ความไว้ใจที่พังทลาย

"คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่าสร้อยเพชรเส้นนี้... ทำไมถึงยังอยู่ในลิ้นชักลับของคุณ ทั้งที่คุณบอกกับผมว่าตัดขาดกับผู้หญิงคนนั้นไปหมดแล้ว" เสียงของเรนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกสะท้อนผ่านกระจกใส เผยให้เห็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของร่างบางที่ยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มถูกเปิดออกเผยให้เห็นสร้อยเพชรดีไซน์รูปหยดน้ำ—เครื่องประดับชิ้นเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในภาพข่าวสังคมเมื่อปีก่อน ระหว่างทายาทตระกูลดังกับคินน์ มาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง คินน์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบปากกาเซ็นเอกสาร ดวงตาคมกริบตวัดมองกล่องในมือของคนรักทันที สันจมูกโด่งคมสันขยับเล็กน้อยด้วยความตกใจชั่วพริบตา ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะกลับมาเรียบเฉยเยชาตามสไตล์นักธุรกิจผู้เจนจัด "เรน... คุณไปเจอไอ้นั่นมาจากไหน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง แต่มันกลับฟังดูเหมือนการยอมรับกลายๆ ในหูของเรน "หึ จากไหนน่ะเหรอครับ? ก็จากลิ้นชักที่บอกว่ามีแต่เอกสารลับของคุณไง น่าตลกสิ้นดีที่คุณบอกว่าผมคือคนเดียวในใจ แต่ของต่างหน้าจาก 'รักแรก' กลับถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ยิ่งกว่าเอกสารบริษัทมูลค่าหลายพันล้านเสียอีก" เรนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและชาญฉลาดบัดนี้กลับร้อนผ่าว รอยร้าวลึกในใจที่ถูกปิดตายมานานกำลังถูกตอกย้ำด้วยความจริงตรงหน้า บาดแผลจากอดีตที่เคยถูกหักหลังกรีดซ้ำลงมาจนความรู้สึกชาไปหมด ความไว้ใจที่เพิ่งยอมมอบให้อย่างหมดหัวใจพังทลายลงในพริบตา ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดจนพังครืน คินน์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวร่างบางในเวลาเพียงไม่กี่วินาที มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าแขนเรียวไว้ แต่เรนกลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา "ถอยไปครับ อย่ามาแตะตัวผม" เรนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาสั่นระริกแต่ยังคงเชิดขึ้นอย่างถือดีเพื่อซ่อนความอ่อนแอ "คุณเก็บมันไว้ทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยังลืมเธอไม่ได้... ถ้าคุณยังอาลัยอาวรณ์เขา ทำไมถึงต้องดึงผมเข้ามาในเกมบ้าๆ นี่ด้วย ตั้งแต่แรกคุณเห็นผมเป็นตัวอะไรครับ? ตัวแทนแก้เหงา หรือเครื่องมือระบายความแค้น?" "ฟังผมก่อนเรน..." คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความร้อนรนที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คม "มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด สร้อยเส้นนั้นผมแค่ยังไม่มีเวลาเอาไปจัดการ... ผมไม่ได้..." "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกครับ!" เรนตัดบทด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยแต่เด็ดขาด คำอธิบายใดๆ ในตอนนี้ล้วนเป็นเพียงข้อแก้ตัวของคนเจ้าเล่ห์ ปากบอกว่ารัก ปากบอกว่าคลั่งไคล้ แต่หัวใจกลับยังเก็บพื้นที่ไว้ให้คนเก่า ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตซ้อนทับขึ้นมา เรนเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ เกลียดการเป็นตัวเลือก และที่เกลียดที่สุดคือการที่หัวใจเจ้ากรรมดันเผลอรักผู้ชายปากแข็งคนนี้ไปเสียแล้ว "ผมเป็นคนชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองมาตลอดนะครับคินน์... แต่ดูเหมือนผมจะประเมินความจริงใจของคุณสูงเกินไป" เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ก่อนจะวางกล่องกำมะหยี่กระแทกกับโต๊ะทำงานเสียงดัง "เก็บของพวกนี้ไว้ดูต่างหน้าเถอะครับ เพราะหลังจากคืนนี้... เราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก" พูดจบ เรนก็หันหลังให้ทันที ร่างบางก้าวย่างด้วยความเร็วเพื่อมุ่งหน้าไปที่ประตูห้อง หัวใจเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีไม่อนุญาตให้ร่วงหล่นน้ำตาต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด คินน์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็ว ความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนเขาต้องสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะพุ่งตัวตามไปคว้าข้อมือเล็กของเรนไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะเอื้อมมือถึงลูกบิดประตู "ปล่อยผมนะ!" เรนสะบัดข้อมือสุดแรงแต่ไม่หลุดพ้นจากอุ้งมือหนาที่ราวกับคีมเหล็ก คินน์ดึงร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวขณะที่เสียงทุ้มต่ำเอื้อมกระซิบชิดริมหูด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน "ผมบอกให้ฟังผมก่อนไงเรน! คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินผมฝ่ายเดียว..." "ปล่อยสิครับ! คนโกหกอย่างคุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง..." *กริ๊ก... แกร็ก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังแทรกขึ้นท่ามกลางความยื้อยุด บานประตูไม้เนื้อดีค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ โดยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในยามวิกาลนี้ เรนเบิกตากว้าง คินน์ชะงักค้าง ร่างทั้งสองร่างผละออกจากกันอย่างตกใจเมื่อสายตาประสานเข้ากับผู้หญิงในชุดเดรสหรูหราที่ยืนส่งยิ้มหวานหยดอยู่ตรงธรณีประตู... ใบหน้านั้นคุ้นตาจากภาพข่าวสังคมเมื่อปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันจำได้ว่าลืมของสำคัญไว้ในห้องนี้... ไม่คิดเลยว่าประธานคินน์จะมี 'แขกพิเศษ' อยู่ด้วย" — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ