แสดงตัวตนที่แท้จริง

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของห้องใต้ดินตระกูลดยุกไม่สามารถกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่กดทับลงมาบนบ่าของเรย์ได้เลยแม้แต่น้อย "เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าลูกไม้ตื้นเขินแค่นี้จะช่วยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของข้าไปได้?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากเงาอัปลักษณ์เบื้องหน้าดังขึ้น พร้อมกับแรงกดดันทางจิตวิญญาณระดับสูงที่แผ่พุ่งจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของอัศวินโลหิตแห่งภาคีเงาทมิฬก้าวออกมาจากความมืด ดาบยักษ์ในมืออาบไล้ด้วยอเวจีเพลิงสีดำที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตัว แต่สมองกลับประมวลผลด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเครื่องจักรกลชั้นยอด นี่ไม่ใช่เวลามานั่งกลัว... ความตายในโลกนิยายเล่มนี้ไม่ได้ให้โอกาสรีเซ็ตเหมือนหน้าจอโค้ดดิ้ง เซเลน่าที่ยืนพิงเสาหินอยู่ไม่ไกลนักส่งสายตาคมกริบมายังเขา แม้ภายนอกนางจะรักษาท่าทีเย็นชาและสงบนิ่งได้อย่างไร้ที่ติ แต่ปลายนิ้วที่เรียวสวยซึ่งกำชายเสื้อแน่นจนข้อต่อขาวซีดนั้น ฟ้องชัดเจนว่าสถานการณ์นี้เกินกว่าที่นางคาดการณ์ไว้เช่นกัน "ข้าไม่ได้คิดจะหนีตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะท่านลอร์ด" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทีที่สุขุมเกินกว่าวัยและสถานการณ์ทำให้ผู้บุกรุกชะงักไปชั่วขณะ "สามหันนัก!" อัศวินโลหิตคำรามลั่น เงื้อดาบฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็น คลื่นดาบพลังงานสีดำพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่ร่างของเรย์ในเสี้ยววินาที *ตึ้ง!* แรงปะทะมหาศาลทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เซเลน่าเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นางรู้ดีว่าเรย์มีความสามารถประหลาดในการวิเคราะห์จุดอ่อน แต่พลังต่อניתตรงหน้านั้นต่างชั้นกันเกินไป ทว่า ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทานั้น กลับมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ลอยออกมา "ระบบวิเคราะห์บั๊ก... ทำงานสมบูรณ์" เรย์ก้าวออกมาจากม่านควัน ร่างกายไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย เบื้องหน้าของเขามีม่านพลังโปร่งใสสีฟ้าอ่อนลอยวนอยู่ มันคืออินเทอร์เฟซระบบที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็นมาก่อน เส้นโค้ดสีทองนับพันสายถักทอเข้าหากันเป็นตาข่ายปกป้องร่างกาย และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของเรย์ในยามนี้เปลี่ยนเป็นสีอำพันสว่างวาบ เผยให้เห็นโครงสร้างพลังเวทมนตร์ของศัตรูที่แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับภาพลวงตา "เป็นไปได้ยังไง..." อัศวินโลหิตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าพลังโจมตีรุนแรงระดับนั้นถูกสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เพียงแค่ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มแตะลงบนจุดบอดของกระแสมานา "โลกใบนี้ก็เป็นแค่โปรแกรมขนาดยักษ์ที่มีบั๊กเต็มไปหมดไม่ใช่หรือคะ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและทรงพลังอย่างประหลาด เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับเหนือกว่าผู้บุกรุกเสียด้วยซ้ำ "และในฐานะที่ข้าเป็นผู้ดูแลระบบ... ข้าจะลบแกออกจากโค้ดเดี๋ยวนี้" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็หายตัวไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเวทมนตร์เคลื่อนย้ายพริบตา ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังอัศวินโลหิต พร้อมกับปลายนิ้วที่อาบไล้ด้วยแสงสีฟ้าสว่างจ้าจิ้มลงไปที่จุดศูนย์กลางมานาของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *เปรี้ยะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของอัศวินโลหิตทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อพบว่าพลังทั้งหมดในร่างกายถูกปิดตายโดยสมบูรณ์ เซเลน่ามองภาพนั้นด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง นางไม่เคยรู้เลยว่าเด็กหนุ่มที่นางคอยเฝ้าสังเกตการณ์มาตลอด จะซ่อนไพ่ตายที่น่ากลัวถึงเพียงนี้เอาไว้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ชัยชนะควรจะเป็นของเรย์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาคุ้นเคยกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และส่งเสียงเตือนดังลั่นจนแก้วหูแทบแตก [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS แทรกซึมเข้าสู่ระบบหลัก] [เป้าหมายที่ถูกกำจัดเมื่อครู่เป็นเพียง 'เงาจำลอง' โครงสร้างจริงกำลังเริ่มต้นกระบวนการบูทอัป...] [คำสั่งจากผู้สร้างนิรนาม: "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง, เรย์... เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้เล่นจริง ๆ หรือเป็นแค่หมากตัวหนึ่งกันแน่?"] พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!