การเผชิญหน้ากับพระเอกนิยาย

กลิ่นอายจางๆ ของชาสมุนไพรราคาแพงลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้า ทว่าเรย์กลับไม่ได้ใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขากวาดมองผ่านหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ของร้านน้ำชาชั้นสูง มองตรงไปยังร่างสูงสง่าของ "ลูคัส" พระเอกต้นฉบับแห่งนิยายเรื่องนี้ ที่กำลังเดินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งแต่ทว่าสง่างามตามบทบาทที่ผู้เขียนเดิมขีดเส้นเอาไว้ ทุกย่างก้าวของชายหนุ่มผู้นั้นเต็มไปด้วยออร่าแห่งความสมบูรณ์แบบ ราวกับโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดแต่เพียงผู้เดียว "ดูเหมือนว่าแขกคนสำคัญของเราจะมาถึงเร็กว่าที่คาดไว้นะคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาจากเซเลน่าที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามดังขึ้น เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่งยวด แต่ดวงตาสีไพลินคู่นั้นกลับประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังนั่งชมละครสัตว์รอบพิเศษที่จัดเตรียมไว้ให้เฉพาะเธอเท่านั้น เซเลน่ารู้ดีว่าการพบกันระหว่างตัวประกอบที่พยายามดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างเรย์ กับพระเอกผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ จะสร้างความปั่นป่วนให้แก่โครงเรื่องหลักมากแค่ไหน เรย์ไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ระบบวิเคราะห์บั๊กในหัวใจทำงานอย่างเงียบเชียบ หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นในคลองสายตา แสดงค่าสถานะและระดับพลังของลูคัสที่พุ่งทะยานจนน่ากลัว สมกับที่เป็นตัวละครลูกรักของพระเจ้า แต่น่าแปลกที่ตัวเลขเหล่านั้นกลับมีรอยร้าวสีแดงก่ำกระพริบเตือนอยู่มุมล่าง—*ความไม่เสถียรของบั๊กในตัวพระเอก* กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูร้านดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของลูคัส นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองกวาดไปทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โต๊ะมุมอับสายตา ซึ่งมีเรย์และเซเลน่านั่งอยู่ รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจถูกยกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่นึกเลยว่าคนของตระกูลดยุกจะมานั่งอยู่ในสถานที่สามัญเช่นนี้... หรือว่าข้ากำลังรบกวนเวลาส่วนตัวของพวกท่านอยู่หรือเปล่าครับ?" ลูคัสกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงไว้ด้วยการกดดันทางจิตวิทยาโดยไม่รู้ตัว เซเลน่าเตรียมจะอ้าปากโต้กลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์คุณหนูผู้สูงศักดิ์ ทว่าเรย์กลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน หญิงสาวส่งยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่าแฝงความระแวดระวังไว้อย่างแนบเนียน เธอค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้าสบตากับพระเอกต้นฉบับตรงๆ "ยินดีต้อนรับค่ะ คุณลูคัส พวกเราไม่ได้มารบกวนเวลาใครหรอกค่ะ เพียงแต่กำลังสนทนากันถึงเรื่อง... ทิศทางของโลกใบนี้ที่อาจกำลังเปลี่ยนไปก็เท่านั้นเอง หากท่านไม่รังเกียจ เชิญนั่งร่วมโต๊ะด้วยกันสิคะ" คำเชิญชวนที่คาดไม่ถึงทำให้ลูคัสชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า หญิงสาวระดับตัวประกอบที่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเพียงผิวเผิน จะกล้าแสดงท่าทีสงบเยือกเย็นต่อหน้าเขาได้อย่างไร้ที่ติ ไม่มีแม้กระทั่งความหวาดกลัวหรือความประจบประแจงเหมือนคนอื่นๆ ที่เขาสนทนาด้วย ลูคัสก้าวเข้าไปใกล้ ลากเก้าอี้ตรงข้ามแล้วหย่อนตัวลงนั่ง สายตายังคงจ้องมองเรย์ราวกับต้องการทะลุทะลวงเข้าไปในความคิดของเธอ "ดูเหมือนท่านจะรู้เรื่องราวบางอย่างที่น่าสนใจสินะครับ... คนส่วนใหญ่ต่างพยายามเข้าหาผมเพื่อผลประโยชน์ แต่ท่านกลับดูเหมือน... กำลังประเมินผมอยู่" "การประเมินคงไม่ใช่คำที่ถูกนักหรอกค่ะ..." เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ดิฉันเพียงแต่มองเห็น... รอยร้าวบางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็นต่างหากล่ะคะ คุณลูคัส" บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเงียบงัดลงทันที เซเลน่าหรี่ตามองเรย์ด้วยความทึ่ง ความกล้าหาญในการเจรจาต่อรองกับตัวเอกต้นฉบับโดยตรงแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้ หากเดินหมากพลาดเพียงนิดเดียว ชีวิตของเรย์อาจหลุดลอยไปในพริบตาฐานเป็นภัยต่อความมั่นคงของเรื่องราว "รอยร้าว?" ลูคัสทวนคำ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทีละน้อย ออร่ากดดันรอบตัวถูกปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว เพื่อทดสอบจิตใจของคู่สนทนา "ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าคือผู้ปกป้องดินแดนแห่งนี้ โลกใบนี้ดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบภายใต้เส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้ว จะมีรอยร้าวอะไรกัน" เรย์สบตากับเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว แม้ว่าเหงื่อกาฬเริ่มซึมที่แผ่นหลังจากการต้านทานแรงกดดันระดับพระเอก แต่เธอก็ยังคงรักษารอยยิ้มประดับใบหน้าไว้ได้อย่างงดงาม ระบบในหัวของเธอกำลังส่งเสียงเตือนรัวเร็วจนน่าปวดหัว ทว่าเธอกลับเลือกที่จะเดิมพันครั้งใหญ่ "ความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง ไม่มีอยู่จริงหรอกนะคะ คุณลูคัส..." เรย์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม "และถ้าหากเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้... กำลังพาพวกเราทุกคนไปสู่จุดจบที่ไม่มีใครรอดชีวิตล่ะคะ? ระหว่างการเป็น 'มิตร' ที่ยอมรับความจริง กับการเป็น 'ศัตรู' ที่ดึงดันจะเดินหน้าไปสู่ความพินาศ... ท่านคิดว่าทางเลือกไหนที่จะฉลาดกว่ากันคะ?" คำพูดของเรย์เปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในผืนน้ำนิ่งสนิท แรงกระแทกนั้นทำให้ลูคัสถึงกับนิ่งง้างไป เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งประหลาดใจ หวาดระแวง และ... สนใจอย่างประหลาด ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังมาถึงจุดแตกหักนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์ด้วยเสียงสัญญาณเตือนที่ดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบนิยาย' นอกเหนือขอบเขตเนื้อเรื่อง!] [เป้าหมาย 'ลูคัส' กำลังถูกบังคับให้รีเซ็ตความทรงจำ... 3... 2... 1...] เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างของลูคัสก็แข็งทื่อ ดวงตาคมกริบของพระเอกต้นฉบับฉายแววว่างเปล่าในพริบตา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน—รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง "ดูเหมือนว่า... การสนทนาของเราคงต้องจบลงเพียงเท่านี้แล้วล่ะครับ คุณเรย์..." ลูคัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาผิดจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน "เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ข้าคือผู้ที่จะต้องกำจัด 'บั๊ก' อย่างพวกท่านให้สิ้นซาก" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!