ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงล็อกกลอนประตูดัง *คลิก* ก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มันไม่ใช่เสียงที่ให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่มันคือเสียงปิดตายกรงทองที่ขังเรนเอาไว้กับปีศาจในคราบสุภาพบุรุษ ร่างสูงโปร่งของเรนยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรکاری นัยน์ตาสีเข้มฉายแววระแวดระวังราวกับแมวป่าที่จนมุม แม้แผ่นหลังจะตั้งตรงไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ฝ่ามือที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีดกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังประเมินสถานการณ์ด้วยความตึงเครียดสูงสุด "ล็อกประตูทำไมครับ คุณคินน์... กลัวว่าความลับต่ำทรามที่คุณซ่อนไว้มันจะวิ่งหนีออกไปบอกชาวโลกหรือยังไง" เรนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยหนามแหลมคมที่พร้อมทิ่มแทงคู่สนทนาได้ทุกเมื่อ ดวงตาคู่สวยหันกลับไปจ้องมองเจ้าของห้องที่กำลังก้าวช้าๆ เข้ามาประชิด คินน์ไม่ได้ตอบทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับหยุดยืนห่างจากเรนเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความกดดันระดับมาเฟียแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอย่างไรก็อันตราย "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิด" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ น่าฟัง แต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "แต่ก็น่าแปลกนะ เรน ทั้งที่นายรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถือไพ่ตายที่สามารถทำลายฉันได้ ทำไมนายถึงยังเลือกเดินเข้ามาหาเรื่องฉันถึงถิ่นล่ะ หืม?" "เพราะผมไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมให้ใครมาเหยียบหัวซ้ำสองไงครับ" เรนเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "ไฟล์เสียงการฮุบหุ้นบริษัทเก่าของผม รวมถึงหลักฐานการฟอกเงินที่คุณทำไว้... ถ้ามันหลุดไปถึงมือสำนักข่าวสักแห่ง ชีวิตนักธุรกิจผู้แสนเพอร์เฟกต์ของคุณคงดิ่งลงเหวในพริบตาเดียว" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องราวกับลดฮวบลงทันตาเห็น คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตวาวโรจน์ขึ้นในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น แต่มันไม่ได้ทำให้เรนสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ชายหนุ่มตรงหน้ากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "ฮึ... เก่งมาก สมกับที่เป็นคนที่ฉันเคย... สนใจ" คินน์เว้นจังหวะไปนิด ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนอีกนิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "แต่รู้ไหมว่า ข้อเสียที่สุดของคนฉลาดอย่างนายคืออะไร... นายมักจะมองเห็นหมากทุกตัวบนกระดาน ยกเว้นตัวของนายเอง" เรนขยับตัวจะถอยหนีเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แต่ทว่า... วงแขนแข็งแรงของคินน์กลับยกขึ้นกักตัวเขาไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นกรงล้อมกลายๆ ที่ทำให้เรนต้องแหงนหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ "คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... ไฟล์เสียงนั่นมันเป็นแค่กระดาษชำระสำหรับฉัน ถ้าฉันอยากจะทำลายมันทิ้งจริงๆ นายคิดเหรอว่านายจะได้เดินเข้ามายืนหายใจอยู่ในนี้" นิ้วเรียวยาวของคินน์เอื้อมขึ้นมาแตะไล้กรอบหน้าของเรนแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจคุกคามทำให้เรนสะดุ้งเฮือก ปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว "อย่ามาแตะต้องผม!" "หวงเนื้อหวงตัวจังนะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้... นายก็เคยนอนให้ฉันกอดมาแล้วไม่ใช่เหรอ" ประโยคคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคินน์ทำให้เรนชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ ภาพอดีตอันเลือนรางและเจ็บปวดพรูเข้ามาในหัว ความไว้วางใจที่เคยถูกหักหลัง ความรู้สึกโง่เขลาในอดีตที่มอบกายและใจให้ผู้ชายคนนี้... มันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจจนปวดหนึบ "นั่นมันเรื่องในอดีต! ตอนนั้นผมมันโง่เองที่หลงเชื่อคำหวานหูทุเรศๆ ของคุณ!" เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตารื้นไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้น "เลิกพูดจาเพ้อเจ้อแล้วรีบเซ็นเอกสารยอมรับข้อเสนอของผมซะดีๆ!" คินน์จ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดาความรู้สึก ประกายความคลั่งไคล้บางอย่างพาดผ่านแววตาชั่ววูบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจที่สุด "เอกสารบ้าบออะไรนั่น... ฉันไม่สนใจหรอก" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มของเรน "แต่ถ้าอยากให้ฉันปิดปากเงียบเรื่องอดีต... หรือแม้แต่ยอมทำตามข้อเรียกร้องเรื่องบริษัทของนาย มันก็มีแลกเปลี่ยนที่ง่ายกว่านั้นเยอะ" เรนขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดีนัก "ข้อเสนออะไรของคุณ..." "เป็นคู่นอนให้ฉัน..." คำพูดนั้นดังชัดถ้อยชัดคำ ทว่าหนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจ เรนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าคนตรงหน้าจะกล้าเอ่ยข้อเสนอที่ไร้ยางอายและระยำเช่นนี้ออกมาหน้าตาเฉย "คุณ... คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง!" "ใช่ ฉันบ้า..." คินน์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบมองลึกล้ำเข้ามาในดวงตาของเรน "บ้าพอกล้าที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อดึงตัวนายกลับมาอยู่ข้างกายฉันอีกครั้ง... เรน นายเลือกเอา จะยอมเป็นคู่นอนที่นอนอยู่ใต้ร่างฉันด้วยความเต็มใจ หรือจะให้ฉันทำลายทุกอย่างที่นายรัก แล้วบังคับให้นายคุกเข่าอ้อนวอนฉันบนเตียงนี้แทน... เลือกเอาสิครับ" ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เรนหายใจติดขัด สมองขาวโพลนด้วยความโกรธและสับสน ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บแปลบ แต่ยังไม่ทันที่เรนจะได้อ้าปากพ่นคำด่าทอใส่หน้าไอ้คนสารเลว *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกบิดที่ถูกบิดหมุนจากด้านนอก ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องลงทันที "คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ทางบอร์ดบริหาร..." เสียงตะโกนร้อนรนของเลขาหนุ่มดังแทรกเข้ามา พร้อมกับบานประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน... ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความคลั่งรักแบบดิบเถื่อนของท่านประธานคินน์นะครับ!