คุณหนูตัวร้ายกับสายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง

กลิ่นอายจางๆ ของชาอูหลงชั้นดีลอยวนอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมุก ทว่าบรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวของสมาคมการค้าลูเมนกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เรย์นั่งหลังตรง ปลายนายนิ้วสัมผัสขอบถ้วยเบาๆ เพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร่งอยู่ในอก แม้ภายนอกเขาจะแสดงออกถึงความสงบเยือกเย็นราکتกับผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น แต่ในห้วงความคิดลึกๆ ระบบ 'วิเคราะห์บั๊ก' กลับส่งเสียงแจ้งเตือนเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบถี่รัวเป็นระยะ *[คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติทางชีวภาพและพลังจิตระดับสูงในรัศมี 3 เมตร]* *[ความเสี่ยงต่อการถูกเปิดเผยตัวตน: 87.4%]* ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะของเรย์กวาดมองสตรีผู้สง่างามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เซเลน่า... คุณหนูตระกูลดยุกผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของเรือนผมสีเงินยวดยาวสลวยถึงกลางหลังและดวงตาสสีอเทอรีนที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงวิญญาณ เธอยังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในห้องนี้ มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความยินดีต้อนรับแม้แต่น้อย หากแต่เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังสนุกสนานกับการมองดูเหยื่อดิ้นรนในกรงขัง "ชาไม่ถูกปากหรือคะ, คุณเรย์" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวดังขึ้นทำลายความเงียบ เซเลน่าเอียงคอมองเล็กน้อย ท่าทีนั้นดูงดงามราวกับภาพวาดชั้นครู ทว่ากลับสร้างความกดดันมหาศาลให้กดทับลงบนบ่าของเรย์อย่างจงใจ "ชาชั้นเลิศย่อมมีรสชาติที่น่าประทับใจเสมอครับ... เอ๊ย... ค่ะ" เรย์เกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมออกไป โชคดีที่ไหวพริบระดับโปรแกรมเมอร์ช่วยดึงสติกลับมาได้ทันเวลา เขาปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด "เพียงแต่ข้าพเจ้า... เอ่อ ดิฉัน กำลังประหลาดใจว่าเหตุใดคุณหนูผู้สูงศักดิ์เช่นท่าน ถึงได้ให้เกียรติเชิญสามัญชนไร้ชื่อเสียงเช่นดิฉันมาพบเป็นการส่วนตัว" เซเลน่าหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้สันหลังของเรย์เย็นวาบ "สามัญชนไร้ชื่อเสียงงั้นหรือคะ?" เซเลน่าทวนคำ เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางลงกระทบจานรองเบาๆ เสียงกริ๊กที่ดังขึ้นนั้นช่างบาดลึกประสาทสัมผัส "คนธรรมดาที่ไหนจะสามารถแก้ไขกลไกเวทมนตร์ระดับตำนานของหอคอยคานธีได้ในเวลาเพียงชั่วธูปดอกเดียว? และคนธรรมดาที่ไหน... จะมี 'ร่องรอยความผิดพลาด' ของโครงสร้างโลกที่สะอาดเอี่ยมอย่างไร้ที่ติ ราวกับถูกจงใจลบมันออกไปเหมือนคุณล่ะคะ, คุณเรย์" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ระบบในหัวรัวสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจนแทบจะระเบิด *[คำเตือน! ตัวละครเป้าหมาย 'เซเลน่า' มีค่าความตระหนักรู้ต่อความจริงของโลก (World Awareness) เกินขีดจำกัดปลอดภัย]* เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เขาไม่ควรแสดงความตื่นตระหนกออกมาเด็ดขาด ในโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์และระบบบิดเบี้ยวแห่งนี้ การยอมรับว่าตัวเองแปลกปลอมเท่ากับการเดินเข้าลานประหารด้วย เรย์เงยหน้าขึ้น สบตาสีอเทอรีนคู่นั้นโดยไม่หลบเลี่ยง เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยในแบบที่มักใช้เวลาเจรจากับลูกค้าเรื่องบั๊กซอฟต์แวร์ที่ยากจะแก้ไข "ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันคะ, คุณหนเซเลน่า? ดิฉันก็เป็นเพียงแค่ช่างเทคนิคธรรมดาคนหนึ่งที่บังเอิญมีความรู้นิดๆ หน่อยๆ ติดตัวมาก็เท่านั้น โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีสิ่งมหัศจรรย์มากมายที่คนเราอาจไม่เข้าใจ... หรือว่าท่านเองก็มี 'ความลับ' บางอย่างที่ไม่อยากให้ใครล่วงรู้เช่นกัน ถึงได้พยายามค้นหาความผิดปกติในตัวผู้อื่นเพื่อกลบเกลื่อนความกังวลของตัวเองล่ะคะ?" คำพูดที่ย้อนกลับไปอย่างชาญฉลาดทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเซเลน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีอเทอรีนคู่นั้นหรี่แคบลง ประกายแห่งความสนใจระยิบระยับขึ้นในแววตาของเธอราวกับแมวป่าที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนุกกว่าที่คิด "ปากกล้าไม่เบานี่คะ..." เซเลน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวหรูหราก้าวเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดคล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนตกโชยเข้าแตะจมูก "คุณรู้ไหมคะว่าคนที่ฉลาดเกินไป มักจะมีอายุขัยสั้นกว่าปกติเสมอ" เรย์ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ เขาสบตาเธอนิ่ง พร้อมกับแอบสั่งการระบบในใจเงียบๆ เพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน "ดิฉันเชื่อมาตลอดค่ะว่า คนที่มีอายุยืนยาวที่สุด... ไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่คือคนที่รู้จักปรับตัวและเลือกพันธมิตรที่ถูกต้องต่างหากล่ะคะ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า เซเลน่าหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรย์ ระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือ เธอนิ่งเงียบไปอึดใจใหญ่ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดทุกคำของเขาในตาชั่งแห่งความคิด ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แสงสว่างภายในห้องรับรองวูบดับลงชั่วขณะ ก่อนที่หน้าต่างกระจกสีบานใหญ่จะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิดมหาศาลจากภายนอก! ฝุ่นควันและเศษกระจกกระจายไปทั่วทิศทาง เงาร่างสีดำทะมึนหลายสิบสายพุ่งทะยานเข้ามาทางหน้าต่างพร้อมกับประกายแสงคมกริบของอาวุธเวทมนตร์ เป้าหมายของพวกมันพุ่งตรงมายังจุดที่เรย์และเซเลน่านั่งอยู่โดยไม่มีการลังเล! *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบกลุ่มมือสังหารไร้ตัวตนจากองค์กรเงา เป้าหมายถูกล็อกอัตโนมัติ]* *[คำสั่งระบบทางเลือก: 1. หลบหนีตามลำพัง (โอกาสรอด 45%) / 2. ร่วมมือกับเซเลน่าเพื่อกวาดล้าง (โอกาสรอด 89%) / 3. ??? (ปลดล็อกเงื่อนไขลับเมื่อค่าความสัมพันธ์ถึงเกณฑ์)]* เซเลน่าไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยnชาผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอยื่นมือเรียวบางออกมาคว้าข้อมือของเรย์เอาไว้แน่น ราวกับจะประกาศว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกระโจนลงเรือลำเดียวกับเธอ "ดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาปาร์ตี้นะคะ, คุณเรย์ตัวแสบ พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิว่าคุณมีดีแค่ปากหรือเปล่า!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับเรย์และเซเลน่าในบทนี้นะคะ