ดันเจี้ยนลับหลังโรงเรียน

กลิ่นอับชื้นของอิฐโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในโพรงมืดทึบเบื้องล่าง พื้นรองเท้าหนังชั้นดีเหยียบย่างลงบนพื้นหินที่เปียกชื้นเกิดเสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วอุโมงค์ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัสให้เข้ากับความมืดสลัว แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยอยู่เบื้องหน้าคือแหล่งกำเนิดแสงเดียวในสถานที่แห่งนี้ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาผิดปกติ 340% โครงสร้างมิติชั้นที่ 4 ไม่เสถียร]* เสียงแจ้งเตือนจักรกลเย็นเยียบดังขึ้นในโสตประสาท ย้ำเตือนถึงสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้า ทว่าเรย์กลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย ชายหนุ่มปัดมือเบาๆ เพื่อเลื่อนหน้าต่างสถานะของระบบ 'วิเคราะห์บั๊ก' ให้พ้นจากสายตา ก่อนจะกวาดตามองสำรวจผนังถ้ำที่สลักด้วยอักขระโบราณซึ่งกำลังกะพริบถี่ราวกับวงจรไฟฟ้าที่กำลังจะช็อต "อย่าบอกนะคะว่าคุณยังมัวแต่วิเคราะห์รหัสขยะพวกนั้นอยู่ ในขณะที่มิติรอบตัวเรากำลังจะฉีกขาดเป็นชิ้นๆ" เสียงหวานทุ้งที่เจือความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง เซเลน่าก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงสีฟ้าจางๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ภายใต้หน้ากากของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ในมือเรียวบางของนางถือคฑาเวทinscriptions ประดับอัญมณีสีครามที่กำลังส่งเสียงหึ่งๆ ด้วยพลังงานเข้มข้น เรย์เหลือบมองสหายร่วมทางชั่วคราว มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าผมไม่วิเคราะห์โครงสร้างความไม่เสถียรนี้ ป่านนี้พวกเราคงถูกรีเซ็ตกลายเป็นข้อมูลขยะหลุดลอยไปในห้วงสุญญากาศของ 'ผู้ดูแลระบบ' แล้วค่ะ คุณเซเลน่า" "ปากกล้าเสียจริง..." เซเลน่าปรายตามองเขาด้วยหางตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ "จำไว้ว่าเป้าหมายที่เราบุกเข้ามาในดันเจี้ยนลับหลังโรงเรียนนี้ ไม่ใช่มานั่งเล่นเกมไขปริศนากับระบบบ้าๆ ของคุณ แต่เราต้องหา 'ผลึกแก่นแท้ดารา' เพื่อใช้เสถียรภาพจิตวิญญาณก่อนที่เวลาจริงจะถูกบังคับให้ย้อนกลับ" "ทราบแล้วค่ะท่านหญิง" เรย์ตอบรับด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับคมกริบและระแวดระวังเต็มที่ ดันเจี้ยนลับหลังโรงเรียนแห่งนี้ไม่ใช่พื้นที่ฝึกซ้อมธรรมดาตามพล็อตนิยายตลาดทั่วไป แต่มันคือจุดอับสัญญาณของโลกใบนี้—รอยแยกที่ระบบหลักไม่สามารถเข้าถึงได้เต็มรูปแบบ และนั่นคือเหตุผลที่เขากับเซเลน่าต้องหลบหนีการแทรกแซงระดับ SSS มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ พร้อมกับทำภารกิจกวาดล้างเพื่อหาไอเทมเพิ่มพลังไปพร้อมกัน *ตึง!* พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษฝุ่นและหินก้อนเล็กๆ ร่วงหล่นลงมาจากเพดานอุโมงค์ เงาดำขนาดมหึมาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่หลังม่านหมอกสีเทาเบื้องหน้า แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ากดทับจนลมหายใจสะดุด "มาแล้วสินะคะ..." เซเลน่าก้าวขึ้นมาDodgeยืนเคียงข้างเรย์ มือเรียวกระชับคฑาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความเย็นชาบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว พลังมานาสีเงินเริ่มไหลเวียนรอบกายจนเกิดเป็นเกลียวคลื่นลมพายุขนาดย่อม เรย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดวงตาสองข้างสะท้อนแสงโค้ดสีเขียวระยิบระยับจากการทำงานเต็มกำลังของระบบ 'วิเคราะห์บั๊ก' *[เป้าหมาย: อสูรพิทักษ์กาลเวลา (Bugged Variant)]* *[ระดับ: ภัยพิบัติขั้นกลาง]* *[จุดอ่อน: แกนกลางบริเวณหน้าอกที่เกิดความเสียหายจากการซิงโครไนซ์ผิดพลาด]* "เซเลน่า! เปิดช่องว่างตรงกลางสามวินาที ผมจะเข้าไปยัดแพตช์แก้ไขข้อผิดพลาดใส่ปากมันเองค่ะ!" เรย์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความลังเล "อย่าสั่งฉันนะ!" แม้ปากจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ร่างกายของเซเลน่ากลับตอบสนองเร็วกว่าความคิด คฑาในมือตวัดวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ ลำแสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งทะยานออกไปราวกับดาวตก ปะทะเข้ากับร่างของอสูรยักษ์ที่มีรูปร่างคล้ายกิเลนเกล็ดเหล็กกล้าจนมันชะงักงันและคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด นั่นคือช่องว่าง! เรย์พุ่งตัวออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดที่พลังกายระดับตัวประกอบจะเอื้ออำนวย รองเท้าผ้าใบเหยียบย่างไปบนโขดหินอย่างแม่นยำ ร่างกายบิดหลบกรงเล็บมหึมาที่ฟาดผ่านหน้าไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด กลิ่นไอความตายคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ แต่นั่นยิ่งทำให้สติของเขาตื่นตัวถึงขีดสุด มือขวาคว้าจับมีดสั้นเคลือบมานาที่เรืองแสงวาบ พุ่งทะยานเข้าประชิดร่างของอสูรพิทักษ์ กลิ่นอายพลังงานดิบปะทะเข้ากับใบหน้าจนแสบผิว เบื้องหน้าคือแกนกลางสีแดงเข้มที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับหัวใจจักรกล เรย์ง้างมือขึ้นเตรียมแทงลงไปให้ตรงจุดวิกฤตตามที่ระบบคำนวณไว้ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ไม่ได้มาจากระบบเดิม *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก]* *[รหัสผ่านถูกเปลี่ยนแปลง: ตัวละคร 'เซเลน่า' กำลังจะสูญเสียการควบคุม]* เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันกลับไปมองสภาพของคู่หูสาวด้านหลัง เซเลน่ายืนนิ่งค้าง ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำไร้แววตา ริมฝีปากที่เคยเม้มแน่นบิดยิ้มเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน คฑาในมือของเธอกลับหันปากกระบอกเข้าหาตัวเขาเองอย่างไร้ความปรานี! "เซเลน่า... คุณกำลังทำอะไร..." เรย์เอ่ยถาม เสียงของเขาขาดห้วงเมื่อปลายคฑาปลดปล่อยพลังงานทำลายล้างพุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ ทว่า ก่อนที่ลำแสงนั้นจะทะลุร่างของเขา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังร่างของเซเลน่า—เงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วดันเจี้ยน "เก่งมาก... ที่เดินทางมาถึงห้องทดลองชั้นสุดท้ายได้ด้วยตัวเอง... เจ้าหนูโปรแกรมเมอร์" หวังว่ารี้ดเดอร์จะชื่นชอบการเดินทางบทนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ