หายนะระดับทำลายล้างมาถึง

เศษซากอารยธรรมโบราณที่เราร่วมกันถอดรหัสมาตลอดสามสัปดาห์ กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แรงสั่นสะเทือนระดับเจ็ดริกเตอร์ที่ไร้ซึ่งรอยแยกบนพื้นดิน แต่มันสั่นสะเทือนลึกลงไปถึงแก่นพลังมานาในร่างกาย ทำให้ชีพจรของเรย์เต้นผิดจังหวะจนหน้ามืด แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างระบบ 'วิเคราะห์บั๊ก' ที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศบิดเบี้ยวเป็นเส้นคลื่นราวกับภาพบนโทรทัศน์ยุคเก่าที่สัญญาณกำลังจะขาดหาย "ระบบกำลังฟ้องว่าค่าความเสถียรของเขตอาคมลดลงต่ำกว่าร้อยละสิบในเวลาเพียงสามวินาที" เสียงของเซเลน่าดังแทรกเสียงคำรามก้องฟ้า เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว มือเรียวบางควσόบแขนเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างที่เกือบทรุดลงกับพื้น แม้ใบหน้าสวยหวานจะยังคงความเยือกเย็นตามวิสัยของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่ดวงตาคู่สวยกลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "เรย์... นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการคำนวณของเราแล้ว มันคือการแทรกแซงจากระดับรากฐานของโลกใบนี้" เรย์ไม่ตอบทันที เขากลืนก้อนเลือดที่ตีรื้นขึ้นมาในลำคอลงไป นิ้วมือที่สั่นเทากดปุ่มรีเซ็ตอินเทอร์เฟซของระบบซ้ำๆ หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความแจ้งเตือนตัวโตกระพริบถี่รัว *[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการตื่น ⮑ ของสิ่งแปลกปลอมรหัส 'Origin-Zero' โปรดอพยพออกจากพื้นที่เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ทันที!]* "ถอยไม่ได้หรอกเซเลน่า..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องบน "เธอก็เห็นนี่... ท้องฟ้าไม่ได้เปลี่ยนสีเพราะสนิมกาลเวลา แต่มันกำลังถูกฉีกออก" ณ เบื้องบน โดมท้องฟ้าสีครามอันคุ้นเคยบิดเบี้ยวโค้งงอราวกับผืนผ้าใบที่ถูกไฟลามเลีย เมฆหมอกหนาทึบม้วนตัวเป็นเกลียวพายุหมุนขนาดมหึมา ก่อนที่ม่านสีแดงฉานดั่งโลหิตจะหลั่งไหลทะลักลงมาจากรอยแยกนั้น สีย้อมบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นโลกอีกใบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและความพินาศ ไอร้อนระอุแผดเผาจนออกซิเจนในอากาศแทบเจือจาง เซเลน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอปล่อยมือจากแขนเรย์แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ คทาอักขระโบราณสีเงินยวดปรากฏขึ้นพร้อมม่านพลังป้องกันชั้นสูงที่แผ่ขยายออกไปปกป้องพวกเขาทั้งคู่ ทว่าม่านพลังนั้นกลับส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับแก้วที่กำลังจะแตกละเอียด เพียงแค่สัมผัสกับละอองสีแดงที่โปรยปรายลงมา "บอสตัวจริง... ไม่ใช่ผู้พิทักษ์โบราณสถานที่เราคาดการณ์ไว้ในฐานข้อมูล" เซเลน่าเอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคู่คมสะท้อนภาพเงาขนาดมหมหึมาที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากรอยแยกบนท้องฟ้า "นั่นมันสิ่งมีชีวิตระดับตำนานที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์... ตัวตนที่แม้แต่ทวยเทพในตำนานยังต้องผนึกมันไว้ด้วยชีวิต" พื้นดินใต้เท้าเริ่มปริแตก เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนมาจากใต้พิภพ ราวกับเสียงหัวใจของยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งฟื้นตื่นจากการหลับใหลนับหมื่นปี แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของเรย์ลั่นกรอบ ความสามารถในการ 'วิเคราะห์บั๊ก' ของระบบส่งเสียงเตือนแหลมแสบแก้วหู รlรัวจนสมองแทบระเบิด ข้อมูลนับล้านบรรทัดไหลทะลักเข้ามาในหัวแต่ไม่สามารถประมวลผลได้ทัน เพราะค่าสถานะของเป้าหมายอยู่เหนือขอบเขตที่ระบบจะรองรับได้ *["ไม่พบข้อมูลอ้างอิง... ไม่พบขีดจำกัดพลัง... ข้อผิดพลาด: ระบบกำลังจะล่มสลาย"]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นซ้ำๆ ย้ำเตือนถึงความไร้พลังของเขาในสถานการณ์นี้ เรย์สูดหายใจเข้าลึก ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ที่ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล เขาเกลียดความไม่แน่นอนที่สุด แต่ในยามที่ความหายนะระดับทำลายล้างมาเยือนตรงหน้าอย่างไร้เหตุผล การมานั่งหาบั๊กทีละบรรทัดคงเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี "เซเลน่า..." เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ น้ำเสียงของเขาไม่ได้สั่นเทาอย่างที่คิด กลับราบเรียบและหนักแน่นอย่างประหลาด "ถ้าเราตายที่นี่ โค้ดทั้งหมดที่เราเขียนมาจะหายไปหมดเลยใช่ไหม" เซเลน่าหันมามองเขา แววตาสั่นระริกชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "ถ้าตาย... เราก็แค่กลับไปสู่จุดเริ่มต้น แต่ฉันไม่ยอมตายที่นี่อย่างไร้ค่าหรอกนะ เรย์" เงาดำมหึมาทอดตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณ แสงสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งสองคน ท่ามกลางพายุโลหิตที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง สิ่งที่ปรากฏกายขึ้นจากรอยแยกบนฟ้าไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป แต่เป็นดวงตาสสีทองคู่มหึมาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและรecกเร้าแห่งการทำลายล้าง มันจ้องมองลงมายังพวกเขาราวกับมดปลวกที่บังอาจท้าทายกฎเกณฑ์ของจักรวาล ปุ่มภารกิจฉุกเฉินสีแดงเข้มกะพริบวาบเป็นครั้งสุดท้ายบนหน้าจอระบบของเรย์ ก่อนที่ข้อความประหลาดจะปรากฏขึ้นขัดจังหวะการนับถอยหลังสู่ความตาย *[ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ: 'ผู้ท้าทายกฎ' - ต้องการยอมรับการอัปเกรดระบบสู่ขั้นสูงสุด (ความเสี่ยง: เสียชีวิต 99.9%) หรือไม่?]* ดวงตาสีทองบนท้องฟ้ากะพริบช้าๆ หนึ่งครั้ง... และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เวลาทั่วทั้งอาณาจักรก็หยุดนิ่งลงอย่างไร้ซุ่มเสียง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับ "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!