ความห่วงใยที่ไม่ซ่อนเร้น

"ถ้าคุณยังดื้อดึงฝืนใช้งานพลังของระบบในสภาพที่เกณฑ์ความเสถียรของแกนกลางจิตวิญญาณลดต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์แบบนี้อีกแค่สามวินาที ร่างกายของคุณจะไม่ได้แค่แหลกสลายเป็นผุยผง... แต่อัตลักษณ์ตัวตนทั้งหมดในโลกใบนี้จะถูกลบเลือนจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากความทรงจำให้ใครได้จดจำด้วยซ้ำนะคะ เรย์" น้ำเสียงราบเรียบที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดดังลอดผ่านความมืดมิดอันหนาทึบเข้ามาในโสตประสาท เป็นสุ้มเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ผู้เย็นชา ทว่าในยามนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อยจนแทบจับสังเกตไม่ได้ เรย์พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่ความพร่ามัวที่ปกคลุมวิสัยทัศน์ ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นห้องพักฟื้นลับใต้ดินที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรเวทมนตร์เข้มข้น แสงสีฟ้าเรืองรองจากอักขระเวทโบราณถูกวาดล้อมรอบเตียงไม้เนื้อแข็ง เพื่อกักเก็บพลังงานส่วนเกินที่ยังคงรั่วไหลออกมาจากร่างของเขา ทว่าสิ่งที่เด่นชัดที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดระบมไปทั่วทุกอณูกล้ามเนื้อ หากแต่เป็นความอบอุ่นอ่อนโยนจากผ้าชุบน้ำอุ่นที่กำลังบรรจงเช็ดคราบเลือดและเหงื่อไคลบริเวณขมับอย่างเบามือ มือเรียวบางที่เคยถือครองอำนาจและไขว่คว้าความลับอันดำมืดของโลกใบนี้ บัดนี้กำลังสั่นน้อยๆ ยามที่สัมผัสลงบนผิวแก้มของเขา เซเลน่าไม่ได้สวมชุดหรูหราสง่างามเช่นเคย อาภรณ์สีเข้มเรียบง่ายถูกพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลจางๆ จากการต้านทานแรงกระแทกของเกราะเวทในเหตุการณ์วิกฤตเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคู่คมที่มักจะมองผู้คนด้วยความเย้ยหยันหรือเรียเฉย บัดนี้กลับฉายแววความกังวลระคนความโกรธขึงที่พยายามอดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "คุณ... รอดมาได้ยังไง..." เรย์เค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ราวกับมีเศษทรายนับพันเม็ดติดอยู่ข้างใน ระบบวิเคราะห์บั๊กในหัวส่งเสียงเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัว *[Warning: Core temperature unstable. System reboot recommended]* แต่เขากลับเลือกที่จะเพิกเฉยมัน สายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าผู้ซึ่งกำลังขมวดคิ้วมุ่น "เลิกถามคำถามโง่ๆ แล้วหุบปากแล้วนอนนิ่งๆ ซะเถอะค่ะ" เซเลน่าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความสั่นไหว เธอวางผ้าลงในอ่างน้ำอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากของเขาเพื่อวัดระดับไข้ "ถ้าฉันไม่ยอมใช้พลังวิญญาณของตระกูลแลกเปลี่ยนกับเขตอาคมต้องห้ามเพื่อดึงวิญญาณของคุณกลับมาจากขอบเหวแห่งความว่างเปล่า ป่านนี้คุณคงกลายเป็นแค่วิญญาณเร่ร่อนในมิติซ้อนทับไปนานแล้ว... คนเห็นแก่ตัว เอะอะก็จะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวตลอด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของผลึกเวทมนตร์ที่กำลังดูดซับพิษร้ายออกจากร่างกายของเรย์ ความเจ็บปวดทางกายบรรเทาลงทีละน้อย เปิดทางให้กระแสความคิดเริ่มทำงานอย่างเป็นระบบ เรย์มองสำรวจสภาพของเซเลน่า รอยคล้ำใต้ดวงตาคู่สวยและร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไม่มิดบ่งบอกชัดเจนว่า เธอไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดเวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ตั้งแต่เกิดการปะทะกับบอสลับระดับตำนานในดันเจี้ยนชั้นใต้ดิน สำหรับอดีตโปรแกรมเมอร์ที่มองทุกอย่างเป็นโค้ดและตัวเลข มนุษยสัมพันธ์คือสิ่งที่คำนวณได้ยากที่สุด แต่การกระทำของเซเลน่าในยามนี้กลับอยู่นอกเหนือสมการความคุ้มค่าใดๆ ที่ระบบเคยคำนวณไว้ "ทำไม... ถึงต้องเสี่ยงขนาดนี้ด้วยล่ะครับ... เอ่อ... หมายถึง... ทำไมคุณต้องทำเพื่อตัวประกอบไร้ค่าอย่างผมด้วย" เรย์เปลี่ยนคำพูดกะทันหันเมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่ตวัดมองมาทันทีที่เขาเผลอใช้สรรพนามผิด "ใครว่าคุณไร้ค่ากันล่ะคะ?" เซเลน่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความระอุที่จู่ๆ ก็ลามเลียพวงแก้มขาวเนียน "ในโลกใบนี้ มีคนนับล้านที่พร้อมจะสละทิ้งเบี้ยล่างอย่างคุณเพื่อความอยู่รอด... แต่มีสักกี่คนกันเชียวที่กล้าใช้โค้ดคำสั่งย้อนแย้งเพื่อพยายามปกป้องคนอื่นในวินาทีที่ความตายอยู่ตรงหน้า? ฉันไม่ได้ช่วยคุณเพราะความใจบุญนะคะ เรย์... แต่ฉันสนใจใน 'ความเป็นไปได้' ที่คุณสร้างขึ้นต่างหากล่ะ" คำแก้ตัวที่ฟังดูแข็งกระด้างนั้นไม่ได้ตบตาเรย์เลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนล้า เขากลับรู้สึกถึงพลังงานชีวิตที่ค่อยๆ ไหลเวียนกลับคืนมาผ่านทางการสัมผัสและการดูแลอย่างใกล้ชิด "งั้นเหรอครับ... เป็นความสนใจทางวิชาการสินะครับที่คุณคอยเช็ดตัว ป้อนยา และกางอาคมปกป้องผมจากพลังงานย้อนกลับตลอดทั้งคืนเนี่ย" เรย์แกล้งหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยความขบขัน เซเลน่าหันขวับกลับมา ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เธอรีบคว้าขวดแก้วบรรจุของเหลวสีมรกตขึ้นมาเปิดจุก แล้วยัดใส่มือเขาด้วยความรุนแรงระดับที่เกือบทำให้น้ำยาหก "ดื่มซะ! ถ้าไม่อยากให้ยาอายุวัฒนะราคาแพงลิบลิ่วขวดนี้กลายเป็นหมัน... แล้วก็เลิกพูดมากสักที หัวใจของคุณเพิ่งจะกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติได้ไม่ถึงสิบนาที อย่าหาเรื่องให้ฉันต้องใช้มาตรการรุนแรงกับคุณเลยนะคะ" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้จะเจ็บแผลที่หน้าอก แต่ความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านจากทรวงอกไปยังปลายนิ้วทำให้เขารู้สึกว่าการทะลุมิติมาเจอโลกที่แสนอันตรายนี้ อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด อย่างน้อยที่สุด... เบี้ยล่างตัวนี้ก็ไม่ได้เดินอยู่บนกระดานเพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว มือหนายื่นไปรับขวดแก้ว ก่อนจะใช้นิ้วเรียวสัมผัสโดนหลังมือของเซเลน่าโดยบังเอิญ ทั้งสองชะงักค้างไปชั่วขณะ ความเงียบอันมีความหมายก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปาก แต่สายตาที่สบประสานกันกลับบอกเล่าเรื่องราวนับพันคำ ความหวัง ความกลัว และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในค่ำคืนอันมืดมิด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าเรืองรองรอบห้องพักฟื้นก็เกิดอาการกระพริบไหวอย่างรุนแรงราวกับไฟฟ้าลัดวงจร อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว *[System Alert: Warning! Critical anomaly detected in Sector 4]* *[รหัสฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกจากตัวตนภายนอกขอบเขตระบบ]* *[คำเตือน: สิ่งแปลกปลอมกำลังเข้าใกล้ห้องพักฟื้นในระยะ 50 เมตร... อัตราการป้องกันลดลงเหลือ 0%]* เซเลน่าผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเฉียบคมในเสี้ยววินาที เธอคว้าด้ามดาบเวทมนตร์ที่พิงไว้ข้างเตียงขึ้นมาถือไว้มั่น สายตาดุดันมองตรงไปยังประตูเหล็กหนาที่ค่อยๆ ถูกความมืดกลืนกินทีละน้อย "ดูเหมือนว่า... ค่ำคืนอันสงบสุขของเราจะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะคะ เรย์" เซเลน่าเอ่ยเสียงกระซิบเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่ง พร้อมๆ กับที่บานประตูเหล็กหนักอึ้งถูกกระแทกจนพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล และเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาฮู้ด! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!