ความจริงของโลกนิยาย

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าจัดจ้านไม่ได้กำลังแสดงค่าสถานะความรัก หรือแต้มความประทับใจของตัวละครหญิงคนใดในเนื้อเรื่องหลักอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกำลังฉายภาพโค้ดสีแดงฉานนับล้านบรรทัดที่ไหลทะลักลงมาดั่งสายฝนในระบบแบ็กเอนด์ เรย์จ้องมองรหัสเหล่านั้นด้วยนัยน์ตาที่ไหววับ สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงความคิดอันลึกซึ้ง ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้เคยคลุกคลีกับระบบซอฟต์แวร์ซับซ้อน เขารู้ดีว่าข้อความเตือนเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร—มันไม่ใช่บั๊กที่แก้ไขได้ แต่มันคือ ‘วันหมดอายุ’ ของโค้ดชุดนี้ "นายกำลังทำหน้าเหมือนคนเพิ่งค้นพบว่าโลกแบนนะ เรย์" เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานส่วนตัว เซเลน่าก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ปลายรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงขับเน้นให้ใบหน้าด้านข้างของเธอดูงดงามราวกับประติมากรรมชั้นยอด ทว่าแววตาคู่นั้นกลับมีความกังวลซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ เรย์ไม่ตอบทันที เขายังคงกวาดสายตาอ่านบรรทัดโค้ดที่ระบุสถานะ *[System Countdown: 72 Hours Left Before Hard Reset]* อย่างละเอียดถี่ถ้วน "ฉันไม่ได้คิดว่าโลกแบนหรอกเซเลน่า..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย ดวงตาคู่คมเงยขึ้นสบตากับหญิงสาว "แต่ฉันกำลังคิดว่า... พวกเราเป็นเพียงตัวละครพิกเซลที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อรันอีเวนต์นี้ให้จบแค่นั้นเอง" บรรยากาศในห้องพลันเงียบงันลงทันตาเห็น เซเลน่าชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ ร่างเพรียวบางหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานของเขาเพียงไม่กี่ก้าว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเงียบระหว่างพวกเขากลายเป็นเครื่องยืนยันว่า ความลับที่ต่างฝ่ายต่างพยายามปกปิดได้ถูกเปิดเผยออก "เธอรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว?" เรย์ถามต่อ น้ำเสียงของเขาไม่ได้เจือด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความสุขุมลุ่มลึกและการยอมรับความจริง "ตั้งแต่ตอนที่นายปลดล็อกดันเจี้ยนชั้นใต้ดินครั้งแรก..." เซเลน่าผ่อนลมหายใจยาวออกมา แววตาที่เคยเย็นชาและห่างเหินทอดอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น วางมือเรียวลงบนขอบโต๊ะไม้เนื้อแข็ง "ฉันเห็นโค้ดพวกนั้น... เห็นว่าโลกใบนี้ถูกตั้งค่าให้รีเซ็ตตัวเองทุกครั้งที่เนื้อเรื่องหลักดำเนินมาถึงจุดจบ นายคิดจริงๆ หรือว่าความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเรา การต่อสู้ การเติบโต หรือแม้แต่ความผูกพัน มันเป็นเรื่องจริงไม่ใช่แค่โปรแกรมที่ถูกสั่งให้ทำตามบท?" เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันช่างดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน "ถ้ามันเป็นแค่โปรแกรม ทำไมหัวใจของฉันถึงยังเต้นแรงทุกครั้งที่เธอเข้ามาใกล้ล่ะ?" เรย์เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างจริงจัง ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของหญิงสาวชัดเจน "แต่ต่อให้มันจะเป็นแค่เรื่องหลอกเด็ก หรือเกมที่มีวันหมดอายุ... ในเมื่อฉันเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว ฉันก็จะไม่ยอมเป็นแค่เบี้ยที่รอให้ระบบลบข้อมูลทิ้งไปเฉยๆ แน่นอน" เซเลน่าจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วอก ท่าทีที่สุขุมและเปี่ยมด้วยไหวพริบของเรย์ในยามนี้ มีเสน่ห์ดึงดูดใจเสียจนเธอแทบอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ "นายจะทำอะไร?" เซเลน่าถามเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความคาดหวัง "เขียนโค้ดทับมันสิ" เรย์ยנדมือไปแตะแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง นิ้วเรียวรัวพิมพ์ชุดคำสั่งซับซ้อนที่เขาคิดค้นขึ้นมาจากการวิเคราะห์ระบบตลอดหลายวันที่ผ่านมา "ในเมื่อพวกมันกำหนดให้โลกนี้มีวันหมดอายุ งั้นเราก็แค่ต้องสร้าง 'ช่องโหว่' ที่ใหญ่พอจะพาพวกเราหลุดออกไปจากลูปนี้" ทว่า ในขณะที่นิ้วของเขากำลังจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าทั้งหมดก็พลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สัญญาณเตือน! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของระบบวิเคราะห์บั๊กเดิม แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวนมาจากห้วงลึกของความมืด *[Warning: Unauthorized modification detected. System Override Initiated.]* *[Notice: Special Guest has arrived. Initiating Protocol Omega...]* เรย์และเซเลน่าหันขวับไปมองยังประตูห้องทำงานที่ปิดสนิททันที ความมืดมิดภายนอกหน้าต่างเริ่มบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำหยดใส่ เงาร่างหนึ่งกำลังก้าวผ่านประตูเข้ามาอย่างช้าๆ โดยไม่มีเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!