สถาบันลุกเป็นไฟ

"ถ้าคุณยังเดินต่อไปอีกก้าวเดียว วงเวทย์ผนึกเบื้องล่างจะสลายตัวและกลืนกินพวกเราทั้งหมดไปพร้อมกันนะคะ" น้ำเสียงของเซเลน่าไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าปลายนิ้วเรียวของเธอจะกำลังสั่นเทาขณะร่ายคาถาป้องกันเขตอาคมระดับสูงเพื่อต้านทานแรงกระแทกจากใจกลางสถาบันมหาเวท ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในยามนี้ไม่ใช่แค่ความโกลาหลธรรมดา แต่เป็นความวิบัติที่ระบบวิเคราะห์บั๊กของเรย์ส่งเสียงเตือนแหลมสูงจนแก้วหูแทบระเบิด เรย์กวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักผ่านดวงตาคมกริบของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในเขตสถาบันระดับวิกฤต] [คำเตือน: บั๊กโครงสร้างแกนกลางเวทมนตร์กำลังขยายตัว 87%] [คำแนะนำ: ถอยร่นไปยังจุดปลอดภัยทันที หรือทำการรีsetระบบชั่วคราวด้วยการเสียค่าประสบการณ์ 50%] "ถอยไม่ได้หريكค่ะ เซเลน่า" เรย์เอ่ยตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับจดจ้องไปยังรอยแยกสีดำสนิทที่กำลังฉีกกระชากมิติเหนืออัฒจันทร์กลางสถาบัน "ถ้าเราถอยตอนนี้ พลังงานดิบจากรอยแยกนั่นจะไหลทะลักเข้าสู่หอสมุดโบราณ ข้อมูลทั้งหมดที่เราสะสมมาจะหายวับไปกับตา และที่แย่ที่สุดคือ... ตัวตนของพวกเราในระบบนี้อาจถูกลบหายไปอย่างถาวรนะคะ" เซเลน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาสีไพลินของเธอดำดิ่งลงด้วยความเคร่งเครียด ภายในห้วงความคิดของหญิงสาว เธอย่อมรู้ดีว่าชายหนุ่มข้างกายพูดความจริง ฐานข้อมูลของสถาบันมหาเวทแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่แหล่งความรู้ แต่เป็นรากฐานของโลกทั้งใบที่ระบบกำลังรjวงหล่น "คุณนี่มัน... บ้าสิ้นดีเลยนะคะ เรย์" เซเลน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะสะบัดคทาในมือจนเกิดแสงสีฟ้าเจิดจ้าเข้าประสานกับเกราะป้องกันที่เรย์กำลังสร้างขึ้น "แต่ก็นั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันยอมร่วมมือกับคุณตั้งแต่แรก" ทันใดนั้น แรงระเบิดมหาศาลก็พุ่งทะยานขึ้นจากใต้พื้นดิน แรงอัดอากาศกระแทกจนโครงสร้างหินอ่อนของสถาบันมหาเวทแตกร้าวเป็นทางยาว เศษหินขนาดมหึมาลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วง นักเรียนและอาจารย์ต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เสียงกรีดร้องประสานเข้ากับเสียงคำรามกึกก้องราวกับสัตว์ประหลาดจากยุคบรรพกาลกำลังตื่นจากการหลับใหล เรย์ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วมือเรียวยาวรัวกลางอากาศราวกับกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งบนคีย์บอร์ดล่องหน หน้าต่างโค้ดสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นซ้อนทับกับความวุ่นวายเบื้องหน้า สมองของอดีตโปรแกรมเมอร์ทำงานด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อหาช่องโหว่ของภัยพิบัติครั้งนี้ "เจอแล้วค่ะ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาเป็นประกายวาววับ "ต้นตอไม่ได้มาจากรอยแยกมิติ แต่มาจากตัวควบคุมหลักที่ถูกฝัง 'โทรจัน' เอาไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม... มีใครบางคนจงใจเซ็ตอัปสถานการณ์นี้ขึ้นมาเพื่อล้างบางสถาบันตั้งแต่รากฐานนะคะ" "ใครกันคะ?" เซเลน่าถามสวนขึ้นทันควัน ขณะที่เธอต้องใช้พลังมานาเฮือกสุดท้ายต้านทานคลื่นกระแทกที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร... หรืออาจจะเป็นคนที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดของสภาเวทมนตร์แห่งนี้มาตลอด" เรย์หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจอันน่าประหลาด "เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ เซเลน่า เรากำลังจะไป 'ดีบั๊ก' ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้กันแล้วค่ะ" สิ้นเสียงของเรย์ แสงสว่างวาบสีทองอร่ามก็พุ่งทะยานจากปลายนิ้วของเขายิงตรงไปยังใจกลางรอยแยกมิติ แรงปะทะทำให้ทั่วทั้งบริเวณสถาบันมหาเวทสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงจุดพีค เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังขึ้นในหัวของเรย์—ไม่ใช่เสียงของระบบเดิมที่คุ้นเคย แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเต็มไปด้วยความกระหายที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง'] [คำเตยิน: เป้าหมายที่ท่านกำลังแก้ไข... แท้จริงแล้วคือกับดักที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อต้อนท่านเข้าสู่กรงขังนิรันดร์] [บุคคลปริศนา: "ยินดีต้อนรับสู่บทสุดท้าย... เรย์ ลืมตาขึ้นมามองความจริงเสียทีสิคะ"] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!