การสูญเสียและการต่อสู้

“ทิ้งแนวป้องกันทางทิศเหนือเสีย! ถ้าไม่อยากให้คนของเรากลายเป็นปุ๋ยใต้ดิน ก็ถอยร่นไปตั้งหลักที่แนวปราการชั้นในซะ!” เสียงตะโกนของเรย์ดังฝ่าเสียงระเบิดของเวทมนตร์อัดกระแทกที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง รอบตัวเขาเต็มไปด้วยควันไฟและกลิ่นไหม้ของเกราะเหล็กที่ถูกหลอมละลาย กองทัพพันธมิตรที่เคยคึกคักบัดนี้เหลือเพียงเศษเสี้ยวของความมั่นใจ ทุกคนกำลังแตกพ่ายเหมือนฝูงแกะที่ถูกต้อนเข้ามุมโดยหมาป่าที่มองไม่เห็นตัว เรย์ขบกรามแน่น ดวงตาของเขาไม่ได้มองไปที่ศัตรู แต่มองไปที่หน้าต่างโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บรรทัดโค้ดสีแดงฉานไหลผ่านตาด้วยความเร็วสูง [Error: ระบบวิเคราะห์การป้องกันล้มเหลว… พลังงานสำรองเหลือเพียง 12%... เงื่อนไขทางยุทธวิธีเข้าสู่สภาวะวิกฤต!] “เรย์! นายบ้าไปแล้วหรือไง!” เซเลน่าพุ่งตัวเข้ามาข้างกายเธอ ในมือถือดาบยาวที่มีรอยร้าวจากการปะทะครั้งล่าสุด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของหญิงสาวสั่นไหวเล็กน้อย “ถ้าเราถอยไปที่ปราการชั้นใน นั่นเท่ากับยอมให้ศัตรูเข้ายึดจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของเมืองนี้นะ!” เรย์หันไปจ้องมองเธอ แววตาของเขาเยือกเย็นผิดกับสถานการณ์ “เซเลน่า ฟังนะ... ในตำราพิชัยสงครามที่เธออ่าน มันบอกว่าต้องปกป้องชัยภูมิให้ถึงที่สุด แต่ในโลกของฉัน... การที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะแพ้แล้วยังดันทุรังไปตาย นั่นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือการฆ่าตัวตายหมู่!” เขาคว้าไหล่เธอไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความหนักใจที่เขาต้องแบกรับ “ฉันไม่ได้จะยอมแพ้ แต่ฉันจะล่อพวกมันเข้ามาในกับดักที่ฉันซ่อนไว้ในฐานข้อมูลเก่าของเมืองนี้... เชื่อใจฉันสิ” เซเลน่าชะงักไปครู่หนึ่ง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ เห็นความมุ่งมั่นที่ปนเปไปกับความหวาดกลัวที่เขาสั่งสมมาตลอด ในช่วงเวลานี้เองที่เธอตระหนักว่า ชายผู้ที่เคยเป็นเพียงตัวประกอบจืดจาง ได้เติบโตขึ้นจนกลายเป็น ‘ผู้นำ’ ที่น่าเกรงขามเพียงใด “ได้...” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะคุมปีกซ้ายให้ นายไปจัดการส่วนที่เหลือเถอะ... อย่าตายก่อนจะเห็นชัยชนะล่ะ” เมื่อเซเลน่าทะยานออกไป เรย์ก็เริ่มลงมือทันที นิ้วมือของเขารัวลงบนอากาศเสมือนกำลังเขียนโปรแกรมคำสั่งชุดใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลเริ่มก่อตัวขึ้นจากผืนดินที่เขายืนอยู่ ระบบไม่ได้ถูกใช้เพื่อคำนวณการต่อสู้เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่มันกำลังถูกใช้เพื่อ ‘แก้ไข’ ความเป็นจริงของสมรภูมิ ศัตรูที่รุกคืบเข้ามาเริ่มชะงัก พื้นดินใต้เท้าพวกมันจู่ๆ ก็แปรสภาพเป็นกับดักทางโปรแกรมที่ถูกเขียนทับด้วยบั๊กที่เรย์ตั้งใจสร้างขึ้น การเคลื่อนไหวของกองทัพศัตรูเริ่มติดขัดราวกับไฟล์วิดีโอที่กระตุกอย่างรุนแรง ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะปิดเกม เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบก็ดังขึ้นในหัวเขา ไม่ใช่เสียงปกติของระบบ แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจมืด [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบลับ' - เริ่มกระบวนการลบข้อมูลตัวเอก] เรย์ชะงักจนเกือบเสียหลัก หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ‘บ้าจริง... นี่มันไม่ใช่บั๊กในเกมแล้ว มันคือการกดดันจากผู้สร้างงั้นหรือ?’ เขาหันไปมองท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งก้อนเมฆสีดำทมิฬกำลังม้วนตัวเป็นเกลียว ราวกับมีดวงตาคู่ยักษ์ที่กำลังจับจ้องลงมายังตัวเขาเพียงผู้เดียว ความสว่างไสวของชัยชนะที่เขาสร้างไว้เริ่มถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดที่ไหลทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติ ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันทมิฬ บุคคลที่เขาไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวในสนามรบแห่งนี้—ใบหน้าของ ‘เซเลน่า’ ที่ยืนอยู่ข้างเขาก่อนหน้านี้เริ่มบิดเบี้ยว และในขณะเดียวกัน ร่างจริงของเธอก็เดินออกมาจากเงาฝั่งตรงข้ามพร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “ดูเหมือนว่า ‘ตัวประกอบ’ อย่างนาย จะเล่นสนุกเกินไปหน่อยแล้วนะ เรย์” หญิงสาวที่เดินออกมากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะชี้ปลายดาบมาที่ลำคอของเขา [ภารกิจระดับ SSS: การเผชิญหน้ากับความจริงแห่งโลกคู่ขนาน - เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: หากพ่ายแพ้ ข้อมูลจิตสำนึกของคุณจะถูกลบทิ้งอย่างถาวร] เรย์มองดูหน้าจอที่กระพริบถี่รัว ก่อนจะมองหญิงสาวสองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับแกะสลัก เขาแสยะยิ้มออกมาแม้เหงื่อจะไหลซึมเต็มแผ่นหลัง “ถ้างั้นก็มาลองดูกัน... ว่าบั๊กตัวเล็กๆ อย่างฉัน จะทำลายระบบของพวกเธอให้พังพินาศได้ยังไง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับ "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!