พลิกสถานการณ์ด้วยสกิลบั๊ก

“ถ้าแกยังคำนวณอัตราความเสียหายด้วยตรรกะมนุษย์แบบนั้น อีกสามวินาทีพวกเราจะกลายเป็นแค่เศษเนื้อบนพื้นหินอ่อนนี่นะคะ เรย์” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดน้ำแข็งของเซเลน่าดังแทรกเสียงคำรามกึกก้องของ ‘โกлеมผู้พิทักษ์บรรพกาล’ อสูรเหล็กกล้าสูงสามเมตรที่ถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์โบราณและกลไกจักรกลซับซ้อน แรงกดดันจากจิตสังหารของมันแผ่ขยายจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว ตัวเรย์เองในตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แผ่นหลังแนบชิดกับเสาหินศิลาแกร่งที่สั่นสะเทือนทุกครั้งย่างก้าวของมัน เรย์ไม่ตอบคำถาม สายตาภายใต้กรอบแว่นที่ร้าวเป็นรอยยาวกำลังกวาดมองผ่านหน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานนับร้อยวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงราวกับพายุโค้ด ในมุมมองของนักรบGeneralทั่วไป โกлеมตัวนี้คือสิ่งมีชีวิตจักรกลไร้เทียมทานที่มีเกราะเวทหนาเตอะถึงเจ็ดชั้น พลังชีวิตระดับล้าน และจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ลึกถึงใจกลางแกนพลังงานซึ่งถูกป้องกันด้วยค่ายกลซับซ้อน—ต่อให้ใช้เวทมนตร์ระดับสูงระดมโจมตีทั้งวันก็ไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนได้ แต่สำหรับอดีตโปรแกรมเนอร์ผู้มองโลกผ่านโค้ดและระบบโครงสร้างแล้ว… ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ย่อมมี “ช่องโหว่” เสมอ “ใครว่าฉันจะใช้ตรรกะมนุษย์กันล่ะคะ คุณหนูเซเลน่า” เรย์มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ “ระบบของเจ้านี่ไม่ได้ถูกสร้างโดยเทพเจ้าหรอกนะคะ แต่มันถูกเขียนขึ้นโดยสถาปนิกโบราณที่ขี้เกียจต่างหากล่ะคะ” ทันทีที่พูดจบ เรย์ก็ดีดตัวพุ่งออกไปจากที่กำบัง ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของเซเลน่า นางอุทานออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว “นี่นายเสียสติไปแล้วหรือไง!” โกเลมยักษ์ส่งเสียงคำรามกึกก้อง มันกวาดหมัดเหล็กขนาดเท่าโขดหินเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม ลมพายุจากการโจมตีเพียงพอกับการฉีกร่างของมนุษย์ให้เป็นชิ้นๆ ได้ในพริบตาเดียว เรย์ไม่หลบ เขาอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีที่หมัดเหล็กกำลังพุ่งเข้ามา ทิ้งตัวลงslideไปกับพื้นห้องโถง ปลายรองเท้าบูทขูดกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ หน้าต่างระบบสีฟ้าพุ่งพรวดขึ้นมาซ้อนทับกับสายตา นิ้วมือทั้งสองข้างรัวพิมพ์คำสั่งลัดผ่านอากาศอย่างแม่นยำราaufนักเปียกมือฉกาจ *[ตรวจพบช่องโหว่ระดับ Critical: ฟังก์ชันรีเซ็ตสถานะการป้องกันหลังการโจมตีหนัก]* *[เงื่อนไขการกระตุ้น: ส่งกระแสมานาความถี่ต่ำ 432 Hz เข้าสู่จุดเชื่อมต่อข้อต่อหัวเข่าซ้ายภายในเวลา 0.12 วินาที]* นี่คือช่องโหว่ที่เกิดจากความผิดพลาดในการเขียนชุดคำสั่ง (Logic Bug) ของระบบป้องกันโกเลมตัวนี้ เมื่อมันปล่อยหมัดรุนแรง กลไกภายในจะบังคับให้ข้อต่อทั้งหมดหยุดนิ่งชั่วขณะเพื่อระบายความร้อน และนั่นคือช่องโหว่ที่สั้นยิ่งกว่ากระพริบตา! เรย์สะบัดมือซ้าย ปลดปล่อยกระแสมานาที่บีบอัดจนกลายเป็นเข็มพลังงานสีครามพุ่งปักลงที่ข้อต่อหัวเข่าซ้ายของโกเลมอย่างแม่นยำราวกับจับวาง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความเสียหายปกติ—มันคือเสียงคำสั่งระบบที่ถูกบังคับให้ทำงานย้อนกลับ (Buffer Overflow) “เป็นไปไม่ได้…” เซเลน่าพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความทึ่ง นัยน์ตาของนางสะท้อนภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ชั่วพริบตานั้น โกเลมยักษ์ที่ควรจะแข็งแกร่งดุจภูผากลับชะงักก้าง ร่างมหึมาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานที่ดวงตาของมันกะพริบถี่รัวก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนอันเชื่องช้า ระบบป้องกันทั้งเจ็ดชั้นพังทลายลงจากภายในราวกับโดมิโน่ พลังงานมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ไหลย้อนกลับเข้าสู่แกนกลางจนเกิดเสียงระเบิดอื้ออึง *ตูมมม!* แรงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นส่งผลให้ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เรย์อาศัยจังหวะที่คลื่นกระแทกซัดผ่าน กลิ้งตัวหลบออกมาได้อย่างปลอดภัย แม้จะมีรอยแผลถลอกตามเนื้อตัวและเสื้อผ้าขาดวิ่น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด เมื่อฝุ่นควันจางลง ร่างมหึมาของโกเลมพิทักษ์บรรพกาลก็ล้มครืนลงกลายเป็นกองเศษเหล็กและซากศิลาไร้ค่า คะแนนประสบการณ์จำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเรย์จนหน้าต่างระบบสว่างวาบ เซเลน่าย่างสามขุมเข้ามาหาเรย์ ดวงตาคู่คมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความประหลาดใจ ความเคลือบแคลง และประกายความสนใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม นางย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางเบา “นายทำได้ยังไงกันคะ… เรย์? ความรู้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ในยุคนี้ควรรู้จักเลยสักนิด” เสียงของนางกระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น เรย์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย ขณะกำลังจะอ้างเหตุผลกลบเกลื่อน จู่ๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าที่ควรจะปิดตัวลงหลังจบการต่อสู้ กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มจัดจนน่ากลัว ตัวอักษรใหม่ปรากฏขึ้นทีละตัวด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวจนแก้วหูแทบแตก *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบภายนอก]* *[ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้บุกรุกแห่งรอยแยก" เริ่มต้นขึ้นอัตโนมัติ]* *[เป้าหมาย: กำจัด หรือ ถูกกลืนกิน]* พื้นห้องโถงหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองเริ่มปริแตก รอยแยกสีดำสนิทแผ่ขยายออกราวจิตวิญญาณแห่งความมืดกำลังตื่นจากการหลับใหล และจากใจกลางรอยแยกนั้น เงาร่างของบางสิ่ง—หรือบางคนที่ทรงพลังยิ่งกว่าโกเลมร้อยตัว—กำลังก้าวเท้าออกมาอย่างเชื่องช้า ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามและส่งแรงใจให้ "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ