บททดสอบในทะเลทรายร้าง

ผืนทรายสีทองทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับมหาสมุทรแห่งความว่างเปล่าที่ถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงจากสรวงสวรรค์ เม็ดทรายระยิบระยับพวกนี้มิได้มีความงดงามในสายตาของเรย์เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อมันกำลังทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสูบเรี่ยวแรงและน้ำในร่างกายของพวกเขาไปทีละหยดอย่างเลือดเย็น "ถ้าคุณยังเดินด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าเราคงจะได้ฝังร่างไว้ที่นี่ก่อนจะทันได้เห็นเงาของซากปรักหักพังแห่งอาณาจักรโบราณเสียก่อนค่ะ เรย์" เสียงหวานใสแต่แฝงความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นจากด้านข้าง เซเลน่าในชุดคลุมกันแดดสีขาวสะอาดตาดูราวกับภาพลวงตา ท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนระอุจนแทบจะละลายวิญญาณ ใบหน้าเรียบเนียนของเ서ไม่มีแม้แต่หยาดเหงื่อ ผิดกับเรย์ที่เวลานี้ริมฝีปากแห้งผาก เสื้อผ้าชุ่มโชกไปด้วยคราบเกลือจากเหงื่อไคล เรย์หยุดเดิน หันไปมองหญิงสาวที่ยังคงรักษาฝีเท้าได้อย่างมั่นคงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมั่นไส้แกมทึ่ง "คุณนี่มัน... หรือว่าระบบปรับสภาพอากาศส่วนตัวของคุณมันโกงกว่าของผมกันแน่ครับ—เอ๊ย... กันแน่คะ เซเลน่า" เรย์เกือบหลุดปากใช้คำพูดเดิม ๆ ออกมาตามความคุ้นเคย ดีที่ไหวตัวทันและรีบปรับสรรพนามในใจ "ฉันหมายถึง... สำหรับคนธรรมดาที่ไม่มีพลังเวทระดับปีศาจคุ้มกันแบบคุณ การลากสังขารข้ามทะเลทรายวาโยคลั่งนี่มันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด" เซเลน่าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอดังกังวานใสราวกับกระดิ่งเงินท่ามกลางความเงียบงันของทะเลทราย เธอหยุดเดินแล้วก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมปลิวไสวไปตามกระแสลมร้อนที่พัดกวาดผืนทราย "ใครใช้ให้คุณเลือกเส้นทางนี้ตั้งแต่แรกกันล่ะคะ? 'ระบบวิเคราะห์บั๊ก' ของคุณน่าจะคำนวณความเสี่ยงเรื่องอัตราการสิ้นเปลืองพลังงานมาอย่างดีแล้วไม่ใช่หรือไง" เซเลน่าเอียงคอมองอย่างหยหยอกเย้า ดวงตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าเหนื่อยล้าของเรย์ "หรือว่า... บางทีสมองอัจฉริยะของอดีตโปรแกรมเมอร์คนนี้ อาจจะกำลังรวนเพราะขาดน้ำหวานหล่อเลี้ยงกันแน่นะ" เรย์ไม่ตอบแต่ยื่นกระติกน้ำใบสุดท้ายให้เธอ เซเลน่ากะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเธอรู้ดีว่าน้ำในนั้นเหลืออยู่น้อยนิดแค่ไหนสำหรับการเดินทางอีกครึ่งวันที่เหลือ "เก็บไว้เถอะค่ะ ฉันยังไหว" เธอปฏิเสธด้วยการดันกระติกน้ำกลับเบา ๆ "ดื่มเถอะน่า" เรย์ถอนหายใจยาว น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ระบบแจ้งเตือนระดับความเหนื่อยล้าของคุณเริ่มกะพริบเป็นสีเหลืองมาสามรอบแล้ว อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะเซเลน่า... ถึงคุณจะซ่อนมันเก่งแค่ไหน แต่รอยย่นตรงหางตานั่นฟ้องหมดแล้ว" เซเลน่าชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดยิ้มกว้างออกมาอย่างยอมจำนน เธอยื่นมือเรียวบางมารับกระติกน้ำไปเปิดดื่มอึกใหญ่ แม้จะเป็นกิริยาที่เรียบง่าย แต่ในความแห้งแล้งและอันตรายระดับนี้ การแบ่งปันหยดน้ำหมายถึงการแบ่งปันลมหายใจ ในโลกใบนี้ที่เต็มไปด้วยตัวละครอัจฉริยะ พลังเวททำลายล้าง และระบบสุ่มที่ชวนให้ประสาทกิน เรย์พบว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เหล่ามอนสเตอร์กระหายเลือด แต่คือความโดดเดี่ยว ทว่าในยามนี้ เมื่อเขาหันไปมองร่างระหงที่เดินเคียงข้างกันบนผืนทรายเวิ้งว้าง ความรู้สึกเคว้งคว้างกลับถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบแปลกประหลาดในอก [ติ๊ง! ตรวจพบค่าความสัมพันธ์ 'พึ่งพาอาศัย' ระหว่างโฮสต์และเป้าหมาย 'เซเลน่า' พุ่งทะยานถึงเกณฑ์ 75%] [ปลดล็อกสกิลพิเศษคู่หู: 'เสียงสะท้อนแห่งจิตวิญญาณ' - เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูมานาและพลังงานกาย 30% เมื่ออยู่ใกล้กันในระยะ 2 เมตร] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายชั่วโมงราวกับถูกปัดเป่าให้จางหายไปด้วยปลายนิ้วสัมผัส เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับเซเลน่าที่เวลานี้ประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ กำลังล้อมรอบตัวเธอเช่นกัน "ดูเหมือนว่า... ระบบของคุณจะเริ่มทำงานในแบบที่เราไม่ได้คาดคิดอีกแล้วนะคะ" เซเลน่าพึมพำ รอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอดูมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่เรย์ยังอ่านไม่ออก "มันก็แค่บั๊กของระบบอีกนั่นแหละ..." เรย์พึมพำตอบแก้เก้อ แต่ฝีเท้ากลับมั่นคงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเข้ามาใกล้เซเลน่าอีกนิดโดยไม่รู้ตัว เพื่อรักษาระยะห่างให้อยู่ในขอบเขตของสกิลคู่หูที่เพิ่งปลดล็อก ทั้งสองก้าวเดินฝ่าลมร้อนต่อไป แม้เบื้องหน้าจะยังคงเป็นทะเลทรายเวิ้งว้างที่ไร้จุดสิ้นสุด แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันที่เคยน่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยจังหวะฝีเท้าที่ก้าวไปพร้อม ๆ กันอย่างสอดคล้อง ราวกับจังหวะของหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นท่วงทำนองเดียวกัน ทว่า ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้าสีครามที่ไร้เมฆฝนก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างกะทันหัน ลมร้อนที่เคยพัดเอื่อย ๆ กลับแปรเปลี่ยนเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์ที่พัดพาทรายสีทองทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนมืดครึ้ม บรรยากาศรอบตัวกดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก เรย์หยุดชะงัก ดวงตาหรี่ลงพิจารณาความผิดปกติเบื้องหน้าด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคม [คำเตือนเร่งด่วนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาใต้ชั้นทรายระดับ SSS! พื้นที่รอบตัวกำลังถูกผนึกด้วยเขตอาคมโบราณ!] [ความเสี่ยงในการเอาชีวิตรอด: 99.9%] เซเลน่าก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์ทันที มือเรียวคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงตาสีนิลคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่เริ่มออกเดินทางร่วมกันมา "เรย์... นั่นมันไม่ใช่พายุทรายธรรมดาค่ะ..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะชี้ไปยังใจกลางพายุหมุน ผืนทรายเบื้องหน้ากำลังยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพยุหะขนาดยักษ์ และจากความมืดมิดใต้ผืนทรายนั้นเอง ดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมานับสิบคู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!