แผนซ้อนแผน

นิ้วเรียวยาวที่กำลังถือแก้วไวน์สั่นระริกโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม เสียงกระซิบของคำว่า "ตระกูลหลิว" ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเศษกระจกแหลมคมที่กรีดลึลงไปในรอยแผลเป็นซึ่งเขาพยายามปิดตายมานานหลายปี เรนกวาดสายตามองกระดาษโน้ตแผ่นเล็กบนโต๊ะด้วยความรู้สึกเย็นเยียบที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นคอ ตระกูลที่ควรจะถูกฝังกลบไว้ใต้กองเพลิงแห่งความโลภเมื่อห้าปีก่อน เหตุใดจึงฟื้นคืนชีพขึ้นมาทักทายเขาในจังหวะที่เปราะบางที่สุดได้ "คุณดูซีดลงไปถนัดตาเลยนะครับ... คุณเรน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของชายหนุ่มโอบล้อมเรนไว้ในพื้นที่ส่วนตัว คินน์ไม่ได้เอ่ยถามด้วยความสงสัยธรรมดา แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังกวาดมองทุกรายละเอียดบนใบหน้าของเขาอย่างวิเคราะห์ ราวกับสัตวแพทย์ที่กำลังประเมินบาดแผลของเหยื่อ เรนรีบหุบสมุดบันทึกและคว้ากระดาษแผ่นนั้นขยำรวมกันไว้ในอุ้งมือด้วยความเร็วระดับปฏิกิริยาอัตโนมัติ รอยยิ้มเยาะที่เคยประดับอยู่บนริมฝีปากถูกดึงกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวระคนหวาดระแวงจนแทบทะลุออกมานอกอกก็ตาม "เรื่องส่วนตัวครับ คุณคินน์... หวังว่ามาเฟียใหญ่อย่างคุณจะไม่มีรสนิยมชอบก้าวก่ายเรื่องบนเตียงหรือเรื่องใต้โต๊ะของคู่ค้าหรอกนะครับ" เรนเชิดหน้าขึ้นสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะแห้งผากไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมให้มั่น คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะส่งมาเยาะเย้ยหายวับไป กลายเป็นความจริงจังที่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวรอบโต๊ะอาหารหรูหราแห่งนี้หนักอึ้งขึ้นมาทันตาเห็น มือหนายื่นเข้ามาฉวยข้อมือของเรนไว้มั่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมให้คนตรงหน้าถอยหนี "ถ้ามันเป็นแค่เรื่องใต้โต๊ะทั่วไป ผมคงไม่ใส่ใจหรอกครับ..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มที่แนบชิดข้างใบหูจนเรนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น "แต่บังเอิญว่าชื่อที่อยู่บนกระดาษแผ่นที่คุณเพิ่งขยำไปเมื่อกี้... มันคือชื่อของศัตรูตัวฉกาจที่กำลังจ้องจะเด็ดหัวคนที่ผม... eh... ที่ผมทำธุรกิจด้วยอยู่พอดี" เรนชะงักกึก ดวงตากลมโตมองสบเข้ากับดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างค้นหา คำว่า 'คนที่ผมทำธุรกิจด้วย' เกือบจะหลุดคำว่า 'คนที่ผมหวงแหน' ออกมาอยู่รำคาญใจ คินน์กำลังรู้ตัว... หรือว่าอีกฝ่ายส่งสายสืบตามติดเขากันแน่? "คุณหมายความว่ายังไง" เรนถามเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่คินน์กลับยิ่งกระชับวงแขนเข้าใกล้ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย "หมายความว่า เกมกำลังเปลี่ยนครับ" คินน์ผละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อสบตาตรงๆ นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความล้อเล่นเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ตระกูลหลิวไม่ได้แค่กลับมาเพื่อทวงคืนอำนาจในตลาดมืด แต่มันกำลังใช้คุณเป็น 'จุดอ่อน' เพื่อล่อให้ผมเดินลงไปในหลุมพรางที่พวกมันขุดไว้" คำพูดของคินน์ราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจ เรนขบกรามแน่น ความโกรธผสมความหวาดระแวงตีรวนขึ้นมาในอก เขาน่ะหรือ... จะเป็นจุดอ่อน? คนอย่างเรนที่ผ่านสมรภูมิธุรกิจมาโชกโชน เคยถูกหักหลังและเหยียบย่ำจนหัวใจด้านชา ทำไมจะต้องกลายเป็นจุดอ่อนของใคร โดยเฉพาะกับไอ้มาเฟียปากร้ายคนนี้ด้วย "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยครับ คุณคินน์" เรนเค้นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ผมดูแลตัวเองมาได้ก่อนที่จะรู้จักคุณ และต่อให้ไม่มีคุณ ผมก็ไม่เอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของใครทั้งนั้น ปล่อยมือผมได้แล้วครับ" คินน์มองท่าทางพยศของคนในอ้อมกอดด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา แทนที่จะปล่อยมือตามคำสั่ง แรงบีบที่ข้อมือกลับเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ดึงร่างของเรนให้เข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกของทั้งคู่ชนกัน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์จนน่ากลัว "คุณคิดว่าผมกำลังปกป้องคุณเพราะความใจดีงั้นเหรอครับ?" คินน์กระซิบชิดริมฝีปากของเรน ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่เซนเซนติเมตร จนเรนแทบจะหยุดหายใจ "เปล่าเลย... ผมแค่ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของที่ผม... เล็งเอาไว้ต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดไฟเผา เรนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดมหาศาลจากผู้ชายตรงหน้าต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเขาลงที2น้อย มือเรียวที่ว่างอยู่ยกขึ้นทาบอกแกร่งของคินน์เพื่อดันตัวออก แต่ทว่า... ปัง! เสียงประตูกระจกห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบอดี้เนิร์ดมือขวาของคินน์ที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ลมหายใจหอบถี่ "นายครับ! ทางตระกูลหลิวส่งคนเข้ามาปิดล้อมชั้นใต้ดินของตึกนี้แล้วครับ พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา... แต่พวกมันส่งคนมา 'เก็บ' คุณเรนโดยเฉพาะ!" คินน์หรุบตาลงต่ำทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงในพริบตา เขากระชับมือที่จับข้อมือเรนแน่นขึ้น ก่อนจะหันมามองหน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะใจร้อนกว่าที่เราคิดนะครับ" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความคลั่งแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า "ทีนี้... คุณยังคิดว่าจะปฏิเสธความช่วยเหลือจากผมอยู่ไหมล่ะครับ... ที่รัก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ขอให้เตรียมใจไว้ให้ดีเพราะบทต่อไปเดือดระอุยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ