สอบคัดเลือกด่านนรก

“จงหยุดฝีเท้า... หากไม่อยากกลายเป็นเศษเนื้อประดับพื้นสนามทดสอบ” เสียงเรียบเย็นของกรรมการคุมสอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับผู้เข้าทดสอบนับร้อยชีวิต เรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกลไกทรงกลมที่สลักลวดลายอักขระเวทมนตร์โบราณ บรรยากาศรอบตัวสั่นไหวด้วยไอพลังงานที่บิดเบี้ยว การทดสอบ ‘ด่านนรก’ ไม่ใช่การสู้รบด้วยกำลัง แต่มันคือ ‘เขาวงกตแห่งตรรกะ’ ที่ไม่มีใครเคยผ่านได้ในรอบทศวรรษ เรย์กวาดสายตามองแผ่นศิลาที่วางเรียงรายเบื้องหน้า ระบบ ‘วิเคราะห์บั๊ก’ ในดวงตาของเขาเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูง เส้นสายของรหัสสีฟ้าโปร่งแสงพาดผ่านภาพตรงหน้า ข้อมูลกระจัดกระจายหลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายฝนที่ตกหนัก “ไม่มีใครผ่านได้ไม่ใช่เพราะมันยากเกินไปหรอกนะ...” เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็น “แต่มันเป็นเพราะทุกคนพยายามแก้โจทย์ตามตำราที่ถูกเขียนขึ้นโดยคนโง่เขลาต่างหาก” “นั่นเป็นคำพูดที่กล้าหาญมากสำหรับตัวประกอบที่กำลังจะถูกคัดชื่อออก” เซเลน่ายืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีไพลินของเธอจ้องมองเรย์ด้วยความสนใจปนสมเพช “ศิลาทั้งสิบสองก้อนสลักเงื่อนไขที่ขัดแย้งกันเอง หากเจ้าแตะต้องก้อนใดก้อนหนึ่งเพียงนิด พลังงานจะตีกลับจนร่างระเบิดเป็นจุน เจ้ามีแผนการอันใดกันแน่ หรือเพียงแค่รีบหาทางตายให้เร็วขึ้น?” เรย์ไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปใกล้ศิลาหมายเลขเจ็ด มือที่สั่นเทานิดๆ ของเขาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสรอยแยกเล็กๆ บนศิลาที่ไม่น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของโจทย์ “ในโลกของรหัส... สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่คำสั่งที่ถูกต้อง แต่มันคือบั๊กที่ซ่อนอยู่ในช่องว่าง” เขาพูดพลางกดนิ้วลงไปบนจุดกึ่งกลางของวงแหวนเวทมนตร์ “ถ้าเรามองข้ามคำสั่งที่ระบบต้องการให้เราทำ แล้วพุ่งเป้าไปที่ ‘ความผิดพลาด’ ของผู้สร้าง ระบบจะไม่มีทางมีทางเลือกอื่น นอกจากยอมรับรหัสใหม่ที่ผมกำลังจะเขียนลงไป” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบในหัวของเขาก็ดังรัวจนแทบจะกลายเป็นเสียงเดียว *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูง!]* *[เตือน: พลังงานเสถียรภาพของด่านทดสอบกำลังเข้าสู่สภาวะวิกฤต]* พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน เสียงกึกก้องของกลไกโบราณที่ฝืดเคืองดังแสบแก้วหู ผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆ ต่างแตกตื่นวิ่งหนีเอาตัวรอด ทว่าเรย์กลับหลับตาลง ดึงกระแสพลังงานจาก 'บั๊ก' ที่เขาค้นพบเข้าสู่ร่างกายนับพันสาย เซเลน่าเบิกตากว้าง ความเย็นชาบนใบหน้าของเธอละลายหายไป แทนที่ด้วยความตื่นตะลึง “เจ้า... เจ้ากำลังจะพังทลายกฎเกณฑ์ที่องค์จักรพรรดิสร้างไว้ด้วยตัวเองงั้นหรือ? เจ้าเป็นใครกันแน่ เรย์!” เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววสีทองอำพันที่ดูราวกับไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ “ผมก็แค่คนที่ไม่อยากเป็นเบี้ยล่างบนกระดานที่ใครก็ไม่รู้เป็นคนวางหมากเท่านั้นเองครับ” เขากระแทกฝ่ามือลงบนศิลาก้อนสุดท้าย แรงระเบิดของพลังงานอัดกระแทกจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วสนาม ทุกอย่างเงียบกริบลงราวกับโลกถูกหยุดเวลาเอาไว้ เมื่อฝุ่นจางลง ประตูกลไกที่ปิดตายมานานนับร้อยปีค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเส้นทางลับที่ไม่มีในแผนที่ใดๆ ในอาณาจักรนี้ เซเลน่าก้าวเข้ามาใกล้เขา ลมหายใจของเธอแผ่วเบาด้วยความทึ่ง “เจ้าเพิ่งจะสร้างเส้นทางที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา... นั่นมันเป็นไปไม่ได้” เรย์หันกลับมามองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง ทว่ามีความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ “บางครั้งความเป็นไปไม่ได้ ก็เป็นเพียงแค่คำเรียกขานของสิ่งที่คนทั่วไปยังไม่เข้าใจวิธีการเข้าถึงมันครับ” ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวเดินต่อไป เสียงระบบที่เงียบหายไปนานก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่ข้อความสีฟ้าปกติ แต่มันเป็นตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริกราวกับมีชีวิต *[ภารกิจระดับ SSS: ความจริงที่ถูกฝังกลบ]* *[เงื่อนไข: ก้าวเข้าสู่ประตูที่เปิดออก หากล้มเหลว โลกใบนี้จะถูกรีเซ็ตใหม่]* *[หมายเหตุ: ตรวจพบผู้เฝ้ามองคนที่สามแอบติดตามท่านอยู่... โปรดระวังหลังให้ดี]* เรย์ชะงักฝีเท้า ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ได้ว่ามีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลของระบบ กำลังจ้องมองเขามาจากเงามืดภายในประตูนั่นเอง เซเลน่าคว้าแขนของเขาไว้แน่น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความตระหนกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “เรย์... อย่าเข้าไป ถ้าเจ้าก้าวเข้าไปตอนนี้ สิ่งที่รออยู่ข้างในนั้น... มันไม่ใช่การทดสอบ แต่มันคือ ‘เจ้าของ’ ของที่นี่ที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล!” ร่างเงาสีดำทมิฬค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าประตู แสงสว่างจากทางออกถูกบดบังจนมืดสนิท เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากความมืดมิดนั้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจของเรย์แทบหยุดชะงัก "นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้เห็นคนธรรมดาคนหนึ่ง... สามารถเปิดประตูของคุกแห่งนี้ได้อีกครั้ง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับเรย์และเซเลน่าในบทนี้นะคะ