กำแพงความสัมพันธ์

"ถ้าท่านยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้ เกรงว่าสัญชาตญาณการป้องกันตัวของดิฉันอาจเผลอทำลายวงแหวนเวทมนตร์ประจำตระกูลของท่านจนไม่เหลือชิ้นดีนะคะ, คุณเรย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไอเย็นเยียบของเซเลน่าดังก้องขึ้นภายในห้องสมุดลับใต้ดิน แสงตะเกียงเวทมนตร์สีฟ้าครามสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีไพลินของนางที่จ้องมองตรงมาอย่างไม่กะพริบ เรย์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าไปหาทันที ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พร้อมกับกวาดสายตามองหน้าจอสถานะโปร่งใสสีแดงฉานที่เด้งเตือนรัว ๆ อยู่ตรงหน้า [คำเตือน: ความเสี่ยงในการเปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องหลัก (Canon Deviation) พุ่งสูงถึง 82.4%!] [คำแนะนำจากระบบ: โปรดรักษาระยะห่างจากตัวละครหลักฝ่ายหญิงเพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบ "ผีเสื้อขยับปีก" (Butterfly Effect)] เรย์กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยวิเคราะห์จากนิยายต้นฉบับกำลังพังทลายลงทีละน้อย ในเนื้อเรื่องดั้งเดิม เซเลน่าไม่ควรอยู่ที่นี่เวลานี้ และนางไม่ควรมีปฏิกิริยาต่อความใกล้ชิดของเขามากถึงขนาดนี้ การที่เขาเข้ามาพัวพันกับตัวละครระดับคีย์เวิร์ดของโลกใบนี้มากเกินไป กำลังทำให้บั๊กของระบบขยายตัวจนควบคุมไม่ได้ และนั่นหมายถึงอันตรายถึงชีวิต "ผมแค่..." เรย์เว้นจังหวะ หลบสายตาคู่นั้นด้วยการหันไปมองกองตำราโบราณบนชั้นไม้ "คิดว่าเราควรทบทวนแผนการสำรวจดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดใหม่ ความเป็นไปได้ที่พวกเราจะรอดชีวิตลดลงฮวบฮาบหากคุณยังดื้อดึงจะใช้รูปแบบการต่อสู้แบบนั้น" "ห่วงชีวิตของดิฉัน... หรือว่ากำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่คะ?" เซเลน่าก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายหอมจาง ๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตยามค่ำคืนโชยเข้าจมูก นางสูงขึ้นมาเกือบเท่าเขาเมื่อสวมรองเท้าส้นสูงเวทมนตร์ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่ปกเสื้อแจ็กเก็ตของเรย์เบา ๆ ทว่าการกระทำนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น เรย์ถอยหลัง1ก้าวโดยอัตโนมัติ การเคลื่อนไหวนี้รวดเร็วเกินกว่าจะเป็นแค่การหลบหลีก แต่มันคือการ "หนี" อย่างชัดเจน เซเลน่าหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้โง่ นางย่อมสังเกตเห็นความพยายามในการเว้นระยะห่างที่ผิดแปลกไปจากเดิมของชายหนุ่มตลอดหลายวันที่ผ่านมา "คุณกำลังถอยห่างจากดิฉัน, เรย์" เซเลน่าเอ่ยย้ำทีละคำ ราวกับต้องการบีบให้เขาจนมุมด้วยคำพูด "ตั้งแต่คืนที่เราปลดล็อกผนึกที่หอคอยร้าง คุณก็หลบหน้า หลีกเลี่ยงการร่วมกลุ่ม และพยายามส่งดิฉันไปให้คนอื่นดูแล... ทำไมคะ? หรือว่าคุณรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับอนาคตที่ดิฉันไม่สมควรรู้?" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ระบบในหัวส่งเสียงเตือนถี่รัวจนปวดขมับ [ตรวจพบความผิดปกติทางตรรกะ: ตัวละครเซเลน่ากำลังเข้าใกล้ความจริงของระบบ (System Awareness 45%)] [หากความลับรั่วไหล โลกใบนี้จะถูกรีเซ็ตโดยอัตโนมัติ!] "คุณคิดมากไปแล้ว เซเลน่า" เรย์พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม "เราเป็นแค่คู่หูทางธุรกิจและผู้ร่วมชะตากรรมในโลกที่บิดเบี้ยวนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องกลัว... ผมแค่ไม่อยากผูกพันกับใครในสถานที่ที่พรุ่งนี้เราอาจจะตายก็เท่านั้น" คำพูดนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี มันคือคำแก้ตัวที่สมบูรณ์แบบในโลกแฟนตาซีที่โหดร้าย แต่สำหรับเซเลน่า นางกลับมองทะลุผ่านความเย็นชานั้นไปถึงความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน นางเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาสีไพลินจ้องลึกลงไปในดวงตาของเรย์ ราวกับกำลังค้นหาเศษเสี้ยวความจริงในตัวตนของเขา ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ "ความผูกพันเหรอคะ... น่าขันเสียจริง ทั้ง ๆ ที่คุณเป็นคนดึงมือดิฉันออกจากความมืดในวันนั้นแท้ ๆ แล้วตอนนี้คุณกลับบอกว่าไม่อยากผูกพันงั้นหรือ?" เซเลน่าแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงเจือความน้อยใจที่เจ้าตัวก็คงไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากปากตัวเอง "คุณคิดจะผลักไสคนที่รู้ความลับของคุณมากที่สุดให้ออกไปไกล ๆ เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณเองสินะคะ...เห็นแก่ตัวชะมัดเลยค่ะ, คุณเรย์" เรย์ชะงักงัน เขาอ้าปากจะเถียงแต่ก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงไปเมื่อเห็นประกายความเปราะบางในแววตาคู่นั้น มันเป็นแววตาที่ไม่ควรมีอยู่บนใบหน้าของ "ตัวละครระดับบอส" ที่ควรจะเย็นชาและไร้หัวใจในนิยายต้นฉบับ บั๊กของระบบไม่ได้กำลังทำลายแค่โลกใบนี้ แต่มันกำลังหลอมรวมความรู้สึกจริง ๆ เข้ากับตัวละครในนิยายจนแยกไม่อציออก บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำจากเพดานถ้ำด้านนอกที่ดังติ๋ง ๆ เป็นจังหวะ เรย์ตัดสินใจแน่วแน่ เขาต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม หากปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้ลึกซึ้งมากกว่านี้ ตัวตนของเขาในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่ต้องแก้ไขบั๊กจะพังทลาย และเขาอาจจะต้องติดอยู่ในโลกนี้ตลอดกาลในฐานะตัวละครที่หลงรักตัวละครสมมติ "ถ้าคุณเข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้วครับ" เรย์จงใจเปลี่ยนสรรพนามและความเย็นชาในน้ำเสียงให้กลับมาห่างเหินดังเดิม "พรุ่งนี้เช้า ผมจะส่งเรื่องขอเปลี่ยนคู่หูกับทางสมาคมนักผจญภัย คุณจะได้กลับไปเดินตามเส้นทางที่เหมาะสมกับตระกูลของคุณเสียที... ส่วนผม จะจัดการเรื่องดันเจี้ยนต่อเอง ลากرค่ะ" พูดจบ เรย์ก็หันหลังให้ทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ เขาก้าวฉับ ๆ ไปยังประตูทางออก พยายามเมินเฉยต่อเสียงเตือนสีแดงฉานที่กระพริบเตือนในหัวว่าหัวใจของเขากำลังเต้นเร็วผิดปกติ การตัดสินใจครั้งนี้เด็ดขาดและถูกต้องที่สุดตามหลักการเอาตัวรอด ก้าวแรก... ก้าวที่สอง... มือของเขากำลังจะเอื้อมไปแตะกลอนประตูเวทมนตร์ ทว่า— *คลิก!* เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ไม่ใช่เสียงประตู แต่เป็นเสียงของ "กุญแจเวทมนตร์โบราณ" ที่ถูกบิดหมุนด้วยพลังจิตอันทรงพลัง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งห้องสมุดในพริบตา จนเรย์รู้สึกราวกับมีภูเขาขนาดย่อมมากดทับลงบนบ่า เรย์ชะงักเท้า ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองเบื้องหลังอย่างช้า ๆ เซเลน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม นางไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้แม้แต่น้อย แต่ทั่วทั้งร่างของนางกลับถูกห่อหุ้มด้วยละอองแสงสีดำสนิท ซึ่งเป็นพลังงานระดับต้องห้ามที่ไม่มีในเนื้อเรื่องช่วงนี้ นัยน์ตาสีไพลินแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต รอยยิ้มงดงามแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกประดับอยู่บนใบหน้า "คุณคิดจริง ๆ เหรอคะ... ว่าดิฉันจะยอมให้คุณเดินหนีออกไปจากชีวิตของดิฉัน ง่ายขนาดนั้นจริง ๆ ?" เสียงของเซเลน่ายังก้องกังวาน แต่มันซ้อนทับด้วยเสียงสะท้อนนับร้อยเสียง ราวกับมีตัวตนอื่นกำลังตื่นขึ้นมาจากก้นบึ้งจิตใจของนาง [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการปลุกพลัง "แก่นแท้ของระบบเงา" ในตัวละครเซเลน่า!] [คำเตือนขั้นวิกฤต: คุณไม่สามารถออกจากพื้นที่นี้ได้จนกว่าจะ "ยอมรับเงื่อนไข" ของอีกฝ่าย... หรือไม่เช่นนั้น คุณจะต้องตายอยู่ที่นี่!] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!