คินน์เลือกใคร

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้เพื่อไปหาเขา... ดีลระหว่างเราถือเป็นอันโมฆะครับ, เรน" น้ำเสียงของคินน์ไม่ได้ดังเลยสักนิด แต่มันกลับก้องกังวานบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูปไม่ได้น่ากลัวเท่ากับ 'ประกายแสง' ในดวงตาคมกริบคู่นั้น มันคือความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวและศักดิ์ศรี จนระอุร้อนขึ้นมาจนบรรยากาศรอบตัวแทบหายใจไม่ออก เรนชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหมุนตัวเดินไปยังบานประตูหรูหรา มือเรียวที่กำเอกสารสัญญาในมือสั่นระริกเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดระคนสับสนที่ถูกต้อนให้จนมุม ห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดของตึกใจกลางเมืองเวลานี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่เบื้องหน้าของเรนคือ 'คินน์' ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวร้ายในสายตาคนอื่น แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นห้วงเหวลึกที่พร้อมจะฉุดเรนให้ดิ่งลงไปพร้อมกัน คนรักเก่าอย่าง 'กรณ์' กำลังรออยู่ด้านล่าง สายโทรศัพท์ที่ยังไม่วางสายยังมีเสียงสะอื้นและคำขอร้องอ้อนวอนให้เรนลงไปหาเป็นครั้งสุดท้าย... ครั้งสุดท้ายก่อนที่กรณ์จะบินไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่างประเทศ ปมในอดีตที่เคยถูกหักหลังและเหยียบย่ำหัวใจ พยายามกรีดร้องบอกให้เรนสะสางมันให้จบ แต่ในขณะเดียวกัน สายตาของคินน์ในตอนนี้ก็กำลังประกาศกร้าวว่า หากเรนเลือกก้าวออกไป ประตูบานนั้นจะปิดตาย และเขาจะไม่หันกลับมามองอีกเลย "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมนะ, คินน์" เรนหันกลับมาเผชิญหน้า เชิดคางขึ้นสู้สายตาแม้หัวใจจะสั่นไหว "เรื่องระหว่างผมกับกรณ์... มันเป็นเรื่องที่ยังเคลียร์ไม่จบ ผมต้องไปให้มันจบ" "เคลียร์?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนเรนต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "คุณอยากเคลียร์เพราะอยากเริ่มต้นใหม่ หรือคุณแค่กลัวว่าตัวเองจะยังติดค้างในใจกันแน่, เรน? หืม?" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความตึงเครียดทำให้เรนรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ เรนพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของคินน์กลับเอื้อมมาเชยคางมนให้หันกลับมาสบตา บังคับให้เรนต้องรับรู้ถึงความพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในแววตาคู่นั้น "ปล่อยผม..." เรนกัดริมฝีปากแน่น พยายามดันแผงอกกว้างออกไป แต่คินน์กลับยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน "ผมปล่อยแน่... ถ้าคุณก้าวขาพ้นประตูนั้นไป" คินน์กระซิบเสียงพร่าทุ้ม ชิดริมฝีปากลงมาใกล้ใบหูจนเรนขนลุกซู่ "แต่จำไว้นะเรน ถ้าคุณเลือกเขา... คุณจะไม่มีวันได้เห็นผู้ชายที่ชื่อคินน์คนนี้ยืนรอคุณอยู่ตรงนี้อีกต่อไป ดีลลับระหว่างเรา การแก้แค้นพวกมัน และความรู้สึกบ้าๆ ที่ผมมอบให้คุณ... มันจะจบลงในวินาทีที่คุณเดินออกไป" คำขู่? ไม่... มันไม่ใช่คำขู่ สายตาของคินน์จริงจังเกินกว่าจะเรียกว่าการหยอกล้อ ผู้ชายคนนี้ยอมทุ่มเททุกอย่าง ทำลายศัตรูทางธุรกิจเพื่อปูทางให้เรน แต่เขาก็เป็นประเภท 'ถ้าไม่ได้ครอบครองแบบเบ็ดเสร็จ ก็พร้อมจะทำลายมันทิ้ง' เช่นกัน เรนเม้มปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพของกรณ์ที่เคยหักหลังเขาอย่างไร้เยื่อใยผุดขึ้นมาในหัว ซ้อนทับกับความจริงที่ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่ยืนหยัดข้างเขา คอยปกป้อง และแสดงความคลั่งรักออกมาอย่างไม่ปิดบังแม้จะปากแข็งใส่ คือคนที่กำลังกักขังเขาไว้ด้วยอ้อมแขนนี้ต่างหาก เสียงโทรศัพท์มือถือในมือสั่นเตือนอีกครั้ง ปลายสายยังคงรอคำตอบ เรนก้มมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความคาดหวังลึกๆ แม้คินน์จะตีหน้าตายและทำเสียงเย็นชาใส่ แต่ปลายนิ้วที่บีบอยู่บริเวณคางของเรนนั้นสั่นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด... คินน์กำลังกลัว กลัวว่าคนในอ้อมแขนจะเลือกเดินกลับไปหาอดีต ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมห้องทำงานทั้งห้อง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ เรนสูดลมหายใจเข้าลึก นิ้วเรียวตวัดหน้าจอมือถือ กดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะโยนเครื่องมือสื่อสารนั้นลงบนโต๊ะทำงานกระจกเสียงดังทึบ คินน์ชะงัก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เรนเงยหน้าขึ้น สบตากับมาเฟียหนุ่มตรงๆ รอยยิ้มบางเบาแต่ท้าทายปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผมไม่ได้จะไปหาเขา" เรนเอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง "ผมแค่จะเดินไปล็อกประตูห้องต่างหาก... เพราะดูท่าทางคุณวันนี้ คงไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวนเวลาที่เราจะเคลียร์ 'ดีล' ของเราให้มันจบจริงๆ สักทีสินะครับ, คุณคินน์" คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของคินน์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที ประกายความดีใจและความคลั่งรักพวยพุ่งออกมาอย่างปิดไม่มิด มุมปากของคนปากแข็งกระตุกยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่วงแขนแกร่งจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง "เด็กดื้อ..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ "คุณนี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ" ริมฝีปากหยักโน้มลงมาหาหมายจะมอบรางวัลให้คนปากเก่ง ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ก็ดังลั่นสนั่นห้อง พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปึงปังจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อเรนด้วยความตกใจกลัวของใครบางคนที่เพิ่งพังระบบเข้ามา! "เรน! อยู่ข้างในใช่ไหม ออกมานะ นายกำลังตกอยู่ในอันตราย!" คินน์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันทันทีในเสี้ยววินาที ส่วนเรนก็หน้าถอดสีเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... เสียงของ 'กรณ์' ที่ฝ่าด่านระบบความปลอดภัยขึ้นมาถึงชั้นบนสุดได้สำเร็จ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ