ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เอกสารสัญญาฉบับหนาถูกกางลงบนโต๊ะกระจกใสเสียง *แกร็ก* เบาๆ ของหัวปากกาโลหะราคาแพงที่ถูกหมุนเปิดฝากล่าวถึงความเด็ดขาดของผู้เป็นเจ้าของ กลิ่นอายความกดดันในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองเวลานี้ ไม่ได้มาจากตัวเลขผลกำไรหรือข้อพิพาททางธุรกิจอันมหาศาล หากแต่มันมาจากระยะห่างระหว่างคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่ เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววระแวดระวังไวกว่าใครกวาดมองข้อความทางกฎหมายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ปากบางเฉียบขยับเอื้อnคำด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมบาดลึกไม่แพ้กัน "ดีลลับบ้าบออะไรของคุณคินน์... คุณคิดว่าผมเป็นเด็กอมมือหรือไง ถึงได้เอาสัญญาทาสฉบับนี้มาล่อลวงให้ผมเซ็นเพื่อแลกกับการกอบกู้บริษัท?" เรนเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "ตระกูลคินน์ขึ้นชื่อเรื่องความเลือดเย็นในการทำธุรกิจ ผมไม่แปลกใจหรอกที่จะเห็นข้อผูกมัดบ้าๆ นี่ แต่ที่แปลกใจคือ... ทำไมคุณถึงมั่นใจนักว่าผมจะยอมเป็นเบี้ยให้คุณเชิดเล่นตามอำเภอใจ?" คินน์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืดสลัวของเงาไฟ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายคู่นั้นไม่ได้แสดงความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันมีความไหววูบประหลาดที่ยากจะคาดเดาซ่อนอยู่ลึกๆ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนทุกที แต่มันช่างชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างน่าประหลาด "เบี้ยเหรอครับเรน?" คินน์ทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนแทบทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่ง "คุณคิดจริงๆ หรือว่าข้อความยืดยาวในกระดาษพวกนั้น ถูกร่างขึ้นมาเพื่อผูกมัดให้คุณกลายเป็นเบี้ย?" "แล้วมันคืออะไรล่ะ?" เรนเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะกับสายตาคู่นั้นที่มองมา "ข้อ 4 ข้อย่อยที่ 3 ระบุชัดเจนว่าสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจทุกอย่างของโปรเจกต์นี้อยู่ที่คุณ และผม... ต้องอยู่ในความดูแลของคุณตลอด 24 ชั่วโมง ห้ามปฏิเสธคำสั่ง ห้ามเดินทางออกนอกเขตโดยไม่ได้รับอนุญาต... นี่มันไม่ใช่สัญญาทาสแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?" "เรียกว่า 'แผนการดูแล' สิครับ" คำตอบเรียบง่ายแต่จริงจังหลุดออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่ม ทำเอาเรนถึงกับชะงัก ค้างพะงาบไปชั่วขณะ ราวกับสมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดที่เพิ่งได้ยิน "คุณ... ว่าอะไรนะ?" คินน์ถอนหายใจเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งที่เรนรักษาระยะห่างไว้ กลิ่นอายความเป็นผู้นำและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้เรนต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ด้านหลังคือพนักโซฟาที่ปิดกั้นทางถอยไว้เสียแล้ว คินน์ใช้มือข้างหนึ่งท้าวลงกับพนักโซฟา กักตัวเรนให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ โน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาที่ทอดมองมานั้นไร้ซึ่งความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและ... ความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้มานานเกินทน "คุณอ่านสัญญาแค่ตัวอักษรทางกฎหมาย แต่ไม่เคยอ่านความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดเลยสินะครับเรน" คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความตัดพ้อน้อยๆ ที่ทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "หมายความว่ายังไง..." เรนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่มือเรียวพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่าแผงอกนั้นกลับแน่นราวกำแพงหิน "คุณจำวันที่เราเจกันครั้งแรกในงานประมูลนั่นได้ไหมครับ?" คินน์ไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอ่ยทวนความทรงจำด้วยแววตาจริงจัง "วันที่คุณถูกหักหลัง ถูกคนที่ไว้ใจที่สุดเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณยืนอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าที่จ้องจะขย้ำคุณให้จมดิน... วันนั้น คุณคิดจริงๆ หรือว่าผมบังคับให้คุณมาเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่ด้วยความบังเอิญ?" เรนเบิกตากว้างขึ้น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองศึก ความทรงจำในคืนนั้นไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดที่เคยสงสัย... ความช่วยเหลือที่เข้ามาในเวลาที่เหมาะสมอย่างน่าประหลาด ช่องโหว่ทางกฎหมายที่ถูกปิดตายเพื่อปกป้องเขาจากศัตรูทุกทิศทุกทาง และเงื่อนไขที่ดูเหมือนจะริดรอนอิสรภาพ แท้จริงแล้ว... มันคือเกราะป้องกันที่หนาแน่นที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะหามาให้ได้ต่างหาก "คุณ... คุณตั้งใจตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ?" เรนพึมพำเสียงสั่น ความแข็งกร้าวที่เคยมีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและปากร้ายของมาเฟียหนุ่มผู้นี้ ซ่อนการปกป้องที่ยิ่งใหญ่เอาไว้ขนาดไหน "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณก็คงดื้อรั้นแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวจนพังคามือไปแล้ว" คินน์เอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเรนแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนที่หาดูได้ยาก "เรน... ผมไม่ใช่คนดี ผมเป็นมาเฟีย ทำธุรกิจสีเทา และพร้อมจะทำลายทุกคนที่กล้าแตะต้องคุณ แต่กับคุณ... ผมไม่เคยคิดอยากจะเป็นเจ้าเหนือหัวเลยสักครั้ง สิ่งเดียวที่ผมต้องการตั้งแต่เซ็นสัญญาฉบับนี้ คือการได้ดึงคุณออกจากความเจ็บปวดพวกนั้น แล้วเอาคุณมาไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ในอ้อมแขนของผมเอง" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำเอาเรนพูดไม่ออก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่เหตุการณ์เลวร้ายในอดีตพาลจะเอ่อล้นออกมาดื้อๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก ความหวาดระแวงที่เคยปิดตายหัวใจถูกพังทลายลงราบคาบด้วยความจริงใจที่หนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด "คุณมันบ้า... คินน์ คุณมันคนบ้าชัดๆ" เรนพึมพำเสียงเครือ ดวงตาคู่สวยแดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ครับ ผมบ้า... บ้าจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณมาอยู่ข้างๆ แบบนี้แหละ" คินน์ยิ้มบางๆ นิ้วเรียวเกลี่ยหยดน้ำตาที่ปริ่มอยู่ตรงหางตาของเรนออกอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความเงียบงันของห้องทำงาน "แล้วถ้าผมบอกว่า... ผมยังไม่ยอมใจอ่อนให้คุณง่ายๆ ล่ะ?" เรนยังคงพยายามรักษาฟอร์มสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ติดจะสั่นพร่าเล็กน้อย คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่กลับมาเยือน "ก็ตามใจคุณสิครับ... เพราะต่อจากนี้ ไม่ว่าคุณจะดื้อแค่ไหน ผมก็จะใช้เวลากล่อมคุณไปทั้งชีวิตนั่นแหละ" พูดจบ คินน์ก็ไม่รอให้เรนได้ทันต่อปากต่อคำอีกต่อไป ริมฝีปากหยักก้มลงทาบทับกลีบปากนุ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงมาตลอดทั้งเรื่องอย่างแผ่วเบaและลึกซึ้ง ความหวานละมุนที่แฝงไปด้วยความคลั่งรักถาโถมเข้ามาจนเรนเผลอหลับตาพริ้ม ยอมปล่อยให้หัวใจที่เคยด้านชา ได้เรียนรู้ความหมายของการถูกปกป้องอีกครั้ง ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงัน เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ก็ดังสนั่นขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับประตูนิรภัยด้านนอกที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ! เรนสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกคินน์ออกเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุดันขึ้นในเสี้ยววินาทีเมื่อมองไปยังเงาร่างที่ก้าวเข้ามาใหม่... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยนี้นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ