กับดักของศัตรู

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันสนและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของโกดังร้างเขตท่าเรือ... เป็นกลิ่นที่เรย์คุ้นเคยดีกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวขุนนางคนใดในเมืองหลวงแห่งนี้ "พวกเขามาช้ากว่าที่ระบบคำนวณไว้สามนาทีสิบสี่วินาทีนะคะคุณเรย์" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังมาจากมุมมืดของโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม เซเลน่าในชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนไปกับรัตติกาล ดวงตาคู่คมกริบสะท้อนแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคา เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งดาริกาส่องแสงเองก็อดไม่ได้ที่จะมองว่ามันช่างเย้ายวนและอันตรายในคราเดียวกัน เรย์ไม่ตอบคำถาม เขายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอสีฟ้าโปร่งใสที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า [ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลในรัศมี 50 เมตร] [สถานะ: กำลังถูกลอบโจมตีแบบประสานงาน] [คำเตือน: วัตถุอันตรายประเภทสารเคมีระเหยเร็วถูกปล่อยเข้าสู่ท่อระบายอากาศด้านทิศเหนือ] "พวกเขาไม่ได้แค่จะมาลอบสังหารเราหรอกค่ะเซเลน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบื้องหน้าเบาๆ ราวกับกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์ล่องหน "นี่คือการลบตัวตน... พวกเขาต้องการให้การตายของเราดูเหมือนอุบัติเหตุจากการรั่วไหลของโรงงานอุตสาหกรรมเวทมนตร์" "ช่างเป็นวิธีที่ไร้จินตนาการเอาเสียเลยนะคะ" เซเลน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ตระกูลขุนนางชั้นสูงพวกนั้นมักจะคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดเสมอเมื่อใช้เงินปิดปากความจริงได้ แต่พวกเขากลับลืมไปว่า... บางครั้งเบี้ยบนกระดานก็อาจจะมีฟันที่คมกว่าราชา" ก๊อก... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ดังแว่วมาจากด้านนอก ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของมือสังหารในชุดเกราะหนังเงาวับไม่ต่ำกว่าสิบคน ทุกคนสวมหน้ากากเหล็กไร้ลวดลาย มือถือดาบอาบยาพิษที่เรืองแสงสีม่วงเรื่อในความมืด ทว่า... ก่อนที่ผู้นำกลุ่มมือสังหารจะทันได้ออกคำสั่งใดๆ ร่างของเขาก็ต้องชะงักกึก "เอ๊ะ?" มือสังหารคนนั้นอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าขึ้นพร้อมกันเป็นตาข่ายเรขาคณิตที่ซับซ้อน "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันใช้เวลาปรับแต่งโค้ดถึงสองชั่วโมงเต็มนะคะ" เรย์ก้าวออกมาจากเงาลึกของเสาปูน สีหน้าของเขาสงบนิ่งไร้ความหวาดกลัว ดวงตาส่อประกายความเฉลียวฉลาดของอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้มองทะลุทุกตรรกะ "พวกคุณคิดว่าระบบวิเคราะห์บั๊กของฉันมีไว้แค่ดูสถานะเล่นๆ อย่างเดียวอย่างนั้นเหรอคะ?" "จัดการมัน!" ผู้นำมือสังหารคำรามลั่นสะท้อนก้องโกดัง พร้อมกับที่พรรคพวกพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกธนู แต่ทว่า... ไม่มีใครไปถึงตัวเรย์เลยสักคน *เปรี้ยง!* ม่านพลังงานสีฟ้าใสถูกกางออกเป็นโดมทรงกลมครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตร แรงกระแทกจากการพุ่งชนทำให้มือสังหารกลุ่มนั้นกระเด็นกระดอนกลับไปคนละทิศละทางราวกับแมลงเม่าบินชนกองไฟ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าระบบรักษาความปลอดภัยที่เรย์เซ็ตอัพไว้ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น [กำลังรันโปรแกรม: บัฟสถานะย้อนกลับ (Reverse Status Buff)] [เป้าหมาย: ศัตรูในอาณาเขตทั้งหมด] [ผลลัพธ์: ความเร็วลดลง 70% พลังเวทมนตร์ถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ และสูญเสียการควบคุมการเคลื่อนไหวชั่วคราว] สิ้นเสียงแจ้งเตือนในหัวของเรย์ ร่างของมือสังหารทั้งหมดก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายใย พวกเขาทำได้เพียงเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หายใจหอบถี่ และมองมาที่เรย์ด้วยความหวาดกลัวราวกับกำลังจ้องมองปีศาจ เซเลน่าเดินเข้าไปใกล้ร่างของหัวหน้ามือสังหารที่นอนดิ้นเร่าๆ เธอโน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางอีกฝ่ายขึ้น ริมฝีปากบางแย้มยิ้มอ่อนหวานราวกับดอกไม้พิษ "ใครเป็นคนส่งพวกคุณมาคะ? หวังว่าคงจะมีคำตอบที่คุ้มค่ากับการที่เราเสียเวลามานั่งรอพวกคุณตั้งแต่เที่ยงคืนนะ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวกับกระซิบคนรัก แต่กลับทำให้มือสังหารหนุ่มถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดผวา "มะ... ไม่..." หัวหน้ามือสังหารพยายามจะขยับริมฝีปากพูด แต่ความเจ็บปวดจากการถูกระบบของเรย์ย้อนศรกลับทำให้เขาทำได้เพียงส่งเสียงครางอืออึงในลำคอ เรย์เดินเข้ามาสมทบ เขาย่อตัวลงแล้วแตะปลายนิ้วลงบนหน้ากากเหล็กของอีกฝ่าย หน้าจอโปร่งใสปรากฏข้อมูลรหัสผ่านและความทรงจำระยะสั้นขึ้นมาทันที "ไม่ต้องลำบากเค้นคำหรอกค่ะเซเลน่า" เรย์เอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบความเจ้าเล่ห์มาไม่แพ้กัน "ระบบของฉันสแกนลายนิ้วมือดิจิทัลและดึงข้อมูลจากชิปความทรงจำในหน้ากากเสร็จตั้งนานแล้ว... ดูนี่สิคะ ตราประทับรูปกุหลาบหนามสีเลือด... ดูเหมือนว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นท่านเคานต์เวลล์ผู้แสน igh-and-mighty คนนั้นสินะคะ" เซเลน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาส่อประกายความสนุกสนาน "โอ้... ตาแก่ตระกูลเก่าแก่นั่นยังไม่เข็ดอีกหรือคะเนี่ย สงสัยว่าคราวก่อนที่เรายึดเหมืองแร่เวทมนตร์ของเขาไป จะทำให้เขาเจ็บใจจนนอนไม่หลับจริงๆ เสียด้วยซ้ำ" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็ควรจะไป 'เยี่ยมเยียน' เขาเป็นการตอบแทนสักหน่อยดีไหมคะ?" เรย์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้คู่หูสาว "เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมากค่ะคุณเรย์ ฉันชักจะรอไม่ไหวแล้วสิคะว่าท่านเคานต์จะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นของขวัญชิ้นโบว์แดงที่เราเตรียมไว้ให้" ทั้งสองคนหันหลังเตรียมจะก้าวเดินออกจากโกดังร้างแห่งนี้ โดยทิ้งกลุ่มมือสังหารให้นอนหมดสภาพไว้เบื้องหลัง ทว่าในวินาทีที่เรย์ก้าวเท้าพ้นจากประตูเหล็กบานใหญ่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท—เสียงที่ทำให้ฝีเท้าของชายหนุ่มต้องชะงักกึกทันที [คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบนิรนาม'] [สถานะ: รหัสลับภารกิจถูกเขียนทับโดยบุคคลภายนอก] [ข้อความจากระบบ: "ยินดีด้วยที่มาถึงจุดนี้... แต่เกมกระดานนี้ไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคนหรอกนะ เจ้าหนูโปรแกรมเมอร์"] เรย์หน้าถอดสีลงในพริบตาเดียว เขาหันขวับกลับไปมองรอบตัว ทว่าความมืดมิดยามวิกาลกลับบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นราวกับภาพบนจอทีวีที่สัญญาณกำลังจะขาดหาย ขณะที่เซเลน่าเองก็หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน เมื่อเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกของมิติอากาศ ราวกับกำลังเดินทะลุกระจกเงาออกมาต่อหน้าต่อตาพวกเขาทั้งคู่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!