จังหวะหัวใจหยุดเต้น

เสียงโลหะสะท้อนก้องกังวานในความมืด พร้อมกับประกายไฟที่แตกกระเซ็นวับวามในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย "ระวัง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี กลับหลุดคำอุทานด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก คินน์ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างเรนจะกล้าเอาตัวเข้ามาขวางคมมีดที่พุ่งตรงเข้าหาจุดตายของเขาอย่างไม่คิดชีวิต แรงกระแทกจากการพุ่งชนทำให้ร่างโปร่งบางเซถลาล้มลงไปกระแทกพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบด้วยกันทั้งคู่ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนและกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่เขุ้นคุ้น เรนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดที่แล่นแปลบมาจากหัวไหล่ด้านขวา เนื้อผ้าสีเข้มเริ่มชุ่มไปด้วยหยาด "คุณ... บ้าหรือเปล่า!" คินน์คำรามเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิต มาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เห็นคราบเลือดสีสดซึมผ่านเสื้อผ้าของคนตรงหน้า เรนหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดลงเรื่อยๆ จากอาการเสียเลือด แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังไม่วายส่งยิ้มเยาะเย้ยตามนิสัย "ถ้าผมบ้า... คุณก็คงเป็นต้นเหตุที่ทำให้ผมเสียสติไปแล้วล่ะครับ... คินน์" "หุบปากเดี๋ยวนี้!" คินน์ตวาดลั่น ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและร้อนรน มือหนาสั่นเทายามที่เอื้อมไปกดแผลที่หัวไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อห้ามเลือด เรนนิหน้าด้วยความเจ็บแต่ก็ยังดึงดันที่จะมองหน้าคนตรงหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาที่กำลังสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาและมาดขรึมที่คินน์เพียรสร้างมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกผิด ความกลัว และความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ใต้ความปากแข็งระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม เขารวบร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเรนเข้ามากอดแนบอกอย่างแน่นหนา ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ใครใช้ให้เธอเอาตัวมาบังผม ใครอนุญาตให้เธอเจ็บตัวแทนผม!" คินน์กระซิบเสียงสั่นพร่า ร้อนรนจนแทบเสียสติ ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก เรนซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคนที่กำลังสั่นเทา ความอุ่นร้อนจากร่างกายของคินน์ช่วยบรรเทาความหนาบเหน็บในอกได้เป็นอย่างดี มือเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นแตะเบาๆ ที่แผงอกด้านซ้ายของอีกฝ่าย สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "เพราะผมไม่อยากเห็นคุณ... ตายไงครับ" เรนกระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูของคนตัวโต "คนปากร้ายอย่างคุณ... ยังติดหนี้คำตอบผมอยู่นะครับ" ไดอะล็อกสั้นๆ แต่บาดลึกทำเอาคินน์นิ่งงัน เขาก้มลงมองคนในอ้อมแขน แววตาที่มองเรนในตอนนี้ไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความรัก ความหวงแหน และความโหยหาที่อัดแน่นจนล้นปรี่ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับขมับชื้นเหงื่อของเรนอย่างลืมตัว ในจังหวะที่บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมายังจุดที่พวกเขานอนกอดกันอยู่ "นายครับ!" เสียงตะโกนของบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้น แต่คินน์หาได้สนใจไม่ เขายังคงก้มมองเรนที่เริ่มจะหมดสติคาอ้อมกอด ดวงตากลมโตคู่นั้นปรือปรอยลงทุกที เรนพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่กำลังประคองตนอยู่ ริมฝีปากบางขยับพูดคำบางคำที่ไร้เสียง แต่คินน์อ่านปากนั้นได้อย่างชัดเจน *...ฉันรักเธอนะ...* ยังไม่ทันที่คินน์จะได้เอ่ยคำว่ารักตอบกลับไป ร่างของเรนก็ทิ้งน้ำหนักลงสนิท คินน์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงไปในเหวลึก มิติแห่งกาลเวลาหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่เสียงกระซิบอันคุ้นเคยจากเงามืดด้านหลังจะดังขึ้นทำลายทุกสิ่ง "แหม... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันสินะครับ... คุณชายคินน์" — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับช่วงเวลาความเป็นความตายนี้ด้วยนะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ