งานสังคมที่แสนวุ่นวาย

เสียงแชมเปญกระทบกันในแก้วคริสตัลระยิบระยับ ท่ามกลางแสงไฟระย้าจากเพดานห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง เรนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตึงเครียดที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญในค่ำคืนก่อน แววตาของคินน์ที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัยยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำราวกับเงาตามตัว แต่ทว่าในเวลานี้... ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษกลับยืนอยู่เคียงข้างเขาอย่างแนบชิด ราวกับประกาศให้คนทั้งห้องโถงได้ประจักษ์โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "คุณทำบ้าอะไรของคุณ คินน์" เรนกระซิบผ่านไรฟัน น้ำเสียงลอดผ่านริมฝีปากที่ขยับน้อยมากเพื่อไม่ให้ผู้คนนับร้อยในงานสังคมชั้นสูงแห่งนี้สังเกตเห็นความผิดปกติ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง คินน์ไม่ตอบทันที ชายหนุ่มเพียงแค่ยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมปลาบกวาดมองกลุ่มนักธุรกิจและเซเลบชื่อดังที่เริ่มหันมาจับจ้องพวกเขากลุ่มใหญ่ รัศมีอันตรายและความเย่อหยิ่งเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่มทำให้ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาใกล้เกินระยะปลอดภัย ยกเว้นเสียแต่สายตานับสิบที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ผมก็แค่วางตัวให้ถูกต้องตามสถานะ" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความกวนประสาทไว้ภายใต้ความเรียบเฉย "หรือคุณอยากให้คนอื่นเข้าใจว่าเราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินชนกันในงานเลี้ยง" "สถานะบ้าบออะไรของคุณ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน..." เรนตอกกลับทันควัน หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความหงุดหงิดปนหวาดหวั่น เขารู้ดีว่าการตกเป็นเป้าสายตาของสังคมไฮโซในกำมือของมาเฟียอย่างคินน์นั้นไม่ใช่เรื่องสนุกเลยแม้แต่น้อย ยิ่งสายตาของบรรดาไฮโซสาวและคู่ค้าทางธุรกิจที่มองมาด้วยความริษยาและประหลาดใจด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว "ปากเก่งจังนะครับ" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างใบหู จนเรนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านผิวแก้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศทำให้สติของเรนกระเจิงไปชั่วขณะ "เมื่อคืนคุณไม่ได้พูดจาแบบนี้ใส่ผมสิเรน หรือว่าความจำสั้นจนลืมไปแล้วว่าเราคุยอะไรกันบ้าง" เรนหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ล่อแหลมในห้องทำงานส่วนตัวคืนนั้น เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว แม้จะพยายามรักษาฟอร์มและทำตัวให้ปกติที่สุด แต่ปลายนิ้วที่ถือแก้วเครื่องดื่มกลับสั่นระริกเล็กน้อย "ผมจำได้ดี... และผมก็จำได้ด้วยว่าผมปฏิเสธคุณไปกี่รอบ" เรนสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองคราบความเย่อหยิ่งของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "การพาผมมางานเปิดตัวโปรเจกต์ใหญ่แบบนี้แล้วทำตัวติดกันแจ ไม่ได้แปลว่าคุณจะเปลี่ยนคำตอบของผมได้หรอกนะ คินน์" "ใครบอกว่าผมต้องการเปลี่ยนคำตอบของคุณล่ะ" คินน์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลย มีเพียงความเจ้าเล่ห์และดื้อรั้นที่พร้อมจะเอาชนะ "ผมแค่กำลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่า... ของชิ้นไหนที่ผมหมายตาเอาไว้ ต่อให้มันจะพยศแค่ไหน มันก็ไม่มีวันหลุดไปจากมือผมได้หรอก" คำพูดนั้นทรงพลังและหนักแน่นราวกับประกาศิต เรนชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างไม่รักดี ความรู้สึกพะว้าพะวังตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งโกรธ ทั้งหมั่นไส้ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปกับความเผด็จการแบบหน้าด้านๆ ของอีกฝ่าย ก่อนที่เรนจะได้หาคำพูดคมคายมาโต้กลับ แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือและช่างภาพสำนักข่าวสังคมก็สาดส่องเข้ามาทางพวกเขาอย่างกะทันหัน บรรดานักข่าวบันเทิงและคอลัมนิสต์เซเลบต่างกรูเข้ามาล้อมวงด้วยความรวดเร็วราวกับฝูงผึ้งที่ได้กลิ่นน้ำหวาน "คุณคินน์ครับ! ทางเราได้รับรายงานข่าววงในมาว่าโปรเจกต์ร่วมทุนมูลค่าหมื่นล้านครั้งนี้ คุณคินน์เป็นคนทาบทามคุณเรนด้วยตัวเองจริงไหมครับ แล้วความสัมพันธ์ส่วนตัวของพวกท่านในตอนนี้..." คำถามรัวเป็นชุดถูกย่นย่อด้วยความกระหายอยากรู้อยากเห็น เรนขยับตัวจะถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด แต่ทว่า... ท่อนแขนแข็งแกร่งของคินน์กลับโอบกระชับเข้าที่เอวสอบของเขาอย่างรวดเร็วและแนบแน่น แรงดึงเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้ร่างของเรนแนบชิดติดกับอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างไร้ทางหลบเลี่ยง ความเงียบงวดและแรงกดดันจากฝูงชนหายวับไปในพริบตา เมื่อคินน์กวาดสายตาคมกริบมองไปยังบรรดานักข่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่เย็นชาจนทุกคนต้องหุบปากฉับ "เรื่องโปรเจกต์เราจะแถลงอย่างเป็นทางการในสัปดาห์หน้าครับ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์..." คินน์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายสายตาเหลือบมองเรนที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความเขินอายและโกรธเกรี้ยวระคนกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวานที่ได้ยินกันทั่วทั้งบริเวณ "ก็ตามที่ทุกท่านเห็นครับ ผมไม่ได้มีนิสัยชอบแย่งของใคร แต่ถ้าเป็นเรื่องของหัวใจ... ผมไม่เคยปล่อยให้ใครมาแย่งตัดหน้าไปได้ง่ายๆ หรอกนะ" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีท่ามกลางแขกเหรื่อในงาน บรรดาไฮโซสาวต่างส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ด้วยความอิจฉา ขณะที่เรนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวแอบหยิกเข้าที่เอวของคนตัวโตกว่าอย่างแรงเพื่อเป็นการลงโทษ แต่คินน์กลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นอย่างอารมณ์ดี ไม่สะทกสะท้านต่อแรงหยิกนั้นแม้แต่น้อย เรนหอบหายใจถี่กระชั้น ความร้อนผ่าวลามเลียไปทั่วพวงแก้มและใบหู ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อความหน้าด้านของมาเฟียหนุ่มกำลังทำให้เขาแทบคลั่ง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาภายใต้เกราะป้องกันอันเปราะบางก็ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าคมคายนั้นได้เลย ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยเสียงซุบซิบนินทาและเคมีอันร้อนแรงระหว่างคนทั้งคู่ เสียงปรบมือเยาะเย้ยดังขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดินวีไอพีขัดจังหวะทุกสิ่งทุกอย่าง "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงกวนประสาทและคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ เรนหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตาเมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับใบหน้าของแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้น—อดีตคู่หมั้นผู้เคยหักหลังและฝากรอยแผลเป็นไว้ในใจของเขาอย่าง 'ธน ์' ที่กำลังยิ้มเยาะมองมาที่พวกเขาด้วยแววตาร้ายกาจ "ไม่คิดเลยนะครับว่าคนระมัดระวังตัวแจอย่างคุณเรน จะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ชายอันตรายอย่างคุณคินน์ได้ง่ายขนาดนี้... หรือว่าติดใจรสชาติความเจ็บปวดแบบเดิมกันแน่ล่ะครับ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ