รอยร้าวในสัญญา

"เรายกเลิกสัญญาบ้าๆ นี่เถอะครับคุณคินน์" ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกเลื่อนข้ามโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวเรียบดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ เรนยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววท้าทายยามเผชิญหน้ากับความยากลำบาก ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งร่องรอยของความลังเล คินน์ชะงักปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือ เขายังคงนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนรูปสลักของมาเฟียหนุ่มนักธุรกิจรุ่นใหม่นิ่งสนิท ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬช้อนขึ้นมองร่างบางที่ยืนหายใจหอบเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาเผชิญหน้า ไม่มีรอยยิ้มเยาะ ไม่มีเสียงหัวเราะในลำคออย่างทุกที มีเพียงความเงียบงันที่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็น "ยกเลิก?" คินน์ทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่แววตากลับวับวามขึ้นวูบหนึ่งราวกับสัตว์ป่าที่กำลังมองเหยื่อพยายามดิ้นหลุดจากกรง "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร เรน" "ผมพูดภาษาไทยชัดเจนดีนี่ครับ" เรนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจในอกจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนจากแรงกดดันมหาศาลที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังคงเลือกที่จะยิงคำพูดเชือดเฉือนออกไปเพื่อปกป้องกำแพงในใจ "ดีลลับระหว่างเรา... การแกล้งเป็นคนรักเพื่อตบตาพวกตระกูลหลิว มันจบลงแค่นี้เถอะครับ ผมไม่อยากเล่นเกมปัญญาอ่อนนี่ต่อแล้ว ชีวิตปกติของผมกำลังจะพังเพราะคุณอยู่แล้วนะ" "พัง?" คินน์วางปากกาลงช้าๆ เสียงโลหะกระทบโต๊ะดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับทำให้เรนสะดุ้ง ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานฝั่งที่เรนยืนอยู่ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง "การได้อยู่ใกล้ชิดผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างผม มันเรียกว่าชีวิตพังตรงไหน หืม?" "มันเรียกว่าความฉิบหายครับ!" เรนสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันดุจประกายไฟกระทบกับน้ำมัน "คุณเล่นบ้าอะไรไม่รู้เรื่อง ส่งดอกไม้ ส่งการ์ดบ้าบออะไรมาที่บริษัทผมทุกวัน จนคนทั้งออฟฟิศนินทากันให้แซดว่าผมไปจับเสือสิ้นลายที่ไหน แล้วไหนจะสายตาของพวกนักข่าวหิวแสงนั่นอีก... ผมแค่อยากได้ชีวิตสงบๆ คืนมา แค่นั้นเองครับ" คินน์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเรนต้องแอบผ่อนลมหายใจเพื่อตั้งสติ มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะเข้าที่คางอของเรนแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้เรนต้องรับรู้ถึงความดุดันที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "คุณคิดว่าดีลนี้เป็นแค่เกมงั้นเหรอ เรน" คินน์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหิมฝาก น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ขนลุกซู่ "คุณเป็นคนก้าวเข้ามาในอาณาจักรของผมเอง เพื่อแลกกับการปกป้องบริษัทที่คุณรัก... แล้วตอนนี้ คิดจะชิ่งหนีไปดื้อๆ หลังจากที่กินอิ่มนอนหลับบนเตียงของผมมาหลายคืนเนี่ยนะ?" เรนหน้าแดงวาบขึ้นมาด้วยความโกรธปนความกระดากอายเมื่อถูกยกเรื่องบนเตียงขึ้นมาขู่ "นั่นมันเป็นส่วนหนึ่งของฉากหน้าที่ต้องสมจริงต่างหากล่ะครับ! อีกอย่าง... เราตกลงกันแค่เรื่องจัดการพวกหลิว ไม่ได้ตกลงกันว่าผมต้องมานั่งทนรับความคลั่งรักแบบโรคจิตของคุณนี่!" "โรคจิตเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจนเรนรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านไปตามสันหลัง "คนที่พยายามผลักไสคนที่พร้อมจะถวายหัวให้ทั้งตัวและหัวใจแบบผม... เขาเรียกคนตาบอดต่างหากล่ะ เรน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง คำพูดของคินน์หนักแน่นและจริงจังจนเรนเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นตัวเองจากความรักที่เคยถูกหักหลังในอดีตกำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงภายใต้การรุกรานที่ไร้ความปรานีของคนตรงหน้า เรนเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาร้อนแรงที่แผดเผาหัวใจดวงน้อยให้ละลาย "ผม... ผมไม่ได้อยากได้ความรู้สึกอะไรแบบนั้นจากคุณ เราต่างคนต่างอยู่เถอะครับ ถือว่าผมขอร้อง" นิ้วแกร่งที่เชยคางอยู่เปลี่ยนเป็นบีบเบาๆ ให้เรนหันกลับมาสบตาอีกครั้ง คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันเกือบจะแนบชิด ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน "คุณขอร้องผมเหรอ เรน..." คินน์กระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "น่าเสียดาย... ที่พจนานุกรมของคินน์คนนี้ ไม่มีคำว่า 'ยกเลิก' ให้กับคนที่ผมเลือกแล้วหรอกนะ" เรนเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธและความหวั่นไหวตีรวนกันจนปั่นป่วน เขากำหมัดแน่นเตรียมจะอ้าปากเถียงกลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนเพื่อตัดเยื่อใย ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องทำงานอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อนุญาต "คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งตระกูลหลิวส่งคนบุกเข้ามาที่ชั้นล่างแล้วครับ!" เสียงร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาทำให้เรนและคินน์ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คินน์หันขวับไปมองลูกน้องด้วยแววตาวาวโรจน์ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงทันทีจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอีกครั้ง แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้เรนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่ข่าวเรื่องคนของตระกูลหลิวบุกรุก แต่เป็นเงาร่างของใครอีกคนที่ก้าวตามบอดี้การ์ดคนนั้นเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ใบหน้าที่เรนจำได้แม่นยำว่าเป็นคนที่เขาพยายามหนีหน้ามาตลอดชีวิต... อดีตคนรักเก่าที่หักหลังเขาอย่างเลือดเย็นเมื่อหลายปีก่อน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เรน... น้องรัก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจสั่นไปกับความคลั่งรักแบบไม่พักของท่านประธานคินน์ครับ!