ไล่แต่ไม่อยากให้ไป

ความเงียบงันภายในห้องรับแขกวีไอพีเวลานี้ หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าความกดอากาศในเขตพายุหมุน ดวงตาเรียวคมของเรนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลภาพเบื้องหน้ากับข้อความขู่ฆ่าบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเมื่อสามวันก่อนเข้าด้วยกัน ตัวอักษรดิจิทัลที่เคยปรากฏบนหน้าจอเรียงร้อยขึ้นมาซ้อนทับกับใบหน้าของบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ ร่างสูงใหญ่ของผู้มาเยือนอยู่ในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบ รอยยิ้มมุมปากที่แย้มขึ้นไม่ได้สื่อถึงมิตรภาพ ทว่ากลับแฝงกลิ่นอายอันตรายที่ชวนให้ขนลุกเกรียว ชายคนนั้นคือ "ธีร์" นักธุรกิจคู่แข่งทางการค้าของคินน์ และเป็นคนที่ส่งข้อความคุกคามเขาอย่างไม่ต้องสงสัย "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณเรนที่นี่... โลกนี้นี่ช่างกลมเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทาย รอยยิ้มบนใบหน้านั้นละม้ายคล้ายหน้ากากที่สวมทับความอำมหิตไว้เบื้องหลัง เรนขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติครึ่งก้าว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไรออกไป แรงปะทะอันรุนแรงและเด็ดขาดก็เกิดขึ้น ปัง! เสียงฝ่าหนาฟาดลงบนโต๊ะกระจกกลางห้องจนเกิดเสียงดังสนั่น คินน์ที่ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้ามาขวางกลางระหว่างเรนกับผู้มาใหม่ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำด้วยโทสะระอุ เปรี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ "มึงกล้าดียังไงโผล่หัวเข้ามาในพื้นที่ของกู... ธีร์" น้ำเสียงของคินน์ต่ำลึกและเย็นเยียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือประกาศิตแห่งความตาย "ใจเย็นน่าคุณคินน์ ผมแค่ผ่านมาทักทาย... อีกอย่าง ผมแค่อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าข่าวลือเรื่องที่คุณให้ความสนใจเด็กฝึกงานคนนี้มันจริงแค่ไหน" ธีร์ไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองข้ามไหล่กว้างของคินน์มาสบตากับเรนโดยตรง "ดูท่าทางแล้ว... คุณคงยังไม่ได้บอกสินะครับว่าผมเตือนอะไรเขาไปบ้าง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เรนกักเก็บความตกใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย แม้ในอกจะเต้นรัวด้วยความตื่นตัว แต่สมองกลับหมุนเร็วจี๋ เขาไม่ได้โง่พอที่จะไม่เข้าใจสถานการณ์ *ไอ้สารเลวคนนี้... ตั้งใจจะใช้เขาเป็นเครื่องมือปั่นหัวคินน์ตั้งแต่แรก* "หุบปากซะ!" คินน์คำรามลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เรนกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของคินน์ แรงสัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับทรงพลังพอดึงสติให้มาเฟียหนุ่มชะงัก คินน์หันขวับมามองคนข้างกายด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ เรนเงยหน้าสบตากับคินน์ นัยน์ตาส่อแววเด็ดเดี่ยวและเฉียบคม รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "ไม่ต้องเดือดดาลขนาดนั้นหรอกครับคุณคินน์ คนบางคน... ต่อให้สุนัขมันเห่าเสียงดังแค่ไหน เราก็ไม่จำเป็นต้องลดตัวไปกัดตอบหรอกจริงไหมครับ?" คำพูดเหน็บแนมที่เปรียบอีกฝ่ายเป็นสุนัขทำเอาสีหน้าของธีร์บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ รอยยิ้มจอมปลอมจางหาย เหลือเพียงแววตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง "ปากดีนักนะเรน ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... ของเล่นชิ้นนี้ของคุณคินน์ อาจจะแตกคามือผมเข้าสักวัน" ธีร์ขู่ลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงอาฆาต ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงประตูกระแทกปิดลงอย่างแรง ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย คินน์ยังคงยืนนิ่ง คิ้วหนาย่นเข้าหากันจนเป็นปม ร่างสูงหันกลับมามองเรนที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ใกล้ๆ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลระคนหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก "ทำไมถึงไม่ถอยไป?" คินน์เอ่ยถามเสียงเข้ม น้ำเสียงเจือความดุเล็กน้อย "รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหนที่นายมายืนอยู่ตรงหน้าไอ้สารเลวคินน์... เอ๊ย ไอ้วันเดอร์นั่น!" (แก้คำพูด) "ไอ้ธีร์นั่นมันเหี้ยแค่ไหน นายก็เห็นอยู่" "แล้วคุณคิดว่าผมควรจะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปหลบหลังคุณหรือไงครับ?" เรนย้อนถามเสียงเรียบ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมดูแลตัวเองได้... อีกอย่าง คนที่ควรจะต้องใจเย็นและคิดให้รอบคอบก่อน ไม่ใช่ผม... แต่เป็นคุณต่างหาก" คินน์ชะงักไป ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น เรนในตอนนี้ช่างน่าตีให้ตายเสียให้เข็ด แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเขาก็เต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ นี่สินะ... ความรู้สึกพะวงจนแทบคลั่งที่เขาเพิ่งเคยสัมผัส ตั้งแต่เรนเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน คินน์ก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า... เขาเกลียดความว่างเปล่าที่ไม่มีร่างเพรียวบางนี้อยู่ใกล้ๆ เสียแล้ว มันไม่ใช่แค่ความคุ้นชิน แต่มันคือการที่พื้นที่ส่วนตัวของเขากลายเป็นสุญญากาศที่ไร้ชีวิตชีวา สายตาของคินน์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวถูกแทนที่ด้วยความลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนอย่างรวดเร็ว จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "เฮ้... ทำอะไรของคุณ ถอยไปเลยนะ" เรนเอ่ยเตือนเสียงหลงเมื่อใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ระยะห่างระหว่างกันแทบเป็นศูนย์ คินน์ไม่ตอบ เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนผนังด้านหลังศีรษะของเรน กักขังอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนอย่างจำยอม ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับต้องการจะอ่านใจคนตรงหน้า "นายไม่รู้หรอกเรน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงเจือความตัดพ้อและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน "เวลาที่ไม่มีนายอยู่ใกล้ๆ สายตาของฉันมันมองหาแต่นาย... จนแทบจะเสียสติอยู่แล้ว" หัวใจของเรนกระตุกวาบ คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำเอาแผงอกข้างซ้ายไหววูบ ความชาแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูขาวสะอาด ปากที่เคยต่อกลอนเก่งกาจกลับหนักอึ้งขึ้นมาดื้อๆ "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยเลยนะ" เรนพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการลูบคลำสำหรับคินน์ "ฉันไม่ได้บ้า" คินน์ก้มหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักได้รูปเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนจนเรนต้องหลับตาปี๋ด้วยความสั่นสะท้าน "และฉันก็ไม่ยอมให้มันมาแตะต้องนายเด็ดขาด จำไว้" บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดที่หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของคินน์กำลังจะทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อปิดกั้นคำเถียงทั้งหมด... ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยการเปิดเข้ามาพรวดพราดของเลขาหนุ่มคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบรักษาความปลอดภัยหลักของบริษัทถูกเจาะ... และข้อมูลลับในโปรเจกต์ใหม่กำลังถูกดาวน์โหลดออกไปครับ!" คินน์หยุดชะงัก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นในเสี้ยววินาที เขากัดฟันกรอดด้วยความหัวเสียสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ก่อนที่คินน์จะหันกลับไปตวัดสายตาดุดันใส่เลขา เรนกลับใช้จังหวะนั้นผลักอกเขาออกเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววท้าทาย "ดูเหมือนว่า... งานของคุณจะเข้าแล้วนะครับ ท่านประธาน" เรนเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกไปทางประตู ทว่า... ก่อนที่เรนจะก้าวพ้นขอบประตู คินน์กลับคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แรงดึงที่ไม่หนักไม่เบานั้นทำให้เรนต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของเรนด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อย่าเพิ่งหนีไปไหน... คดีของเรายังเคลียร์ไม่จบ เรน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจสั่นไปกับความคลั่งรักแบบไม่พักของท่านประธานคินน์ครับ!