การปะทะคารมครั้งใหญ่

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าชั้นดีผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัว มันคือสมรภูมิขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใครแม้แต่ก้าวเดียว "คุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวผม แล้วทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ จะทำให้ผมรู้สึกสำนึกบุญคุณหรือไงครับ ท่านประธานคินน์" เรนพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุณ ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือทัศนียภาพของมหานครที่กำลังเร่งรีบ แต่ภายในห้องนี้เวลากลับหยุดนิ่ง คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งเป็นคมขยับตามจังหวะการหายใจที่เริ่มหนักหน่วงขึ้น ร่างสูงใหญ่ในฐานะนักธุรกิจและมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลก้าวเท้าเข้าไปประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม ความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนคนทั่วไปคงเข่าอ่อนไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับเรน... คนตรงหน้าเขาคือพายุฝนที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอในชีวิต "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คินน์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รังสีความเยชาและความเย็นชาที่เขามักใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจถูกงัดออกมาใช้เต็มพิกัด "คิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไงเรน? ถึงได้วิ่งเอาหัวพุ่งชนปัญหาเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่รู้ว่าคนอื่นเขาเหยียบย่ำคุณลับหลังยังไง ทำเป็นเก่ง ปิดกั้นทุกอย่างไว้เบื้องหลังท่าทางปากจัดพวกนั้น... แท้จริงแล้วคุณก็แค่นายบำเรอศักดิ์ศรีสูงที่กลัวความเจ็บปวดจนตัวสั่นเท่านั้นแหละ" เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงของความอดทนที่ขาดสะบั้นในใจของเรน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างเจ็บแสบ ความโกรธพุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มได้คมคายยิ่งกว่าเดิม "หึ... นายบำเรออย่างน้อยก็ใช้สมองหาเงินด้วยลำแข้งตัวเอง ไม่ได้เอาแต่อาศัยอำนาจมืดข่มเหงชาวบ้านไปทั่วเหมือนคุณหรอกครับ!" เรนสวนกลับทันควันโดยไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ขายาวก้าวสวนขึ้นไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียวจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจาง "เหยียดผมเหรอครับ? เชิญตามสบายเลย... เพราะคำพูดต่ำๆ ของคนที่เอาแต่ซ่อนปมด้อยไว้ใต้ความเย็นชาอย่างคุณ มันไม่ได้ทำให้มูลค่าในตัวผมลดลงแม้แต่นิดเดียว จำใส่สมองเอาไว้ด้วย!" คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่รั้นและเปี่ยมด้วยไฟแค้นนั้น หัวใจของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ภาพของเรนที่ยืนหยัดสู้ไม่ถอยแม้จะโดนคำพูดเชือดเฉือนแทงใจดำ มันไม่ได้ทำให้เขาโกรธเกลียด... แต่มันกลับปลุกความคลั่งรักดิบเถื่อนที่เขาพยายามกดทับไว้ให้ตื่นขึ้นมาแผดเผา มือหนาเอื้อมพรวดคว้าเข้าที่เอวบางของเรนอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน แรงดึงมหาศาลทำให้แผ่นอกของเรนกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของคินน์อย่างจัง ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความรุ่มร้อนที่ระอุอยู่ข้างใน "ปล่อยนะ! คุณทำบ้าอะไร..." เรนพยายามดิ้นรน มือเรียวระดมทุบลงบนลาดไหล่หนา แต่วิถีกระทำของอีกฝ่ายกลับเหนือกว่าทุกประตู "ฉันบอกให้หยุดพูดจาอวดดีใส่ฉันสักที!" คินน์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความอัดอั้นที่ระเบิดออกมา "นายคิดว่าฉันพูดจาดูถูกพวกนั้นเพื่อความสะใจหรือไงวะเรน... นายไม่เคยเห็นสายตาคนอื่นที่มองนายตอนที่นายหันหลังเลยใช่ไหม? นายมันโง่ที่เอาแต่ปกป้องตัวเองจนไม่ยอมมองเลยว่า มีใครบางคนกำลังจะบ้าตายอยู่แล้วเพราะความเป็นห่วงนาย!" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำให้เรนชะงักกึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนสับสน ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหวระริกขึ้นมาวูบหนึ่ง "คุณ... พูดว่าอะไรนะ..." คินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบจะชิดกับกลีบปากบางที่ยังคงเปิดเผยความดื้อรั้น ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลวงออกมานอกอก เรนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ปลายนิ้วเรียวที่เคยกำแน่นเริ่มคลายออกเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นร้อนรุ่มที่แผ่มาจากอุ้งมือของอีกฝ่ายที่ยังคงโอบกระชับเอวเขาแน่น ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะหลอมละลายทุกกำแพงทิฐิ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาทของบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้มากที่สุด! "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก— เฮ้ย!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับการปะทะคารมแบบไม่มียั้งของคู่ปรับคู่นี้เสมอนะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ