ปกป้องด้วยชีวิต

เสียงลั่นไกปืนที่ดังสนั่นก้องไปทั่วโกดังร้างริมท่าเรือ ไม่ได้ทำให้หัวใจของเรนเต้นช้าลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือสัญญาณเตือนภัยที่สลัดความลังเลทั้งหมดทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ร่างโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเท้าฉับๆ ผ่านประตูเหล็กผุกร่อนเข้าไปโดยไม่สนคำเตือนของบอดี้การ์ดมือหนึ่งที่วิ่งตามหลังมาติดๆ สายตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว กลิ่นควันปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าเก่า ท่ามกลางความมืดสลัว ร่างสูงใหญ่ของคินน์กำลังยืนประจันหน้ากับกลุ่มอิทธิพลมืดที่ล้อมกรอบไว้อย่างไร้ทางหนีทีไล่ บาดแผลที่หัวไหล่ขวาของเจ้าพ่อหนุ่มมีคราบเลือดสีเข้มซึมทะลายเนื้อผ้าสีดำออกมา แต่นัยน์ตาคมดุคู่นั้นยังคงทอประกายความเย่อหยิ่งและดุดัน ไม่ยอมก้มหัวให้ใครแม้แต่นินาทีเดียว "คุณนี่มัน... อวดดีไม่เข้าเรื่องจริงๆ นะครับ คุณคินน์" เสียงหวานติดจะเยาะหยันดังแทรกความตึงเครียดขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เรนก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างร่างสูงที่บาดเจ็บอย่างไม่เกรงกลัวคมกระสุนในมือของศัตรู คินน์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบที่เคยราบเรียบไร้ความรู้สึกไหววูบอย่างรุนแรงยามเมื่อปะทะเข้ากับใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความโกรธระคนตกใจฉายชัดขึ้นในแววตาของมาเฟียหนุ่ม "เรน... เธอเข้ามาทำบ้าอะไรที่นี่! ใครใช้ให้เธอเสี่ยงตายเข้ามา!" คินน์กัดฟันกรวด น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาพยายามจะดันร่างบางให้อยู่ด้านหลัง แต่เรนกลับปัดมือออกอย่างไม่ไยดี "หุบปากไปเลยครับคุณคินน์ เก็บแรงไว้หายใจเถอะสภาพนี้ หน้าตาดูไม่จืดเลยนะครับท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่" เรนสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสวยเฉี่ยวตวัดมองหัวหน้าแก๊งตรงข้ามที่ถือปืนเล็งตรงมาทางพวกเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน มือเรียวล้วงหยิบอาวุธประจำตัวออกมาจากเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่ว ปลดเซฟตี้เสียงดังคลิกท่ามกลางความเงียบงัด "โอ้... ดูคู่รักคู่นี้สิครับ ช่างรักกันจนตัวตายจริงๆ ยอมเอาชีวิตมาทิ้งด้วยกันแบบนี้ ซาบซึ้งจนผมแทบจะร้องไห้เลยล่ะ" เสียงหัวeเราะเยาะเย้ยของหัวหน้าแก๊งคู่ปรับดังขึ้น พร้อมกับลำกล้องปืนที่ขยับเล็งตรงมาที่หน้าผากของเรนพอดี หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ความกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตพวยพุ่งขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ ยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองถูกลอบยิงเสียอีก เมื่อเห็นว่าเป้าหมายของมันคือคนตรงหน้าที่เขาพยายามปกป้องมาตลอด "ถอยไปเรน!" คินน์คำรามลั่น ขยับตัวจะเอาตัวเองมาบังกระสุนแทน แต่เรนกลับเอื้อมมือไปคว้าแขนแกร่งของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดเดี่ยวจนคินน์ต้องชะงัก "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่ใช่ตุ๊กตาเคลือบกระเบื้องที่จะให้ใครมาปกป้องฝ่ายเดียว..." เรนหันมาสบตาคินน์ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นและประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน "เราเคยตกลงกันไว้แล้วนี่ครับ... ว่าจะไม่มีใครยอมตายก่อนอีกคน" คำพูดนั้นทำเอาคินน์นิ่งค้างไป อารมณ์ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาจุกอก แม้ในสถานการณ์ที่เฉียดตายและมีคมกระสุนจ่ออยู่ตรงหน้า แต่หัวใจของมาเฟียหนุ่มกลับเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความคลั่งรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเย็นชาพังทลายลงในพริบตา ผู้ชายคนนี้... ดื้อรั้นเหลือเกิน และเขาก็หลงรักความดื้อรั้นนี้จนโคนหัวปักปำ "ดื้อด้านชะมัด..." คินน์พึมพำเสียงพร่า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่แววตาสีเข้มที่มองเรนกลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและยอมจำนนอย่างราบคาบ "ถ้าวันนี้เราลอดออกไปได้ ผมจะจับเธอมัดแล้วตีให้เข็ดเลยคอยดู" "ฝันไปเถอะครับ" เรนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย "ถ้าจัดการพวกมันไม่ได้ คนที่จะได้นอนโรงพยาบาลน่าจะเป็นคุณมากกว่านะ... คุณแฟน" คำว่า 'แฟนหลุดปาก' ออกมาจากปากของคนปากแข็ง ทำเอาคินน์ชะงักไปนิดก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะอันตรายถึงชีวิต แต่บรรยากาศรอบตัวพวกเขากลับอบอวลไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงและบ้าคลั่งจนศัตรูเริ่มรู้สึกผิดปกติ "จัดการมันทั้งคู่เลย! อย่าปล่อยให้พวกมันพูดมาก!" หัวหน้าแก๊งตלาดสั่งด้วยความหงุดหงิด นิ้วเตรียมเหนี่ยวไกส่งกระสุนมรณะพุ่งตรงมา ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้น เรนไม่ลังเลที่จะขยับตัวพุ่งเข้าประชิดร่างสูง พร้อมกับลั่นไกใส่อาวุธในมือของมือปืนฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ เสียงปืนดังสนั่นประสานกันจนหูอื้อตาลาย คินน์เองก็ไม่รอช้า อาศัยจังหวะชุลมุนซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของศัตรูที่เข้ามาประชิดอย่างแม่นยำและดุดัน แม้จะมีบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ แต่สัญชาตญาณนักล่าของมาเฟียหนุ่มยังคงเฉียบคมและน่าเกรงขามไม่เปลี่ยน กระสุนนัดสุดท้ายถูกยدออกไป ความเงียบสงบเริ่มกลับคืนสู่โกดังร้างอีกครั้ง ร่างของพวกสมุนฝ่ายตรงข้ามล้มระเนระนาดกองกับพื้น เรนหอบหายใจเบาๆ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย ใบหน้าเรียวเนียนเปื้อนคราบเขม่าควันเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงเปล่งประกายความสตรอง ทว่า... ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย สายตาคมกริบของเรนก็เหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนของมือปืนอีกคนที่แอบซ่อนอยู่บนชั้นลอยด้านบน และมันกำลังเล็งปากกระบอกปืนตรงมาที่แผ่นหลังของคินน์ที่กำลังยืนหันหลังให้อย่างไม่ทันระวังตัว! "ระวังครับ!" เรนกรีดร้องสุดเสียงโดยไม่ทันคิด สมองสั่งการเร็วกว่าร่างกาย ร่างโปร่งโถมเข้าผลักคินน์ให้พ้นวิถีรังสีมรณะอย่างแรง พร้อมกับหมุนตัวเอาแผ่นหลังของตัวเองมารับกระสุนแทน *ปัง!* เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความตกใจขีดสุด คินน์เบิกตากว้าง ร่างสูงเซถลาไปตามแรงผลัก ก่อนจะหันกลับมามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนหัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ร่างบางของเรนทรุดฮวบลงอ้อมแขนของเขา เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมเปื้อนเสื้อสูทสีเข้มบริเวณหัวไหล่ลามไปถึงแผ่นหลังอย่างรวดเร็ว "เรน... เรน!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือหนาสั่นเทายามเมื่อประคองร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นไว้แนบอก ความโกรธเกรี้ยวและคลั่งแค้นพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนนัยน์ตาสีเข้มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ คินน์หันขวับไปมองมือปืนบนชั้นลอยด้วยสายตาพิฆาต ก่อนจะลั่นไกปืนในมือตัวเองนัดเดียวปลิดชีพมันอย่างไร้ความปรานี เสียงปืนเงียบลงสนิท เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของเรนที่ซบอยู่ตรงอกเขา "ใครใช้ให้เธอเอาชีวิตมาแลกกับผม... ใครใช้กันฮะเรน!" คินน์กอดกระชับร่างนั้นแน่น น้ำตาของผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรธุรกิจร่วงเผาะลงบนกลุ่มผมนุ่ม เรนแย้มยิ้มบางเบาออกมาทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจรดรินอยู่ตรงอกแกร่ง "ก็... บอกแล้วไงครับ ว่าผมปกป้องคุณด้วยชีวิต..." เรนกระซิบเสียงแผ่วเบา เปลือกตาสวยค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ท่ามกลางความตกใจและเสียงตะโกนเรียกชื่อของบอดี้การ์ดที่วิ่งเข้ามาสมทบ และในวินาทีที่สติของเรนกำลังจะดับวูบลงนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากความมืดที่ประตูทางเข้าด้านหลัง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเท้าออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "โอ้โห... ภาพบาดตาบาดใจจริงๆ นะครับคุณคินน์ ไม่คิดเลยว่าทายาทตระกูลดังจะยอมตายเพราะเด็กคนเดียว..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการเผชิญหน้าที่อันตรายนี้เสมอนะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ