อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินเข้ามาในห้องทำงานของผมแล้วทำตัวเหมือนเจ้าของบริษัท จะทำให้หุ้นในมือคุณมีค่ามากขึ้น... ผมเกรงว่าคุณคงต้องคำนวณตัวเลขใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะครับ, คุณมีน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นชาจนติดลบดังขึ้น ท่าางกลางบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์สุดหรู เรนยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสบานใหญ่ ทอดสายตามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างนึกสนุก แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะดูเหมือนละครหลังข่าวที่มีตัวละครเก่าแก่โผล่มาสร้างความวุ่นวายก็ตามที บนโซฟารับแขกหนังแท้ราคาแพง ร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมเข้ารูปกำลังส่งสายตาออดอ้อนมายังชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้อง แววตาของเธอพยายามสื่อความหมายลึกซึ้งที่คนนอกมองปราดเดียวก็รู้ว่าเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันมาก่อน เธอคือ 'มีน' อดีตคนรักเก่าของคินน์คนที่เคยสะบัดก้นเดินออกจากชีวิตเขาไปเมื่อหลายปีก่อนในวันที่เขายังไม่ได้นั่งแท่นมหาเศรษฐีพันล้านเช่นนี้ "คินน์คะ... มีนไม่ได้หมายความแบบนั้น" หญิงสาวใช้น้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟัง ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีร่างหนาของประธานหนุ่มนั่งหน้าขรึมอยู่ "ที่เราเลิกกันในวันนั้น มันมีเหตุผลนะคะ... และตอนนี้ มีนพร้อมที่จะกลับมาอยู่ข้างๆ คุณแล้ว" คินน์ไม่ได้ขยับตัวหนี ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นมองตรงไปยังหญิงสาวด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายความยินดี หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว ความนิ่งสนิทของเขาคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของมาเฟียหนุ่มคนนี้ดี "คุณพูดคำว่า 'ข้างๆ' ในฐานะอะไรเหรอครับ?" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทจนน่าขนลุก นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "คู่ค้าทางธุรกิจ? ผู้ถือหุ้นรายย่อย? หรือว่า... คนแปลกหน้าที่บังเอิญจำทางกลับบ้านไม่ได้กันแน่" มีนชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้างขึ้นมาทันที เธอกัดริมฝีปากอย่างขัดใจก่อนจะเหลือบสายตาไปมองเรนที่ยืนลอยชายอยู่ริมหน้าต่างด้วยแววตาไม่เป็นมิตร "แล้วคุณล่ะคะ... เป็นใคร ถึงได้มายืนทำหน้าลอยชายอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของคุณคินน์แบบนี้?" มีนหันมาเล่นงานเรนโดยตรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดผู้ดี "สมัยนี้... เลขาหรือผู้จัดการฝ่ายแผนงาน เขามีหน้าที่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านายด้วยเหรอคะ" เรนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกขัน เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม... เขากลับรู้สึกว่าบทละครฉากนี้ช่างน่าเบื่อเสียจนอยากจะขอตัวไปชงกาแฟกินสักแก้ว ปากเรียวสวยเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์คนไม่ยอมคน แต่ทว่า... รวดเร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของคินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับเดียวก็มาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเรน มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางของคนตัวเล็กกว่าไว้โดยอัตโนมัติ ลากดึงให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง เรนสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจกับสัมผัสกะทันหัน เขาเหลือบมองคินน์ที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับเส้นผมของตนเอง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าจมูกจนเรนเผลอกลั้นหายใจ "เขาไม่ใช่เลขา..." คินน์เอ่ยตอบคำถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังชัดเจนทุกถ้อยคำ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองอดีตคนรักเก่าด้วยความเย็นชาขั้นสุด "และเขาไม่ใช่คนที่คุณจะมีสิทธิ์มาใช้น้ำเสียงแบบนั้นด้วย... มีน" "คินน์..." มีนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองภาพคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดสนิทกันด้วยความไม่เชื่อสายตา "คุณ... คุณกำลังคบกับผู้ชายคนนี้เนี่ยนะ? คุณเอาอะไรมาคิด ผู้ชายคนนี้มีอะไรเทียบกับมีนได้—" "เทียบได้หรือไม่ได้... มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องเอาสมองอันน้อยนิดมาช่วยคิดหรอกครับ" เรนตัดสินใจขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี "เพราะต่อให้ผมมีดีแค่หน้าตาอย่างเดียว อย่างน้อยผมก็ฉลาดพอที่จะไม่ทิ้งผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นเจ้าพ่อวงการธุรกิจในอนาคตเพื่อไปคว้าเศษเงินจากคนอื่นเหมือนอย่างใครบางคน" "นี่คุณ!" มีนหน้าถอดสี กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัดจนภาพลักษณ์ผู้ดีหลุดลุ่ย "พอได้แล้วครับ" คินน์ตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เขากระชับวงแขนที่โอบเอวเรนให้แน่นขึ้นอีกนิด จนเรนแอบหยิกหมั่นไส้เข้าที่ต้นแขนของเขาเบาๆ เป็นการประท้วงกลายๆ แต่คินน์กลับทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี—รอยยิ้มที่แทบไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นนอกจากคนในอ้อมแขนนี้ "เชิญคุณกลับไปเสียเถอะครับ มีน" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ "ส่วนเรื่องหุ้นที่คุณถืออยู่... เดี๋ยวทางฝ่ายกฎหมายของผมจะติดต่อไปจัดการซื้อคืนในราคาที่ยุติธรรมที่สุด ถือว่าเป็นการตัดขาดความสัมพันธ์ครั้งสุดท้าย... และอย่าได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก" มีนตัวสั่นเทาด้วยความแค้น เธอกวาดสายตามองคนทั้งคู่อีกครั้งด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทកส้นเท้าออกนอกห้องไปพร้อมกับเสียงประตูกระแทกปิดลงอย่างแรง ปัง! ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง แต่ทว่า... บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เรนพยายามขยับตัวถอยหลังเพื่อออกจากวงแขนของร่างสูง แต่คินน์กลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแต่อย่างใด หนَำซ้ำยังกักตัวเขาไว้แน่นขึ้นจนแผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่ง "ปล่อยได้แล้วมั้งครับ ท่านประธานคินน์" เรนเอ่ยเสียงห้วน พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไว้ใต้ความเยือกเย็น "ละครฉากใหญ่จบลงไปแล้ว คุณยังต้องแสดงบทคนคลั่งรักต่ออีกเหรอ" "ใครว่าผมแสดงล่ะครับ" คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งจนเรนต้องใจสั่น "ผมพูดจริงทุกคำ... และเมื่อกี้ คุณปกป้องผมสินะครับ?" "ใครปกป้องคุณ อย่ามโนครับ ผมแค่รำคาญเสียงผู้หญิงคนนั้นต่างหาก" เรนปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ จนปิดไม่มิด คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นประคองแก้มนุ่มของเรนให้หันมาสบตากันตรงๆ ดวงตาคมกริบ couched เต็มไปด้วยประกายความรักความหลงใหลที่รุนแรงจนเรนไม่กล้าสบตาตรงๆ "ปากแข็งเสียจริงนะเรน... แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะไม่ว่าคุณจะพูดจาถางถางผมแค่ไหน หัวใจของคุณตอนนี้ก็เต้นแรงจนผมได้ยินมันชัดเจนแล้วล่ะ" เรนเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังหวานซึ้งและใกล้ชิดจนเกินกว่าจะถอนตัว ทว่าในจังหวะที่เรนกำลังจะเอ่ยปากเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยส่วนตัวของคินน์ พร้อมกับร่างของใครอีกคนที่ก้าวเข้ามาด้านในด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "สวัสดีครับพี่คินน์... ไม่คิดเลยนะครับว่ากลับมาเมืองไทยครั้งนี้ จะได้เห็นพี่มี 'ของเล่นชิ้นใหม่' ที่น่าสนใจขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มหวานแต่แฝงความร้ายกาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้าของบุคคลที่ทำให้คินน์ต้องขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความตกใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจสั่นไปกับความคลั่งรักแบบไม่พักของท่านประธานคินน์นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ