เมื่อความลับเริ่มรั่วไหล

เสียงคำรามต่ำลอดผ่านรอยแยกสีดำสนิทใต้พื้นหินอ่อน ราวกับเสียงหายใจของอสูรกายที่หลับใหลมานับพันปี แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ ทำให้เศษปูนและฝุ่นละอองโปรยปรายลงมาดั่งหิมะสีเทา ทว่าในวินาทีที่ความเป็นความตายทับถมจนแทบหยุดหายใจ เรย์กลับไม่ได้มองเงาร่างมหึมาที่กำลังก้าวพ้นความมืดขึ้นมา สายตาของเขาชำเลืองมองไปยังมุมตึกที่สะท้อนเงาของ ‘ใครบางคน’ เข้าอย่างจัง ‘บัดซบ เอ๊ย... มีคนเห็นตอนที่ฉันใช้เนตรวิเคราะห์บั๊กเข้าเต็มตา’ เรย์สบถในใจ ใบหน้ายังคงรักษาความเรียบเฉยเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน แต่ในหัวสมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าชิปเซ็ตประมวลผลรุ่นล่าสุด รอยแยกตรงหน้าแผ่ไอความมืดทมิฬออกมาจนอุณหภูมิลดฮวบฮาบ เงาร่างที่ก้าวออกมานั้นสูงใหญ่กว่าแปดฟุต สวมเกราะเหล็กโบราณขึ้นสนิมเขรอะ ทว่าประกายตาภายใต้หมวกเหล็กกลับเปล่งแสงสีแดงฉานจ้า นี่คือบอสลับประจำดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์ที่ต่อให้เอาผู้เล่นแนวหน้าทั้งกิลด์มาลุมก็ยังต้องคิดหนัก แต่สิ่งที่น่ากังวลยิ่งกว่าบอสตรงหน้า คือแววตาของ ‘ลูคัส’ หัวหน้าห้องเรียนเวทมนตร์ขั้นสูงที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงสิบก้าว ลูคัสจ้องมองเรย์สลับกับรอยแยกด้วยความรู้สึกที่หลากลาย ทั้งความหวาดกลัว ความตกใจ และที่เด่นชัดที่สุดคือ... ความสงสัย "เมื่อครู่... นายทำอะไรกับบาเรียของดันเจี้ยนกันแน่ เรย์?" เสียงของลูคัสสั่นเครือเล็กน้อย นิ้วที่ถือไม้เท้าเวทมนตร์ชี้มาทางเขาโดยไม่รู้ตัว "ฉันเห็นรหัสแสงสีฟ้าโปร่งใสไหลวนอยู่รอบตัวนาย... มันไม่ใช่เวทมนตร์พื้นฐาน และแน่นอนว่ามันไม่ใช่พลังของตัวประกอบที่สอบตกวิชาอัญเชิญเมื่อเดือนก่อนด้วย!" เซเลน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ส่งเสียง ร่างระหงในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มสะท้อนแสงสลัวจากรอยแยก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปที่ลูคัสแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับเรย์ด้วยความนิ่งสงบที่ซ่อนความคมคายเอาไว้ "ดูเหมือนว่าความลับของท่านนักวิเคราะห์ตัวน้อย จะไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คิดแล้วนะคะ..." เซเลน่ากระซิบเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของปีศาจยามค่ำคืน แต่แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นระคนขบขัน "จะให้ฉันจัดการปิดปากเขาด้วยวิธีไหนดีล่ะคะ? ทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราว หรือว่าจะส่งเขากลายเป็นปุ๋ยใต้รอยแยกนี้ไปเลยดี?" เรย์เหลือบมองคู่หูสาวตัวแสบด้วยหางตา เขาขยับแว่นตาที่สันจมูกเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความเคร่งเครียด "อย่าใจร้อนน่าเซเลน่า การฆ่าปิดปากในสถานการณ์ที่บอสระดับ SSS กำลังอาละวาด มีแต่จะทำให้เราตกเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งจากทางสถาบัน ทางที่ดีที่สุดคือการใช้สถานการณ์เฉพาะหน้านี้ให้เป็นประโยชน์" ทันใดนั้น เงาร่างมหึมาสวมเกราะเหล็กก็ตวัดดาบยักษ์ในมือเข้าใส่เสาหินหลักของห้องโถง แรงปะทะทำให้เศษหินกระเด็นว่อน ฝุ่นควันตลบอบอวลจนวิสัยทัศน์แทบเป็นศูนย์ ลูคัสที่กำลังตกตะลึงถอยหลังกรูดจนสะดุดล้มลงกับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเงาดาบมหึมาพุ่งตรงมาทางเขาโดยตรง! "ระวัง!" เรย์ตะโกนก้อง ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด มือซ้ายคว้าตัวลูคัสกระชากหลบวิถีดาบอย่างเฉียดฉิว ขณะที่มือขวาดีดนิ้วกลางอากาศ รหัสคำสั่งสีฟ้าใสพุ่งออกไปปะทะกับบาเรียป้องกันอัตโนมัติของสถาบันที่กำลังจะพังทลาย *ติ๊ง! ตรวจพบความเสี่ยงระดับสูง: ข้อมูลระบบรั่วไหลต่อบุคคลภายนอก (ลูคัส)* *ระบบทำการประเมินทางเลือก: [1] ลบความทรงจำ [2] ผูกมัดพันธสัญญา [3] ดึงตัวเข้าร่วมกลุ่ม* *กรุณาเลือกภายใน 10 วินาที... 9... 8...* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวในหัวจนเรย์รู้สึกปวดขมับ เขาเกลียดการถูกบังคับให้ตัดสินใจภายใต้แรงกดดันที่สุด แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เอื้อให้เขาเลือกข้อแรกหรือข้อสองได้อย่างสะอาดหมดจด ลูคัสเห็นรหัสเวทมนตร์ของเขาไปแล้ว การลบความทรงจำในระดับที่ลึกขนาดนั้นต้องใช้พลังงานมหาศาล และอาจทิ้ง ‘บั๊ก’ ทางสมองไว้ให้เจ้าตัวกลายเป็นคนไร้สติ ซึ่งจะยิ่งดึงดูดสายตาจากอาจารย์ฝ่ายวินัยเข้ามาใหญ่ "นี่นาย... ช่วยฉันไว้?" ลูคัสหอบหายใจสะท้าน เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นผง มองเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความหยิ่งยโสในฐานะคุณหนูตระกูลขุนนางหายวับไป เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาจากความตาย "ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากแล้วฟังให้ดี ลูคัส" เรย์ย่อตัวลงกระซิบข้างหูอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน "นายอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงมองเห็นรหัสของบาเรียนี้? คำตอบก็คือ... สิ่งที่พวกนายเรียนกันในตำราน่ะมันล้าสมัยไปหมดแล้ว และถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องที่นายปัสสาวะรดที่นอนตอนอายุสิบขวบถูกกระจายไปทั่วสถาบันผ่านระบบเครือข่ายเวทมนตร์ล่ะก็... จงก้มหน้าแล้วทำตามที่ฉันสั่งซะ" ลูคัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หน้าซีดเผือดทันที "ทะ... นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง!?" "ระบบของฉันรู้ทุกอย่างแหละน่า" เรย์ยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ก่อนจะหันไปสบตากับเซเลน่าที่ยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เซเลน่าก้าวเข้ามาใกล้ ปลายรองเท้าบูทหนังขัดมันหยุดยืนตรงหน้าลูคัส เธอก้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีไวน์แดงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มผู้หวาดกลัว "ข้อเสนอของเราเรียบง่ายมากค่ะ คุณลูคัส... จะร่วมมือเป็นส่วนหนึ่งในการไขปริศนาของสถาบันแห่งนี้ หรือจะเลือกให้ความลับและชีวิตของคุณจบลงที่ใต้ซากปรักหักพังนี้... เชิญเลือกได้เลยค่ะ" ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขามองเงาร่างมหึมาของบอสที่กำลังเงื้อดาบเตรียมฟาดลงมาเป็นครั้งที่สอง สลับกับสายตาที่เยือกเย็นแต่เด็ดเดี่ยวของเรย์และเซเลน่า ในที่สุดเขาก็หลับตาลงแล้วพยักหน้ารับอย่างจำยอม "ะ... ฉันยอมร่วมมือ! บอกมาว่าต้องทำยังไง!" *ติ๊ง! ผู้เล่น [ลูคัส] ได้รับการเพิ่มเข้าสู่สถานะ 'ผู้สมรู้ร่วมคิด' สำเร็จ* *ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ทีม 3 คนสามารถเปิดใช้งาน 'โปรโตคอลประสานจิต' เพื่อโจมตีจุดอ่อนของบอสได้* เรย์แย้มยิ้มออกมาบางเบา สถานการณ์ที่เกือบจะกลายเป็นหายนะ กลับพลิกผันกลายเป็นโอกาสในการขยายฐานอำนาจเงาของเขาได้อย่างลงตัว ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะประสานการโจมตีเพื่อจัดการกับบอสนั้นเอง เสียงฝีเท้ารelentless จำนวนมากก็ดังสะท้อนมาจากทางเดินเบื้องบน พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สาดส่องลงมาจนสว่างวาบ "เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น! ใครบังเอิญปลดผนึกชั้นใต้ดิน!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของอาจารย์เวรประจำตึกดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของอาจารย์อาวุโสและเหล่านักเรียนสารวัตรนักเรียนที่กรูเข้ามาล้อมรอบพื้นที่เกิดเหตุไว้ทั้งหมด เรย์หรี่ตาลงทันที เขากวาดสายตามองกลุ่มคนที่เพิ่งมาถึง ก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าของหนึ่งในอาจารย์ที่ก้าวออกมาจากแถวหน้าสุด อาจารย์ผู้ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทอง ผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างแก้ม—บุคคลที่เรย์จำได้แม่นจากข้อมูลในระบบว่าเป็น 'ผู้ดูแลระบบลับ' ของสถาบันแห่งนี้ และเป็นคนที่เคยลบข้อมูลการมีตัวตนของอดีตนักเรียนคนก่อนหน้าทิ้งอย่างไร้ร่องรอย อาจารย์ท่านนั้นป้องปากอมยิ้มแปลกประหลาด สายตาดุจเหยี่ยวพุ่งตรงมาที่เรย์ราวกับมองทะลุเสื้อผ้าและตัวตนทั้งหมด "โอ้... น่าสนใจจริงๆ ดูเหมือนว่า 'ตัวประกอบ' ที่ไม่ควรจะมีตัวตนคนนี้ จะสร้างปัญหาใหญ่หลวงให้พวกเราซะแล้วสิ..." ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!