ยัยคุณหนูเริ่มรุกหนัก

“ถอยไปให้ห่างจากเขา... ถ้าไม่อยากให้มือที่ถือแก้วไวน์นั่นต้องแตกละเอียดอยู่ในมือฉัน” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกใต้ดังก้องไปทั่วงานเลี้ยงเต้นรำหรูหรา เซเลน่าไม่ได้ตะโกน เธอเพียงแค่เอ่ยขึ้นด้วยระดับเสียงที่พอดีสำหรับการได้ยินของคนในวงสนทนา ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองไปยังคุณหนูจากตระกูลขุนนางระดับล่างที่กำลังพยายามใช้มารยาหญิงเกาะแขนเรย์อย่างไม่อายฟ้าดิน เรย์ที่กำลังยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายรู้สึกถึงไอความเย็นที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของหญิงสาวข้างกาย เขาเป็นเพียงแค่ ‘ตัวประกอบ’ ที่หวังจะใช้ชีวิตให้รอดพ้นจากเนื้อเรื่องหลักของระบบบั๊กบ้าๆ นี่ไปวันๆ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาพยายามทำตัวให้จืดจางมากเท่าไหร่ แม่ตัวดีข้างตัวเขาก็ยิ่งทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของงานมากขึ้นเท่านั้น “คุณเซเลน่าคะ... นี่ฉันแค่จะชวนคุณเรย์ไปเต้นรำด้วยเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขนาดนั้นเลยนี่คะ?” หญิงสาวผู้บุกรุกยังคงไม่ยอมแพ้ เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษารอยยิ้มไว้ทั้งที่มือสั่นเทา เซเลน่าแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือสัญลักษณ์ของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ “เจ้าข้าวเจ้าของ? คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ดิฉันไม่ได้เป็นเจ้าของเขา... แต่ดิฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'บั๊ก' ในตัวเขาน่ะ มันอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้คนไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวอย่างคุณเข้าใกล้” คำว่า ‘บั๊ก’ ที่เซเลน่าจงใจเน้นย้ำทำให้เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เขาหันไปมองสบตากับหญิงสาวที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ความลับทั้งหมดของเขา ระบบในหัวของเขาเริ่มรันข้อมูลอย่างรวดเร็ว—*แจ้งเตือน: ตรวจพบระดับค่าความสัมพันธ์ผิดปกติ (Obsessive Tendency Detected) จากเป้าหมายเซเลน่า* “คุณหนูครับ... ใจเย็นๆ ก่อนดีไหม” เรย์กระซิบเบาๆ พยายามดึงแขนเสื้อของเซเลน่าเพื่อให้เธอถอยออกมา แต่เธอกลับยึดแขนของเขาไว้แน่นกว่าเดิม แรงบีบที่ส่งผ่านชุดสูทหรูหรานั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยความแสดงความเป็นเจ้าของที่ยากจะปฏิเสธ “ไม่ต้องมาแตะต้องเขาด้วยมือสกปรกนั่น” เซเลน่าขยับตัวเข้าใกล้เรย์มากขึ้นจนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย็นจางๆ ของดอกกุหลาบสีดำจากตัวเธอ เธอไม่ได้มองคนอื่นอีกต่อไป สายตาของเธอจับจ้องเพียงแค่ใบหน้าของเรย์ เหมือนกับว่าคนรอบข้างเป็นเพียงธาตุอากาศ “คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่เดินห่างจากระยะที่ฉันมองเห็น แล้วนี่อะไร? ออกมาหาเหยื่อให้ยัยพวกสุนัขรับใช้พวกนี้รุมทึ้งเหรอคะ?” บรรยากาศในห้องโถงเงียบกริบ แขกเหรื่อหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ นี่ไม่ใช่เรื่องปกติของตระกูลสูงศักดิ์ที่ยึดถือมารยาทเป็นที่ตั้ง เซเลน่ากำลังฉีกหน้าทุกคนเพื่อปกป้องชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่ง “คุณกำลังทำเกินไปนะเซเลน่า” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลง แม้เขาจะรู้ดีว่าการขัดใจเธอในตอนนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก “เกินไปงั้นเหรอ?” เธอเลิกคิ้วขึ้น สายตาวูบไหวด้วยอารมณ์ที่เรย์อ่านไม่ออก ก่อนจะกระซิบตอบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความอัดอั้น “ถ้าฉันไม่หวง... โลกนี้คงถล่มลงมาเพราะความใจดีของคุณไปนานแล้ว เรย์... คุณยังไม่รู้อะไรเลยว่าการที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ มันทำให้ฉันต้องทุ่มเทอะไรไปบ้าง” ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้นแทรกความตึงเครียดภายในหัวของเรย์ *ติ๊ง!* *[ภารกิจระดับ SSS: รอยร้าวในบทบาทเริ่มปรากฏ!]* *เงื่อนไข: ยับยั้งเหตุการณ์ปะทะภายในงานเลี้ยงและรักษาสมดุลความสัมพันธ์* *คำเตือนจากระบบ: หากเซเลน่าสูญเสียการควบคุมอารมณ์จนเปิดเผยความลับของโลกนี้ โลกที่คุณยืนอยู่จะเข้าสู่โหมดรีเซ็ต (Reset) ทันที* เรย์นิ่งอึ้ง หัวใจเต้นรัว ระบบไม่ได้ให้ทางเลือกมากมายนัก เขาเหลือบมองเซเลน่าที่กำลังกัดริมฝีปากแน่น มือของเธอที่เกาะแขนเขาเริ่มสั่นด้วยความโกรธแค้นที่พยายามอดกลั้น เขาสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของเซเลน่าไว้ตรงหน้าทุกคน การกระทำนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงกว่าเดิม รอยยิ้มของผู้บุกรุกค้างแข็งบนใบหน้า “ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เป็นห่วง” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาสบตาเซเลน่าอย่างจริงจัง “เราไปจากตรงนี้กันเถอะ... ที่นี่คนพลุกพล่านเกินไป และคุณก็รู้ดีว่าผมไม่ชอบที่ที่เสียงดัง” เซเลน่าชะงักไป ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เธอปล่อยมือจากแขนเขาเปลี่ยนมาเป็นเกาะกุมมือเขาไว้แน่นแทน “ถ้าอย่างนั้น... ก็ไปสิคะ” ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวเดินออกจากวงล้อมของแขกเหรื่อ ประตูปีกตะวันตกของห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรง ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทางการของสภาปกครองเดินเข้ามาพร้อมกับองครักษ์นับสิบ สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่ใคร นอกจากเรย์ “พบตัวจนได้... อดีตโปรแกรมเมอร์ผู้น่าสงสัย” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “ระบบตรวจพบความผิดปกติที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ และสัญญาณชีพนั้น... มาจากตำแหน่งที่คุณยืนอยู่พอดี” ความเงียบที่น่ากลัวเข้าครอบงำเรย์อีกครั้ง ระบบในหัวเขาร้องเตือนภัยสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความสุดท้ายที่ปรากฏขึ้น *[วิกฤตการณ์ระดับหายนะ: ผู้คุมกฎจากสภาได้มาถึงแล้ว เซเลน่ากำลังจะทำในสิ่งที่เปลี่ยนแปลงเส้นทางของนิยายไปตลอดกาล!]* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!