สายเปย์ตัวพ่อ

“คุณคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ คีย์” น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นไหวอย่างที่เจ้าตัวหวาดกลัวเลยสักนิด มันทั้งเย็นเยียบและเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนกระดาษทิชชু แผ่นกระดาษรายงานการเงินสีขาวสะอาดตาในมือเธอยังคงสะท้อนตัวอักษรชื่อของ ‘คนใกล้ตัวที่สุด’ ที่ทรยศความไว้วางใจไปอย่างเลือดเย็น และแม้ว่าหัวใจของเธอจะกำลังถูกบีบอัดด้วยความเจ็บปวดจากความจริงเบื้องหน้า แต่ศักดิ์ศรีในฐานะนักวิจารณ์อาหารฝีปากกล้าก็ไม่อนุญาตให้เธอยอมจำนนต่อความอ่อนแอในตอนนี้ ร่างสูงของเชฟหนุ่มอัจฉริยะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังในระยะประชิด คีย์ไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาทันที ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทรงพลังและกดดันเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเอกสารในมือเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะเฉียดเข้ากับเส้นผมของเธอ “บางครั้ง... ความฉลาดของคุณก็มักจะถูกใช้ไปในเวลาที่ไม่เข้าท่าเอาเสียเลยนะคะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ คีย์ยื่นมือเรียวยาวของเขามาแย่งกระดาษแผ่นนั้นออกไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะขยำมันทิ้งลงถังขยะอย่างไร้เยื่อใย “เรื่องคนทรยศนั่น... เดี๋ยวฉันจัดการเอง ปล่อยให้สมองอันมีค่าของคุณคิดเรื่องอื่นจะดีกว่าค่ะ” “เรื่องอื่น? ในเมื่อเซฟเฮาส์หลังนี้เต็มไปด้วยความลับ และคนที่ฉันไว้ใจที่สุดกลับกลายเป็นหอกที่คอยแทงข้างหลัง...” รินรดารemวตัวหันกลับมาประจันหน้า ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างเอาเรื่อง ทว่าแรงปะทะจากการหันกลับอย่างกะทันหันทำให้เธอเซเข้าสู่อ้อมอกแกร่งที่รอรับไว้อยู่ก่อนแล้วอย่างพอเหมาะพอเจาะ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเครื่องเทศจางๆ ผสมกับความเย็นสดชื่นจากโคโลญจน์ราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก คีย์ไม่ได้ปล่อยให้เธอดิ้นรนถอยห่าง เขากลับใช้ท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวบางไว้แน่นขึ้น ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันคู่นั้นราวกับคนละคน “คุณกำลังฟุ้งซ่านเกินไปแล้วนะคะ” คีย์เอ่ยเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน “ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเครียดแบบนี้ ฉันเกรงว่าอาหารมื้อค่ำฝีมือฉันคงจะเสียรสชาติหมด” “ฉันไม่มีอารมณ์จะมาทานอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ปล่อยฉันนะ!” รินรดาพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับความตั้งใจของคนที่กักตัวเธอไว้ในวงแขน แทนที่จะปล่อย คีย์กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกหนาจนเธอรับรู้ได้ เขาไม่สนใจท่าทีฮึดฮัดของเธอแม้แต่น้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยมือข้างเดียว ปลายนิ้วเลื่อนสไลด์หน้าจอไม่กี่ครั้งราวกับกำลังจัดการธุระบางอย่างที่สำคัญยิ่ง “ในเมื่อคุณไม่มีอารมณ์จะทานอาหาร งั้นเราเปลี่ยนมารับ ‘ของหวาน’ แก้เครียดกันดีกว่าค่ะ” รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามว่าเขาหมายถึงอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันซื้อขายสินค้าแบรนด์เนมระดับโลกบนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอก็แผדเสียงดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งจนน่าตกใจ เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนแทบถลนออกมานอกเบ้า หน้าจอแสดงผลคำสั่งซื้อสินค้าสำเร็จ... ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว แต่เป็นกระเป๋าถือรุ่นหายาก รองเท้าส้นสูงคอลเลกชันล่าสุด และเครื่องประดับเพชรน้ำงามที่เธอเคยหยุดยืนมองผ่านตู้กระจกหน้าร้านเมื่อสามวันก่อนอย่างอาลัยอาวรณ์—ทุกรายการถูกกดสั่งซื้อและชำระเงินเรียบร้อยแล้ว โดยใช้ที่อยู่จัดส่งมายัง ‘เซฟเฮาส์ลับ’ แห่งนี้! “คุณ...!” รินรดาเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ “นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไงคะ! ของพวกนั้นมัน...” “มันคือสิ่งที่สายตาละโมบของคุณจ้องมองมันค้างไว้สามนาทีเต็มเมื่อสัปดาห์ก่อนไงคะ” คีย์ตอบหน้าตาเฉย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความคลั่งรักเอาไว้อย่างปิดไม่มิด เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ราวกับพ่อค้ากระเป๋าหนักที่กำลังพอใจกับการเหมาสินค้าทั้งร้านเพื่อเอาใจคุณหนูเอาแต่ใจ “ฉันเกลียดการเห็นคุณทำหน้าเครียด และยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เวลามีสิ่งไหนมาดึงความสนใจของคุณไปจากผลงานอาหารของฉัน... เพราะฉะนั้น การเหมามันมาทั้งหมด น่าจะเป็นวิธีที่สิ้นเปลืองน้อยที่สุดในการดึงสายตาคู่นั้นให้กลับมามองแค่ฉันคนเดียวค่ะ” หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างแรง คำพูดร้ายกาจและท่าทีเอาแต่ใจแบบฉบับพ่อบุญทุ่มหน้ามึนทำเอาเธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ปากที่เคยเตรียมจะต่อว่าด่าทอถูกความอบอุ่นที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก ผู้ชายคนนี้... ปากคอเราะร้าย เย่อหยิ่ง และเผด็จการเป็นที่สุด แต่กลับกล้าเปย์ของมูลค่ามหาศาลเพียงเพราะเธอแค่มองมันนานเกินไปหน่อยเนี่ยนะ! “ฉันไม่ได้ขอให้คุณซื้อให้สักหน่อยนะคะ คนบ้า!” เธอพยายามซ่อนใบหน้าเห่อร้อนที่เริ่มแดงก่ำไว้ด้วยการเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ทว่าคีย์กลับไม่ยอมให้เธอรอดพ้น เขายกมือขึ้นเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดลูบไล้กรอบหน้าเธออย่างทะนุถนอม สายตาที่ทอดมองมานั้นเต็มไปด้วยความลึกซึ้งจนคนถูกมองแทบจะละลายกลายเป็นน้ำ “ฉันไม่ได้รอให้คุณขอค่ะ... ฉันแค่ชอบเวลาที่คุณทำหน้าตื่นตะลึงแบบนี้มากกว่าตอนทำหน้าเคร่งเครียดเป็นผู้ตรวจการแผ่นดินตั้งเยอะ” คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดริมฝีปากทำให้สติสตางค์ของรินรดาเตลิดเปิดเปิงไปไกล “และถ้าคุณยังดื้อดึงเถียงฉันต่อ ฉันอาจจะเหมาหุ้นบริษัทที่คุณเขียนคอลัมน์อยู่มาเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้าให้คุณดูจริงๆ ด้วยนะคะ” “คุณมัน... เผด็จการที่สุด!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน “เผด็จการเฉพาะกับคุณคนเดียวนั่นแหละค่ะ” คีย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความสุขที่หาดูได้ยาก “ทีนี้... เลิกสนใจไอ้เอกสารขยะพวกนั้น แล้วไปนั่งรอรับพัสดุชิ้นแรกที่จะมาส่งถึงหน้าประตูในอีกสิบนาทีข้างหน้าดีกว่าค่ะ คุณผู้หญิง” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังเปลี่ยนผ่านจากความตึงเครียดของปริศนาฆาตกรรมและการหักหลัง ไปสู่ความหวานชื่นที่อบอวลจนน่าหมั่นไส้ รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยวาทะเจ็บๆ สักประโยคเพื่อกู้ฟอร์มคนเก่งกลับคืนมา ทว่า... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าเซฟเฮาส์ดังขึ้นแทรกกลางจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ รินรดาสะดุ้งสุดตัวผละออกจากอ้อมอกของเชฟหนุ่มทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มพึงใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตากลับมาคมกริบและเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงทุบประตูก็ดังโครมครามตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก—เสียงที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา เพราะเจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่พนักงานส่งของแบรนด์เนมอย่างที่คีย์พูดถึง... และแน่นอนว่าไม่ใช่คนทรยศในองค์กรที่เธอเพิ่งค้นพบในกระดาษรายงาน! “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกบดานอยู่ที่นี่ รินรดา!” ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความคลั่งรักแบบสายเปย์ของพ่อหนุ่มเชฟตัวร้ายด้วยกันนะคะ!