อย่าคิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ

เสียงไซเรนเตือนภัยแผดเสียงก้องกังวานจนแก้วหูแทบแตก แสงสีแดงฉานกะพริบวับวาบสาดส่องกระทบโครงหน้าคมคายของคินน์และเรียวหน้าตื่นตะลึงของเรนในระยะประชิด ทันทีที่ประตูห้องทำงานลับเปิดออก กลิ่นอายของระบบความปลอดภัยระดับทหารก็ลอยคละคลุ้ง ทว่าสิ่งที่ทำให้เรนแทบหยุดหายใจไม่ใช่เสียงสัญญาณเตือนภัยนั่น... แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเขาชนเข้ากับบานประตูเย็นเฉียบ "เล่นสนุกอะไรไม่เข้าเรื่อง เรน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวอยู่บริเวณซอกคอทำให้เรนต้องรีบเบี่ยงตัวหนีอย่างเสียอาการ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลกลบเสียงไซเรนรอบตัวไปเสียสนิท เรนเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในอกจะปั่นป่วนราวกับมีพายุหมุน "ใครเล่น? ฉันแค่จะเข้ามาสำรวจห้องทำงานตามสิทธิที่ควรจะได้... คุณต่างหากที่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ปิดระบบบ้าพรรคนี้ซะ!" คินน์ไม่ตอบทันที นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่รั้นขึ้นสีแดงเรื่ออย่างพิจารณา ปลายนิ้วแกร่งยื่นออกไปกดปุ่มปิดระบบฉุกเฉินที่แผงควบคุมข้างประตูอย่างไม่รีบร้อน เสียงไซเรนเงียบลงในเสี้ยววินาที เหลือเพียงความเงียบงันที่กดดันและอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดระหว่างคนทั้งสอง "สิทธิเหรอ?" คินน์ทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างสูงก้าวเข้ามาอีกก้าว จนเรนรู้สึกราวกับถูกกรงล้อมด้วยวงแขนแกร่ง "บ้านหลังนี้ไม่มีคำว่าสิทธิสำหรับเธอ มีแค่คำว่า... 'ข้อตกลง' และเธอกำลังทำลายมัน" เรนเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ข้อตกลงบ้าบออะไรนั่น ฉันไม่เคยเซ็นรับทราบสักหน่อย คินน์... เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันเสียที เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" "งั้นเหรอ" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางที่พยายามจะผลักไสเอาไว้แน่น รวบมันขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เรนอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ปล่อยนะ!" เรนดิ้นรนสุดแรงเกิด ทว่าร่างกายที่สูงใหญ่กว่าและการฝึกฝนอย่างดีทำให้คินน์นิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "ปากเก่งนักนะเรน" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เรนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวทำให้สติสัมปชัญญะของเรนเริ่มพร่าเลือน "รู้ไหมว่าการท้าทายคนอย่างฉัน... ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง" ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ภายใต้ความดุดันและเยชาที่คินน์พยายามแสดงออก เรนกลับมองเห็นประกายบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟป่า ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของนัยน์ตาสีเทาคู่นั้น มันคือความคลั่งไคล้... ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยเหตุผลและมามาดนักธุรกิจ เรนใจกระตุกวูบ ความทรงจำเลวร้ายจากอดีตที่เคยถูกหักหลังแล่นย้อนกลับมาเตือนสติ เขาพยายามฝืนยิ้มเยาะทั้งที่มือที่ถูกตรึงเริ่มชื้นเหงื่อ "จะทำไมล่ะ? จะฆ่าแกงฉันทิ้ง หรือจะจับฉันขังคุกใต้ดินแบบในนิยายน้ำเน่าล่ะครับ คุณมาเฟีย" คำพูดประชดประชันนั้นไม่ได้ทำให้คินน์โกรธเคือง ตรงกันข้าม... มุมปากของชายหนุ่มกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้เรนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "วิธีลงโทษคนดื้อรั้น... มันมีมากกว่าที่เธอคิด, เรน" คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกราบกรานสำรวจเรียวปากอิ่มที่เม้มแน่นอย่างถือดี ปลายนิ้วอีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสที่เปลี่ยนจากก้าวร้าวเป็นนุ่มนวลกะทันหันทำเอาเรนสมองตื้อตันไปหมด ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่พยายามปิดตายมาตลอดหลายปี เรนหลบสายตา วินาทีนั้นเองที่เขาตัดสินใจใช้จังหวะที่คินน์เผลอ ยกเข่าขึ้นหมายจะกระแทกเข้าจุดสำคัญเพื่อเอาคืน ทว่าคินน์ราวกับอ่านทางออก ไวเท่าความคิด ร่างสูงขยับขาเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเรนได้อย่างแนบเนียน ล็อกการเคลื่อนไหวของเขาไว้โดยสมบูรณ์อย่างไร้ทางหนี "คิดจะเล่นตุกติกกับฉัน มันยังเร็oไปร้อยปี, ตัวแสบ" คินน์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นใบหน้าสวยเหเกetด้วยความหงุดหงิด "ไอ้..." เรนอ้าปากเตรียมจะด่าทอด้วยคำพูดแสบสันต์ที่สุดในชีวิต แต่ทว่าเสียงกริ่งหน้าห้องทำงานกลับดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดเสียก่อน *ติ๊ง... ต่อง...* คินน์ชะงักเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบตวัดมองไปทางประตูห้องทำงานด้วยความฉงน ขณะที่เรนใช้จังหวะที่แรงกดลดลง ออกแรงบิดข้อมือเป็นอิสระแล้วรีบผลักอกแกร่งให้ออกห่างทันที พร้อมกับหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะความสนุกของเราสินะ" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่แววตากลับฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน เรนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เขายกยิ้มมุมปากใส่คินน์อย่างผู้ชนะ "โชคดีของฉันไป... ไว้โอกาสหน้าค่อยมาต่อกันใหม่นะครับ คุณคินน์" พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตสודกราดมองคนทั้งสองในระยะประชิดด้วยความตกตะลึง "คินน์! นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณถึงปล่อยให้คนนอกเข้ามาในเขตหวงห้ามแบบนี้!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้เรนหันไปมอง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนเรียวปากทันที เมื่อตระหนักได้ว่าศึกใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและปมร้อนๆ ไปด้วยกันนะครับ!