วิกฤตกลางห้องเรียน

"ตัวเลขถอยหลังเหลือยี่สิบวินาที... ดร.เวลล์คะ คุณไม่ได้กำลังเจรจา แต่คุณกำลังจ่อปากกาจ่อหัวฉันต่างหาก" เรย์กัดฟันกรอด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับจนเส้นผมเปียกชื้น หน้าจอสีเลือดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมที่ฉายแววตื่นตระหนกแต่ยังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ ในห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์อันโอ่อ่าและเงียบสงบ เสียงกระดิ่งเตือนภัยระดับมหันตภัยไม่ได้ดังขึ้นด้วยซ้ำ แต่ความกดอากาศที่ดิ่งฮวบลงอย่างฉับพลันทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับถูกหินผาทับ รอบกายของเธอนั้น เวลาดูเหมือนจะถูกหยุดนิ่งไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่เหนือสามัญสำนึก ฝุ่นผงที่ลอยเคว้งในลำแสงแดดค้างเติ่ง นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องต่างแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน มีเพียงเรย์และเซเลน่าเท่านั้นที่ยังคงขยับตัวได้ ทว่าเซเลน่าในยามนี้กลับมีสีหน้าซีดเผือด แววตานิ่งสนิทที่มักจะซ่อนความเย่อหยิ่งไว้เสมอ บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียดเป็นรอยร้าวรูปใยแมงมุม "ความตายไม่ได้เลือกสถานะค่ะคุณเรย์... และการลบฐานข้อมูลก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสำหรับระบบรูทนี้" เสียงหวานเย็นเยียบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือเสียงของดร.เวลล์ ผู้ดูแลระบบรุ่นที่หนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านโค้ดปริศนา เรย์หันขวับไปมองเซเลน่าที่กำลังทรุดตัวลงพิงโต๊ะไม้เนื้อแข็ง มือเรียวบางสั่นเทาจนต้องจิกขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลง "เซเลน่า ตั้งสติหน่อยค่ะ! เธอรู้อะไรเกี่ยวกับดร.เวลล์คนนี้บ้าง... รูทแอคเคาท์นี้มันคืออะไรกันแน่?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระซิบแต่เฉียบขาด เธอพยายามดึงสติของคู่หูสาวที่กำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย "มัน... มันไม่ใช่แค่บั๊กธรรมดา..." เซเลน่าเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาสفกลมโตตวัดมองเรย์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดกลัว ผิดหวัง และเจ็บปวด "โลกใบนี้... นิยายเรื่องนี้... มันไม่เคยมีระบบสุ่มรักตั้งแต่แรก... เรย์! ทุกอย่างที่พวกเราพยายามแก้ไข แต้มความสัมพันธ์ที่เธอสะสมมา มันเป็นแค่... แค่ฟิลเตอร์ลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อถ่วงเวลาการล่มสลายของเซิร์ฟเวอร์หลักต่างหาก!" *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... 10... 9... 8...* เสียงแจ้งเตือนจากระบบบีบเค้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก3วินาที สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานด้วยความเร็วสูงสุดราวกับหน่วยประมวลผลควอนตัม หากเธอปฏิเสธ ทุกคนในสถาบันแห่งนี้จะหายวับไปกับตา ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ แต่ถ้าเธอยอมรับ... เท่ากับเธอต้องยอมจำนนต่อผู้สร้างและกลายเป็นเบี้ยล่างของระบบที่เธอพยายามขัดขืนมาตลอด *ดวงตาของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย* ความลังเลหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความดื้อรั้นและเจ้าเล่ห์ เธอไม่ใช่ตัวประกอบโง่ๆ ที่ยอมตายอย่างไร้ค่า และก็ไม่ใช่หุ่นเชิดที่จะให้ใครมาDeleteทิ้งตามอำเภอใจ "ระบบลบโลกบ้าอะไร... จะลบใครถามเจ้าของร่างนี้หรือยังคะ!" เรย์ยื่นมือออกไปแตะหน้าจอสีเลือดตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว นิ้วเรียวกดลงบนปุ่มคำสั่งหลักด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ทักษะ 'วิเคราะห์บั๊ก' ที่เธอสะสมมาตลอดการเดินทางถูกปลดปล่อยออกมารวดเดียวจนเกิดแสงสีฟ้าสว่างวาบตัดกับสีแดงฉานของหน้าต่างระบบ "คุณกำลังทำบ้าอะไร เรย์!" เซเลน่าหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นเรย์เลือกที่จะสวนกลับระบบ แทนที่จะกดปุ่มตกลงหรือปฏิเสธ "ฉันกำลังแฮกเส้นทางสำรองค่ะ... ในเมื่อดร.เวลล์อยากเล่นเกมรื้อระบบนัก ฉันก็จะพาเขากลับไปสู่จุดเริ่มต้นของบั๊กที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง!" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบที่ทำให้เซเลน่าถึงกับชะงักงัน ในวินาทีที่ตัวเลขถอยหลังลดลงเหลือเพียงเลข '1' แสงสว่างจ้าจากการโอเวอร์โหลดของระบบก็ระเบิดออก กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องเรียนจนขาวโพลน สถาบันเวทมนตร์อันเก่าแก่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว รอยร้าวบนกระจกหน้าต่างขยายวงกว้างขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่มาจากนอกอาคาร บอสระดับมหันตภัยที่หลุดรอดจากการกัก ขังไม่ได้มีเพียงแค่ตัวตนในโลกนิยาย แต่มันกำลังพังทลายกำแพงมิติเข้ามาทีละนิด และในเสี้ยววินาทีที่สติของเรย์กำลังจะหลุดลอยไปพร้อมกับกระแสข้อมูลอันมหาศาล มือของใครบางคนก็คว้าข้อแขนของเธอไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังแทรกผ่านความโกลาหลเข้ามาในห้วงคำนึง "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูนักรีเซ็ต" สิ้นเสียงนั้น พื้นห้องเรียนใต้ฝ่าเท้าก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ที่ดูดกลืนทั้งเรย์ เซเลน่า และเศษซากความทรงจำทั้งหมดดิ่งลึกสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง— ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ