กฎเหล็กในบ้านมาเฟีย

"เลือกห้องนอนเอาเอง... แต่กฎของผมมีข้อเดียว คืออย่าสะเออะไปแตะต้องห้องทำงานของผมเด็ดขาด ถ้าไม่อยากเห็นจุดจบที่สวยงามของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่บานประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ปิดลง คินน์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองร่างโปร่งที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมเข้ามาในคฤหาสน์หรูด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน เรนหยุดเท้าลง เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากยกยิ้มหยันที่ดูร้ายกาจไม่แพ้กัน "จุดจบที่สวยงามเหรอครับ? ฟังดูน่าประทับใจดีนะ แต่ผมว่าคุณน่าจะห่วงเรื่องความปลอดภัยของคนในบ้านคุณมากกว่า ถ้ามีคนลอบเข้ามาขโมยเอกสารลับแล้วผมเผลออัดจนคนร้ายขวัญกระเจิงขึ้นมา อย่ามาโทษว่าผมมือหนักก็แล้วกัน" คินน์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าหาเรนอย่างช้าๆ กลิ่นอายของโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับความดิบเถื่อนเฉพาะตัวของมาเฟียหนุ่มอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนฟังเริ่มรู้สึกอึดอัดที่หายใจไม่สะดวก "อวดเก่ง... หวังว่าฝีปากกับฝีมือคงจะคมพอๆ กันนะ เพราะในโลกของผม คนที่เอาแต่เห่ามักจะอยู่ได้ไม่เกินคืนที่สอง" "ขอบคุณที่เตือนครับ" เรนตอบกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปหาคินน์จนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสลมหายใจของกันและกัน "แต่สำหรับผม กฎของคนอื่นน่ะเป็นแค่กระดาษชำระที่ใช้แล้วทิ้ง ถ้าคุณอยากให้ผมทำตามกฎเหล็กของบ้านหลังนี้ ก็ช่วยหาเหตุผลที่ฟังขึ้นกว่าการขู่ด้วยอำนาจเงินมาแลกเปลี่ยนหน่อยนะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คินน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวรีที่สะท้อนภาพตนเองอย่างเด็ดเดี่ยว แววตาของเรนไม่ได้มีความหวาดหวั่นซ่อนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันกลับมีความท้าทายที่จุดไฟในใจเขาลุกโชนอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอคนดื้อรั้น แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า... การบดขยี้อีโก้ของคนตรงหน้าให้นอนราบไปกับเตียงนุ่มๆ ดูจะเป็นเรื่องที่ท้าทายสัญชาตญาณดิบของเขามากที่สุด "เหตุผลเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มแหบพร่าทำเอาเรนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เหตุผลก็คือ... ผมไม่ชอบให้ของเล่นที่ผมเพิ่งซื้อมาด้วยเงินก้อนโตพังเสียหายก่อนเวลาอันควร และที่สำคัญ... ผมชอบเห็นคนปากดีอย่างคุณร้องขอชีวิตใต้ร่างผมมากกว่าการเถียงปาวๆ แบบนี้" เรนผลักอกอีกฝ่ายออกทันที ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธปนเขินอายที่ถูกคุกคามด้วยวาจาสองแง่สองง่าม "เพ้อเจ้อ! ผมเป็นคู่สัญญา ไม่ใช่ของเล่น!" "ในบ้านหลังนี้... ผมคือคนกำหนดนิยามทุกอย่าง" คินน์เดินผ่านเขาไปอย่างจงใจกระแทกไหล่เบาๆ "ไปเก็บของซะ แล้วลงมาทานมื้อเย็นตอนสองทุ่มตรง ใครมาช้า... ผมจะถือว่านั่นคือคำเชิญชวนให้ผมขึ้นไปจัดการถึงบนเตียงเอง" คินน์เดินหายลับเข้าไปในโถงทางเดินทิ้งให้เรนยืนกำหมัดแน่นด้วยความโมโหปนหงุดหงิดตัวเองที่หัวใจดันเต้นรัวอย่างไม่รักดี เขาเกลียดสายตาที่คินน์ใช้มองเขามันเหมือนนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะปบเหยื่อ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกที่ได้ปะทะคารมกับอีกฝ่ายมันทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว เรนเดินลงมายังห้องอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลโมเดิร์นตัดกับความคลาสสิกของเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็งบนโต๊ะอาหารยาวเฟื้อย คินน์นั่งรออยู่ก่อนแล้วในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ "มาช้าไปสามนาที" คินน์เอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากเอกสารในมือ "นาฬิกาในบ้านคุณคงมีปัญหา ผมดูจากนาฬิกาข้อมือตัวเอง" เรนลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม "งั้นคงต้องทบทวนกฎข้อใหม่... ในบ้านนี้ เวลาของผมคือเวลามาตรฐานของทุกคน" คินน์วางเอกสารลงแล้วมองสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาเย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มันเป็นแววตาของนักล่าที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว เรนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามือหนาของคินน์เอื้อมมาวางบนโต๊ะใกล้กับมือของเขา "คุณจะทำอะไร..." เรนถามเสียงแผ่ว "ลองชิมไวน์นี่ดูสิ..." คินน์เอ่ยพลางเลื่อนแก้วไวน์ไปให้ แต่ขณะที่ปลายนิ้วของทั้งคู่กำลังจะแตะกัน เสียงประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณคินน์ครับ! สายของเรารายงานว่าทางฝั่งศัตรูรู้ตำแหน่งที่อยู่ของคุณแล้ว และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ภายในสิบนาทีนี้ครับ!" คินน์ชะงักไป สายตาที่เคยจ้องมองเรนเปลี่ยนเป็นความดุดันในทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะพุ่งตัวมาคว้าข้อมือเรนไว้แน่น "สถานการณ์เปลี่ยนแล้ว... ดูเหมือนว่าคืนแรกของคุณในบ้านผม จะไม่อย่างที่คิดไว้เสียแล้วล่ะ" ยังไม่ทันที่เรนจะได้ตั้งตัว คินน์ก็ลากเขาวิ่งขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านตรงไปยังห้องทำงานที่เพิ่งสั่งห้ามเข้า! ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงจากจอโฮโลแกรมกลางห้องก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ บ่งบอกว่าสงครามที่เขาสองคนไม่ต้องการได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวร้ายจอมคลั่งรักไปพร้อมกับราชันย์หอกทมิฬนะครับ