รอยจูบที่ไม่มีวันลืม

เสียงเตือนเบาๆ จากหน้าจอสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้ดึงดูดสายตาของเรนเท่ากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ไม่เปิดโอกาสให้ตั้งรับ ดวงตาคู่คมของคินน์วาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย จากภาพวิดีโอบนจอกล้องวงจรปิดที่ฟ้องอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรว่า... แขกยามวิกาลผู้ไม่ได้รับเชิญกำลังกดรหัสผ่านประตูเข้ามาแล้ว “คุณสติหลุดไปแล้วหรือไงคินน์ ถอยไปเดี๋ยวนี้!” เรนตวาดเสียงต่ำพร้อมกับใช้มือดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่าแรงของมาเฟียหนุ่มกลับมั่นคงราวกับกำแพงปูนซีเมนต์ ไร้ซึ่งความสะทกสะท้านต่อแรงผลักอันน้อยนิด “เงียบปากแล้วฟังผมก่อน เรน” คินน์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยแววตาที่เปลี่ยนความหมายไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความโกรธขึงจากการปะทะคารมเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสอารมณ์บางอย่างที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่า “ผมไม่ได้อยากมาฟังคุณสั่งสอนนะ! ข้างนอกนั่น…” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อคินน์ฉวยจังหวะที่เรนเผลออ้าปากเถียงโน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นเสียงรบกวนเหล่านั้นด้วยริมฝีปากของตนเองอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้าทำเอาสมองของเรนขาวโพลนไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความนุ่มหยุ่นที่แนบชิดและความจาบจ้วงที่ฉวยโอกาสรุกล้ำเข้ามาอย่างอารมณ์พาไป ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวรากลองศึก กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของคินน์โอบล้อมประสาทสัมผัสของเขาไว้จนหมดสิ้น มันไม่ใช่แค่จูบเพื่อขัดขวางบทสนทนา แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า ของที่แฝงไปด้วยความคลั่ง รักที่เจ้าตัวพยายามเก็บกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามาโดยตลอด เรนพยายามตั้งสติแล้วยกมือขึ้นทุบลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่คินน์กลับยิ่งได้ใจ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปล็อกท้ายทอยของคนตัวเล็กกว่าไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ส่วนอีกข้างโอบเอวบางเข้ามาชิดแนบกายจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและเรียกร้อง จนเรนรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและทันคนกลับประมวลผลอะไรไม่ออกนอกจากสัมผัสวาบหวามที่อีกฝ่ายมอบให้ กระทั่งเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง พร้อมกับเสียงล็อกประตูนิรภัยที่กำลังถูกปลดด้วยรหัสผ่านจริง คินน์ถึงได้ยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย เรนหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาคู่สวยมองคอนแทกต์กับคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้เรนแทบคลั่งยิ่งกว่ารสจูบเมื่อครู่ คือปฏิกิริยาของพ่อหนุ่มมาเฟียปากแข็ง คินน์ไม่ได้แสดงอาการกระวนกระวายหรือสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วโป้งปาดคราบความชื้นบนริมฝีปากของเรนออกเบาๆ ด้วยท่าทางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราਤผืนน้ำนิ่งสนิทราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น “หายปากเก่งไปสักพักแล้วสินะครับ” คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเป็นปกติเสียจนเรนอยากจะหยิบแจกันแถวนี้ฟาดหน้าสักทีสองที “ทีนี้… ตั้งสติแล้วหุบปากให้สนิท เพราะแขกของเราเข้ามาแล้ว” ยังไม่ทันที่เรนจะได้เอ่ยปากด่าทอหรือต่อว่าความหน้ามึนของอีกฝ่าย ประตูห้องเพนต์เฮาส์บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาใหม่ ร่างของบุคคลที่อันตรายที่สุดในยามวิกาลก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาสคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพของพวกเขาทั้งสองคนที่ยืนหายใจกระชั้นชิดติดกันโดยไม่ต้องเดาเลยว่าก่อนหน้านี้ทำอะไรกันอยู่ เรนรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่า… เกมนี้มันกำลังจะกลายเป็นหายนะที่แท้จริง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนราชันย์หอกทมิฬเสมอนะครับ