การตัดสินใจของตัวประกอบ

กลิ่นอายความชื้นของดินและคราบเขม่าควันไฟจางๆ ลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้า เรย์ก้มมองตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่กระพริบเตือนถี่รัวในม่านตา อัตราความเสี่ยงพุ่งทะยานแตะระดับแปดสิบแปดเปอร์เซ็นต์—เป็นตัวเลขที่มากพอจะทำให้โปรแกรมเมอร์ผู้รักตัวกลัวตายอย่างเธอยกเลิกทุกแผนการแล้วหันหลังวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด เสียงกรีดร้องและแรงสั่นสะเทือนจากใจกลางเมืองหลวงสะท้อนก้องผ่านกำแพงหินโบราณ ปลุกเร้าความจริงอันโหดร้ายว่า มิติแห่งนี้ไม่ใช่แค่เกมกระดานจำลองที่เธอจะกดปุ่มรีเซ็ตได้ตามใจชอบ "ถ้าเจ้าก้าวออกไปทางนั้น โอกาสรอดชีวิตจะลดลงเหลือเพียงศูนย์จุดศูนย์สามเปอร์เซ็นต์... ช่างเป็นการตัดสินใจที่ไร้เหตุผลสิ้นดีสำหรับคนที่ฉลาดเป็นกรดอย่างเธอ, เรย์" เสียงเรียบเย็นแต่แฝงความเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดของซากวิหารร้าง เซเลน่าก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว อาภรณ์สีนิลของเธอยังคงไร้รอยเปื้อน แม้ว่าภายนอกกำแพงนั้นผู้คนกำลังวิ่งหนีตายจากหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา ดวงตาสองสีคู่นั้นจ้องมองเรย์ราวกับกำลังประเมินหมากตัวสำคัญบนกระดานที่นางเป็นผู้กำหนด เรย์ไม่ได้หันกลับไปทันที เธอยังคงใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนอากาศเพื่อเรียกหน้าต่างวิเคราะห์บั๊กของระบบออกมาตรวจสอบโครงสร้างพลังงานที่กำลังปั่นป่วนเบื้องนอก สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร "เหตุผลเหรอคะ เซเลน่า?" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ซ่อนความสั่นไหวเล็กน้อยไว้อย่างแนบเนียน "บางครั้งมนุษย์เราก็ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความคุ้มค่าทางคณิตศาสตร์เสมอไปหรอกนะคะ" "ความเห็นอกเห็นใจงั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี ทั้งที่เธอก็รู้ว่าคนพวกนั้นเป็นเพียงข้อมูลในระบบที่ถูกเซ็ตอัพมาให้เผชิญชะตากรรม..." เซเลน่าก้าวเข้าไปใกล้เรย์ทีละน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวคุณหนูลึกลับ "การเป็นตัวประกอบที่ฉลาด ควรถอยไปยืนดูอยู่ห่างๆ และปล่อยให้ตัวเอกในเนื้อเรื่องหลักจัดการไม่ใช่หรือไง" เรย์หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาของเธอนิ่งสนิทแต่เต็มไปด้วยประกายความดื้อรั้นที่หาดูได้ยาก "นั่นคือสิ่งที่คนเห็นแก่ตัวทำต่างหากล่ะคะ" เรย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่วิพากษ์วิจารณ์อย่างเจ็บแสบ "คุณพูดถูกว่าฉันอยากรอดชีวิต... ฉันรักตัวกลัวตายยิ่งกว่าใครทั้งหมดในโลกนี้ แต่การรอดชีวิตโดยต้องนั่งมองคนอื่นตายไปต่อหน้า ทั้งที่เรามี 'ความสามารถ' ที่จะแก้ไขบั๊กและช่วยพวกเขาได้... นั่นไม่ใช่การมีชีวิตรอดหรอกค่ะ มันคือการตายทั้งเป็นต่างหาก" เซเลน่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันที่มักประดับบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด นางไม่เคยคาดคิดว่าคำพูดนี้จะหลุดออกมาจากปากของคนที่คำนวณผลประโยชน์และความเสี่ยงเป็นกิจวัตรเช่นเรย์ "เธอกำลังเดิมพันด้วยทุกสิ่ง... เพื่อคนแปลกหน้าพวกนั้นเนี่ยนะ?" เซเลน่ากระซิบถาม เสียงของนางแผ่วเบาราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน "ฉันไม่ได้เดิมพันเพื่อพวกเขาค่ะ" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า พร้อมกับสะบัดมือเรียกอาวุธเวทมนตร์ชิ้นแรกที่เพิ่งสร้างขึ้นจากรหัสบั๊กในระบบออกมาถือไว้ในมือ แววตาของเธอฉายประกายเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "ฉันกำลังเดิมพันเพื่อ 'ทางเลือก' ของตัวเองต่างหาก... ในเมื่อโลกใบนี้เขียนให้ฉันเป็นแค่ตัวประกอบไร้ชื่อ ฉันนี่แหละจะเป็นคนแก้โค้ดและเขียนตอนจบใหม่ด้วยมือของฉันเอง!" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม กำแพงหินด้านนอกพังทลายลงมาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาท แรงดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาในวิหารจนฝุ่นตลบอบอวล ทัศนวิสัยเบื้องหน้ามืดมัวลงในพริบตา เซเลน่ามองแผ่นหลังของเรย์ที่ก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายเบื้องนอกอย่างไม่ลังเล มุมปากของหญิงสาวผู้ลึกลับยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา ในเสี้ยววินาทีที่เรย์ก้าวเท้าพ้นเขตปลอดภัย เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอคุ้นเคยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงเตือนสีแดงเช่นเคย หากแต่เป็นแสงสีทองเจิดจ้าที่สว่างวาบท่ามกลางความมืดมิด [ติ๊ง! ตรวจพบการตัดสินใจที่อยู่นอกเหนือขอบเขตการจำลองระบบ] [เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: กระตุ้น 'แก่นแท้แห่งผู้สร้าง' (Creator's Core)] [เริ่มกระบวนการอัปเกรดสถานะตัวประกอบสู่ระดับ... สิทธิ์การเข้าถึงระดับ SSS กำลังเริ่มต้นขึ้น โปรดระวัง...] ก่อนที่เรย์จะทันได้ตั้งตัว ท้องฟ้าเบื้องบนก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ร่างเงาขนาดมหึมาที่แผ่ไอทมิฬปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักรค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยคู่จ้องมองตรงมาที่เธอราวกับรับรู้ถึงการมีอยู่ของตัวตนที่กล้าต่อกรกับกฎของโลกใบนี้! ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ