ต้องช่วยทุกคนให้รอด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความหวาดกลัวที่อบอวลอยู่ในห้องโถงใต้ดินนั้นหนาแน่นเสียจนแทบจะเคี้ยวออกมาเป็นรสชาติได้ เรย์กวาดสายตามองหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลมหาศาลกำลังไหลผ่านเรติน่าของเธอด้วยความเร็วสูงจนน่าเวียนหัว ทว่าสมองที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนกลับประมวลผลทุกอย่างได้อย่างแม่นยำราวนาฬิกาจักรกลชั้นดี "อัตราการรอดชีวิตของกลุ่มนักเรียนปีสองฝั่งตะวันออกลดลงต่ำกว่าร้อยละสิบแล้วค่ะ เรย์" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความร้อนรนของเซเลน่าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีเข้มกำลังพิงแผ่นผนังหินชื้นแฉะ มือเรียวสวยข้างหนึ่งกุมด้ามดาบเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกเธอจะพยายามรักษาท่าทีเยือกเย็นราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง แต่นัยน์ตาสีไพลินคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เรย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนอากาศเบาๆ สามครั้งเพื่อเรียกหน้าต่างคำนวณความน่าจะเป็นขั้นสูงขึ้นมา ภาพจำลองสามมิติของอาคารเรียนที่กำลังจะพังทลายปรากฏขึ้น พร้อมกับเส้นทางสีแดงฉานนับร้อยเส้นที่แสดงถึงจุดอับและอันตรายถึงชีวิต "พวกเขากำลังวิ่งไปหาความตายโดยไม่รู้ตัวค่ะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคม "ระบบวิเคราะห์บั๊กของฉันตรวจพบช่องโหว่ในโครงสร้างเวทมนตร์คุ้ม กันของอาคารนี้แล้ว มันถูกตั้งค่าให้ระเบิดตัวเองในอีกสามนาทีข้างหน้าเพื่อทำลายหลักฐานทั้งหมด... คนพวกนั้นถูกใช้เป็นเบี้ยล่างตั้งแต่แรกแล้วค่ะ เซเลน่า" "แล้วเธอจะทำอย่างไร?" เซเลน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของตระกูลสูงศักดิ์ปะปนกับกลิ่นอายความตายรอบตัว "ลำพังแค่เอาตัวรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน ก็กินแรงเราไปเกินครึ่งแล้วนะ เรย์ การแบกภาระของคนอื่นเพิ่มอีกสิบกว่าชีวิต... มันไม่ใช่ความฉลาดของคนรักตัวกลัวตายอย่างเธอเลยสักนิด" เรย์หันกลับมาสบตาคู่สวยนั้น นัยน์ตาสีเข้มของเธอสะท้อนแสงเรืองรองจากระบบอินเทอร์เฟซ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสดใส แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่พยายามบีบคั้นพวกเธอ "ใครบอกว่าฉันจะแบกพวกเขากันล่ะคะ?" เรย์ปัดมือขวาออกไปเบื้องหน้า หน้าจอข้อมูลทั้งหมดแตกตัวออกเป็นละอองแสงสีฟ้าก่อนจะพุ่งทะยานผ่านกำแพงหินออกไปเชื่อมต่อกับระบบค่ายกลทั่วทั้งตึก "ฉันไม่ได้จะแบก... แต่ฉันจะ 'แก้บั๊ก' ระบบทั้งหมดนี้ต่างหากล่ะคะ" ทันใดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสลับกับความมืดมิดทำให้บรรยากาศยิ่งบีบคั้นหัวใจ เรย์หลับตาลงตั้งสติ ปล่อยให้จิตสำนึกเชื่อมต่อกับโครงข่ายพลังงานมานาที่ไหลเวียนอยู่ใต้พื้นดิน ในมุมมองของเธอ โลกใบนี้ไม่ใช่สถานที่แฟนตาซีที่เต็มไปด้วยปาฏิหาริย์อีกต่อไป แต่มันคือโปรแกรมขนาดใหญ่ที่มีข้อผิดพลาดเต็มไปหมด และในฐานะอดีตโปรแกรมการันตีฝีมือ การแก้ไขบรรทัดคำสั่งที่ผิดพลาดเพียงจุดเดียว ก็สามารถพลิกสถานการณ์จากความตายกลายเป็นปาฏิหาริย์ได้ *ติ๊ด! ตรวจพบความพยายามในการแทรกแซงโครงสร้างหลักของระบบ* *คำเตือน: การกระทำนี้อาจดึงดูดความสนใจจาก 'ผู้ดูแลระบบ' ระดับสูง* *ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่? [ใช่ / ไม่]* เรย์มองหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกั้น เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ ผู้ดูแลระบบอย่างนั้นหรือ? ถ้าพวกมันเก่งจริง ระบบของโลกนี้คงไม่เต็มไปด้วยช่องโหว่จนเธอต้องมาตามเช็ดตามล้างแบบนี้หรอกค่ะ "ดำเนินการต่อค่ะ" นิ้วเรียวจิ้มลงไปที่ปุ่มยืนยันอย่างไม่ลังเล พลังงานมานาสีทองอร่ามระเบิดออกมาจากร่างของเรย์ ไหลทะลักผ่านพื้นดินและผนังหินราวกับสายน้ำแห่งชีวิต ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นบนสุดของอาคาร ซึ่งเหล่านักเรียนปีสองกำลังจนมุมอยู่หน้าฝูงอสูรเงา รอยแตกสีดำที่กำลังจะระเบิดจู่ๆ ก็หยุดชะงักลง พื้นห้องที่กำลังพังทลายกลับถูกตรึงเอาไว้ด้วยเส้นใยแสงสีทองที่ถักทอขึ้นอย่างรวดเร็ว "น...นั่นมันอะไรน่ะ?" หัวหน้าห้องปีสองอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นว่าทางหนีทีไล่ที่ปิดตายไปแล้ว กลับเปิดออกเป็นเส้นทางใหม่ที่ปลอดภัยอย่างน่าอัศจรรย์ เบื้องล่าง เรย์หอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าสวย ข้อมูลมหาศาลที่ไหลย้อนกลับมาทำให้สมองของเธอประมวลผลหนักหน่วงจนมีเลือดกำเดาไหลซึมออกมาเล็กน้อย เซเลน่ารีบยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเข้ามาซับเลือดให้เงียบๆ โดยไม่มีคำบ่นสักคำ แม้แววตาจะฉายความกังวลอย่างชัดเจนก็ตาม "เธอฝืนเกินไปแล้วนะ เรย์" เซเลน่าเอ่ยเสียงต่ำ ขณะที่มืออีกข้างเตรียมกระชับดาบเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังใกล้เข้ามาจากทางเดินมืดเบื้องหน้า "ยังไม่จบหรอกค่ะ..." เรย์ปัดมือปฏิเสธความช่วยเหลือเบาๆ นัยน์ตาสีเข้มหันไปมองปลายทางเดินที่เงียบสงบ "พวกมันมากันแล้ว... เจ้าของระบบตัวจริง" สิ้นเสียงของเรย์ ผนังหินแกร่งหนาตันเบื้องหน้าก็ระเบิดออกเป็นจุล แรงระเบิดมหาศาลซัดเอาฝุ่นควันตลบอบอวล ร่างเงาสูงใหญ่สวมชุดเกราะโบราณสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาจากกลุ่มควัน ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่พวกเธอด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบและทรงพลังจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ระบบอินเทอร์เฟซตรงหน้าเรย์กะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* *แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนระดับบอสลับ [ผู้พิทักษ์แห่งสนทยา]* *ระบบประเมินความเป็นไปได้ในการรอดชีวิต: 0.00%* *กำลังเปิดใช้งานภารกิจลับระดับ SSS: "ทางรอดสุดท้ายของมวลมนุษย์"* เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนเรียวปากอีกครั้ง ในเมื่อไม่มีทางรอดตามระบบ... เธอก็จะเขียนกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเธอเองค่ะ --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!