนือกว่านี้ได้นะ" หัวหน้ามือสังหารสะบัดมีดสั้นอาบยาพิษในมือ ส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้าประชิดตัวเป้าหมายพร้อมกัน คินน์ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขารู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันไม่ใช่ตัวเขา แต่เป็นเรน... คนที่เพิ่งเดินออกจากตึกเพื่อไปจัดการเอกสารสำคัญ และกำลังจะกลับเข้ามาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ถ้าเขาพลาดท่าตอนนี้ เรนจะต้องตกอยู่ในรัศมีคมกระสุนและกับดักที่พวกมันวางไว้ หมัดหนักหน่วงพุ่งเข้ากระแทกสีข้างของมาเฟียหนุ่มจนเซถอยหลัง คินน์กัดฟันกรอด รสชาติคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก แต่เขากลับสวนกลับด้วยการเตะตัดขาจนมือสังหารคนแรกทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มีดสั้นเล่มคมก็ถูกปักเข้ามาเฉียดต้นคอ ทิ้งรอยแผลลึกเป็นทางยาว เลือดสดๆ ไหลอาบลงมาตามปกเสื้อขาวสะอาด "จับตัวมันไว้! อย่าให้มันขยับได้!" เสียงคำรามสั่งการดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ถูกกดกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือกระจก เสียงกระจกแตกละเอียดบาดลึกเข้าที่แผ่นหลังและต้นแขนจนความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สติของเขากลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นเป็นทวีคูณ ในขณะเดียวกัน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกด้วยแรงกระแทก เรนที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ชะงักก้างไปทันทีเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏแก่สายตา ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพคินน์ที่กำลังโชกเลือดและถูกคมมีดจ่ออยู่ที่ลำคอ ทำให้โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ปากที่เคยจัดจ้านและทันคนมาตลอดกลับแห้งผาก เสียงในลำคอหายไปชั่วขณะ "เรน... ออกไป..." เสียงทุ้มต่ำของคินน์ลอดไรฟันออกมา แม้สภาพจะสะินสะเทือนและบาดเจ็บสาหัส แต่แววตาที่มองตรงมายังร่างบางกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและคำสั่งเด็ดขาดที่ห้ามเข้าใกล้ "พวกแก... ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!" เรนไม่ได้ถอยหนีอย่างที่คินน์ต้องการ ตรงกันข้าม เรียวขาคู่นั้นก้าวเข้ามาในห้องด้วยความเร็ว พร้อมกับมือที่ควักปืนพกขนาดกะทัดรัดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมปลาบเปลี่ยนเป็นความดุดันท᧣เหี้ยมเกรียมชนิดที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก หัวหน้ามือสังหารหัวاหัวเราะในลำคอ มันเอามือจดมีด1เข้ากับผิวเนื้อที่ลำคอของคินน์ลึกขึ้นจนเลือดซึม "วางปืนลงซะคุณเรน ไม่งั้นคุณจะได้เห็นหัวใจของคนคลั่งรักคนนี้เต้นเป็นครั้งสุดท้าย" เรนกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นแผดเผาอยู่ในอกจนแทบคลั่ง เขาเกลียดตัวเองที่มักจะใจอ่อน และเกลียดไอ้บ้านี่ที่ชอบทำตัวเป็นฮีโร่รับบาดเจ็บแทนเขาอยู่เรื่อย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยืนดูคนตรงหน้าถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา! "มึงกล้าแตะเขาแม้แต่นลายเล็บเดียว... กูจะส่งพวกมึงลงไปนรกแบบไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิดคอยดู!" เรนประกาศกร้าว เล็งปากกระบอกปืนตรงไปที่หว่างคิ้วของหัวหน้ามือสังหารอย่างไม่ลังเล ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องที่แตกกระจายลงพร้อมกัน ร่างของเงาดำนับสิบค่อยๆ โรยตัวลงมาจากดาดฟ้าโดยที่ไม่มีใครคาดคิด คินน์หรี่ตามองกลุ่มคนที่เพิ่งบุกเข้ามาใหม่ผ่านม่านเลือดที่ไหลบังวิสัยทัศน์ ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะยกยิ้มหยันออกมาอย่างยากจะคาดเดา เมื่อเห็นใบหน้าของผู้นำกลุ่มเสริมทัพที่ก้าวเข้ามาทางหน้าต่าง "มาช้าชะมัด... ลูกน้องแกทำงานประสาอะไรถึงปล่อยให้พวกสวะนี่เข้ามาถึงข้างในได้" คินน์เอ่ยแซะทั้งที่เลือดอาบทั่วตัว เรนหันขวับไปมองบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบในห้อง พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อรู้ว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาและศัตรู... แต่ยังมีตัวแปรระดับอันตรายอีกคนที่กำลังจะพลิกกระดานทั้งหมดในพริบตาเดียว! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการเผชิญหน้าที่อันตรายนี้เสมอนะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ)