ค่ำคืนที่แสนเร่าร้อน

กลิ่นอายของไวน์แดงราคาแพงและฝนที่กำลังโปรยปรายกระทบกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองในเวลานี้กลับแคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ เรนขยับถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับกรอบหน้าต่างกระจกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและพร้อมจะจิกกัดเขาอยู่เสมอกลับไหววับชั่วขณะ เมื่อร่างสูงใหญ่ของคินน์ก้าวเข้ามาประชิด ล้อมกรอบเขากไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับกระจก ปิดตายทุกเส้นทางหนี "ถอยไปคินน์ คุณกำลังล้ำเส้น" เรนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงไว้ภายใต้หน้ากากความเยเย็นชาที่สร้างขึ้นมา "ล้ำเส้นเหรอครับเรน..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงของชายหนุ่มทุบทำลายความแข็งกระด้างทั้งหมดลง เหลือเพียงความแหบพร่าและจริงจังที่น่ากลัว "ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วนะว่าอย่าท้าทาย... แต่ดูเหมือนคุณจะไม่เคยจำเลย" "ผมไม่ได้ท้าทาย..." เรนสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพล "ผมแค่พูดความจริง... ว่าคนอย่างคุณมันก็แค่พวกปากแข็งที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ไม่มิดเท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดนั้น มุมปากของมาเฟียหนุ่มก็กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้น่ากลัว แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้เรนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คินน์ไม่ได้โกรธ... นั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด เขากลับชอบใจเสียด้วยซ้ำที่เรนยังคงกล้าต่อปากต่อคำในสถานการณ์แบบนี้ นิ้วเรียวแกร่งของคินน์ยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรگหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบานี้ทำให้เรนชะงักง้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งช่องว่างนี้กำลังกัดเซาะกำแพงที่เรนใช้เวลาหลายปีสร้างขึ้นมาทีละน้อย "ปากเก่งจังนะครับ..." คินน์กระซิบชิดริมหูกลีบกุหลาบ น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่น "แต่ไม่รู้ว่า... ถ้าผมทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออกขึ้นมาจริงๆ คุณจะยังอวดดีแบบนี้อยู่ไหม" "คุณ..." เรนยังไม่ทันได้ต่อว่าอะไร ปลายคางมนก็ถูกนิ้วแกร่งเชยขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาคมกริบของคินน์ในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงและพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัวของเรน เป็นสัญญาณเตือนภัยครั้งสุดท้ายว่าเขาควรถอย... แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับตามคำสั่งสมอง ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงตกกระหน่ำ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้ มันไม่ใช่ความเกลียดชัง ไม่ใช่ความโกรธเคือง แต่มันคือแรงดึงดูดมหาศาลที่ปฏิเสธไม่ได้ คินน์มองริมฝีปากที่ขยับต่อล้อต่อเถียงกับเขามาตลอดทั้งคืน สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและลึกล้ำขึ้นทีละนิด ความอดทนที่สั่งสมมานานเริ่มพังทลายลงเมื่อกลิ่นกายหอมละมุนเฉพาะตัวของเรนลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "เรน..." คินน์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ราวกับคนใกล้หมดความอดทน "ถ้าคุณยังมองผมด้วยสายตาแบบนี้... ผมคงไม่รับประกันว่าตัวเองจะหยุดแค่คำพูดอีกต่อไป" เรนเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความกลัวไม่ได้มีอิทธิพลเหนือเขาในเวลานี้ มีเพียงความท้าทายและแรงปรารถนาลึกๆ ที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าคินน์อันตราย... แต่เขากลับไม่ต้องการถอยหนีเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคิดว่าแน่... ก็ลองดูสิครับ" เรนท้าทายกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความพยศในแบบฉบับของตัวเอง คำพูดนั้นเปรียบเสมือนการจุดชนวนระเบิดครั้งใหญ่ คินน์ไม่รอช้าอีกต่อไป ร่างสูงโน้มลงมาประทับริมฝีปากอุ่นร้อนทับลงบนกลีบปากนุ่มของคนอวดดีทันที ความนุ่มนวลในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนและดุดันที่ค่อยๆ เพิ่มดีกรีขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เมื่อฝ่ามือหนาเลื่อนมาโอบประคองท้ายทอยบังคับให้รับสัมผัส ความรู้สึกต่อต้านทั้งหมดก็มลายหายไปสิ้น ร่างกายอ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและแฝงความโหยหาค่อยๆ ทำลายกำแพงที่หนาเตอะของทั้งคู่วันลงชั่วคราว ลมหายใจที่ขาดห้วงและสัมผัสที่แนบแน่นทำให้ค่ำคืนนี้ร้อนระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอก เรนยกมือขึ้นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ปล่อยให้ความรู้สึกที่ถูกเก็บกดไว้ระเบิดออกมาในอ้อมแขนของคนที่เขาปากแข็งใส่มาตลอด แต่ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปสู่จุดที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงเคาะประตูห้องชุดด้านนอกดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนเรียกที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงทันตา "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามมาถึงตอนนี้นะครับ และเตรียมรับมือกับความระอุในตอนต่อไปได้เลยครับ