สัญญาฉบับใหม่ (ฉบับรักจริง)

"คุณคิดว่าชีวิตของผมเป็นสนามเด็กเล่นที่คุณจะเดินเข้ามาแล้วเตะกระป๋องทิ้งตามใจชอบหรือไงครับ, คุณคินน์" เสียงของเรนเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนขึ้นเงา ดวงตาเรียวรีที่มักฉาบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและความระแวดระวัง บัดนี้กำลังจ้องมองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท คินน์ไม่ได้ขยับตัวหนีสายตานั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ทว่านัยน์ตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความล้อเล่นโดยสิ้นเชิง มันคือสายตาสัตว์นักล่าที่จ้องมองเหยื่อชิ้นโปรด... เหยื่อที่เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด บนพื้นผิวกระจกใสของโต๊ะทำงาน มีแฟ้มเอกสารสีดำสนิทวางอยู่หนึ่งเล่ม ด้านบนประทับตราครั่งสีแดงเข้มอย่างเป็นทางการ มันไม่ใช่เอกสารลับทางธุรกิจ ไม่ใช่สัญญาซื้อขายหุ้นมูลค่าหลายหมื่นล้านที่คินน์ถนัดนัก และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ 'สัญญาคู่ขา' ฉบับเก่าที่เคยผูกมัดทั้งสองไว้ด้วยเงื่อนไขทางผลประโยชน์เมื่อหลายเดือนก่อน เรนก้มมองตัวอักษรบนหน้ากระดาษแผ่นนั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มไหวรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเกลียดนัก—ความหวั่นไหว "อ่านให้ละเอียดสิครับ, เรน" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่ม2นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ทุกมาตรา ทุกเงื่อนไข และทุกข้อตกลง... ผมเขียนมันด้วยความตั้งใจทั้งหมดที่มี" เรนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง "หึ... คนอย่างคุณเนี่ยนะจะทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน สัญญาคู่ชีวิตงั้นเหรอ? คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่, คินน์? เราเพิ่งจะผ่านสงครามประสาทกันมาหมาดๆ และตอนนี้คุณมานั่งเสนอให้ผมเซ็นสัญญากลายเป็น... เป็นคนของคุรกรรมสิทธิ์เบ็ดเสร็จแบบนี้เนี่ยนะ?" "มันไม่ใช่กรรมสิทธิ์ครับ, เรน" คินน์ขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงโน้มไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางบนโต๊ะ ประสานมือเข้าหากัน สายตาคู่นั้นพุ่งตรงมาที่เรนอย่างไร้การหลบเลี่ยง "แต่มันคือการ 'จำยอม' ต่างหาก... จำยอมให้ผมได้ดูแลคุณในแบบที่คนปกติเขาทำกัน" "ผมดูแลตัวเองได้!" "แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อยอีกแล้ว" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนเรนเผลอชะงัก "คุณปิดกั้นตัวเองจากโลกทั้งใบเพราะผู้ชายสารเลวคนเก่า คุณใช้ความปากจัดและท่าทางพยศพวกนั้นเป็นเกราะกำบัง... เรน, มองหน้าผมสิครับ" เรนเม้มริมฝีปากแน่น ไม่อยากทำตามคำสั่งนั้น แต่แรงกดดันจากสายตาของอีกฝ่ายกลับทรงพลังเสียจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นสอดประสานสายตาโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ใช่ไอ้หมอนั่น" คินน์พูดต่อทีละคำ ชัดเจนและลึกซึ้งจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่หัวใจ "ผมไม่สนใจหว่านพืชหวังผลกับใครทั้งนั้น ยกเว้นกับคุณ... สัญญาฉบับนี้ไม่มีวันหมดอายุ ไม่มีเงื่อนไขการยกเลิกกลางคัน และไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้คุณเดินหนีหายไปจากชีวิตผมอีกเป็นครั้งที่สอง" ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องทำงานกว้าง ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียดและแรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ใต้ความนิ่งสงบ เรนรู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวกำลังเบาบางลง เขากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำเลวร้ายในอดีตที่เคยถูกหักหลังและทอดทิ้งยังคงกรีดแทะจิตใจ แต่ทว่า... แววตาของคินน์ในเวลานี้กลับไม่มีความหลอกลวงเจือปนเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความคลั่งไคล้และดื้อรั้นที่จะครอบครองเขาไว้ทุกลมหายใจ ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้เย็นชา ยอมก้มหัวให้ความพยศของเขาทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งผูกมัดตัวเองไว้กับคำว่า 'คู่ชีวิต' ตลอดกาล "ถ้าผมเซ็น..." เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าปกติเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความท้าทายในแบบฉบับของตัวเอง "คุณจะต้องเลิกทำตัวเผด็จการ เลิกสั่งผมโน่นทำนี่ และที่สำคัญ... ห้ามหึงหวงอย่างไร้เหตุผลแบบครั้งก่อนเด็ดขาด" มุมปากของคินน์กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนทุกที แต่มันคือรอยยิ้มของชัยชนะที่ทำให้เรนรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะคว้าแจกันแถวนั้นมาปาใส่หน้าสักที "เรื่องแรก... อาจจะต้องใช้เวลาปรับปรุงครับ" คินน์ตอบหน้าตาย "แต่เรื่องสุดท้าย... บอกเลยว่าไม่มีทาง" "คุณคินน์!" เรนตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาโกรธขึงด้วยความไม่พอใจ "ไหนว่าคุณจริงจังไง!" "ผมจริงจังที่สุดในชีวิตแล้วต่างหาก" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรนที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนจนเรนต้องเผลอกลั้นหายใจ "ถ้าผมไม่หึง คุณก็คงไม่หันมามองผมแบบนี้... จริงไหมครับ, คุณภรรยาในอนาคต" คำว่า 'ภรรยา' หลุดออกมาจากปากผู้ชายหน้าตายคนนี้หน้าตาเฉย ทำเอาเรนสำลักน้ำลายตัวเองจนต้องไอโขลกออกมาเบาๆ ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความถือดีบัดนี้ขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู "ใครภรรยาคุณ! อย่ามาอนุมานเอาเองนะ!" "เซ็นสิครับ..." คินน์กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู มือหนายื่นออกไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงวางลงบนปลายนิ้วเรียวของเรน บังคับให้มือบางจับมันไว้โดยปริยาย "แล้วเราค่อยมาตกลงเรื่อง 'หน้าที่' ของคู่ชีวิตกันบนเตียงยาวๆ อีกสักรอบสองรอบ" เรนกัดฟันกรอด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขารู้ดีว่าถ้าเซ็นลงไป ชีวิตอิสระอันแสนสงบสุขของเขาจะสิ้นสุดลงทันที และจะต้องเข้าไปพัวพันกับวังวนความคลั่งรักของคนตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่มือข้างที่ถือปากกากลับไม่ยอมขยับหนี เขาสูดหายใจเข้าลึก, ตวัดปลายปากกาลงชื่อตัวเองลงในกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็วก่อนที่ความลังเลจะเล่นงานเสียก่อน ทว่า... ในวินาทีที่หมึกสีดำจรดลงบนบรรทัดสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศอันน่าเร่าร้อนขึ้นสามครั้งติดกัน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "นายครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรนผ่านบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างเสียมารยาท "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางฝั่งตระกูลศัตรูส่งคนบุกเข้ามาล้อมโกดังสินค้าทางเหนือของเราไว้หมดแล้ว!" คินน์ขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงในพริบตา เขาก้มลงมองเรนที่ยังคงถือปากกาค้างไว้ด้วยความตกใจ "อยู่ที่นี่..." คินน์กระซิบเสียงต่ำ ลูบไล้แก้มเนียนของเรนแผ่วเบาก่อนจะผละตัวออกไปหยิบปืนพกสีดำสนิทจากลิ้นชักขึ้นมาปลดล็อกไก "อย่าออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา... เพราะเรื่องของเรายังเคลียร์กันไม่จบ" เรนมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้าวเดินออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย... ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนั้น ดวงตาคู่สวยกลับเหลือบไปเห็นข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ถูกเขียนด้วยลายมือของคินน์ที่ซ่อนอยู่ใต้ลายเซ็น ซึ่งเขาเพิ่งสังเกตเห็นมันในตอนนี้เอง *[หมายเหตุ: หากคุณหนีผมไป... ผมจะพลิกแผ่นดินตามล่า และขังคุณไว้บนเตียงจนกว่าจะเดินไม่ไหว]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมใจสั่นและลุ้นระทึกไปกับความเข้มข้นนี้นะครับ! — ราชันย์หอกทมิฬ