ป้องกันรอยยิ้มของเธอ

เสียงปรบมือเยาะหยันที่ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลในห้องครัวเซฟเฮาส์ เปรียบเสมือนใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันอย่างเลือดเย็น เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบยืนกระจายตัวอยู่รอบเคาน์เตอร์สเตนเลส แต่จุดศูนย์กลางของสายตาทุกคู่กลับพุ่งตรงไปยังร่างของชายผู้ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม... อนันต์ คู่ปรับทางธุรกิจผู้สวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความสกปรกโสมมเกินกว่าจะเยียวยา ในมือของอนันต์กำแฟ้มสีน้ำตาลหนาเตอะไว้แน่น ราวกับมันคืออาวุธชิ้นสำคัญที่จะใช้ป่นปี้ชีวิตของใครบางคนให้แหลกคราบคามือ "อุ๊ย ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะดินเนอร์สุดหรูของพวกคุณสินะครับ" อนันต์กวาดสายตามองความยุ่งเหยิงด้วยความสะใจ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของรินรดาซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าคีย์ "ไม่นึกเลยนะครับคุณรินรดา ว่านักวิจารณ์อาหารผู้ทรงเกียรติ จะลดตัวลงมาซุกหัวนอนอยู่กับ... ผู้ต้องหาคดีฆาตกรรม" บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที ความกดดันพุ่งทะยานจนแทบได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในขมับ รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่งกับข้อกล่าวหาที่ไร้สาระสิ้นเชิง แต่อนันต์ไม่ได้มาเพื่อพูดเล่น เอกสารในมือเขาคือกับดักที่วางแผนมาอย่างแยบยลเพื่อทำลายชื่อเสียงของเธอและคีย์ในคราวเดียว "หุบปากสกปรกของคุณซะ อนันต์" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยว เธอขยับก้าวเท้าจะพุ่งไปกระชากหน้ากากจอมปลอมนั่นให้หลุดออก แต่ทว่า... มีมือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมาคว้าข้อศอกเธอไว้เสียก่อน สัมผัสอบอุ่นแต่มั่นคงนั้นหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเธอลง คีย์ก้าวขึ้นมายืนบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ ไหล่กว้างที่เคยผ่อนคลายบัดนี้ตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย แต่แววตาสีเข้มของเชฟหนุ่มกลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ผืนน้ำอันเงียบสงบ "ถอยไปริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ สั้นๆ แต่น่าฟังและเปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องเชื่อฟังโดยปริยาย "แต่ว่าเขา..." "บอกให้ถอยไงครับ" คีย์หันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือร้อนรนแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าเข้ามารังแกผู้หญิงข้างกายเขา เชฟหนุ่มหันกลับไปเผชิญหน้ากับอนันต์และนายตำรวจยศใหญ่ที่ก้าวตามหลังมา เขายกมือขึ้นปลดผ้ากันเปื้อนสีดำออกจากลำตัวช้าๆ อย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมเยือกเย็นนั้นกลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด "เชฟคีย์... คุณถูกกล่าวหาว่ามีส่วนพัวพันกับการเสียชีวิตของหุ้นส่วนเก่าเมื่อสามปีก่อนที่ฝรั่งเศส นี่คือหมายค้นและหมายเรียกตัวคุณ กรุณาให้ความร่วมมือด้วยครับ" นายตำรวจนายนั้นยื่นเอกสารเข้ามาใกล้ อนันต์ยิ้มเยาะ ยักไหล่ด้วยท่าทางกวนประสาท "น่าเสียดายจริงๆ นะครับเชฟมือหนึ่ง ฝีมือระดับคุณไม่น่ามาจบอนาคตเพราะคดีฆาตกรรมครึ่ง ๆ กลางๆ แบบนี้เลย หรือว่า... อาหารที่คุณทำมันผสมความแค้นเข้าไปด้วย ถึงได้รสชาติสะใจนัก" คำพูดดูถูกเหียดหยามนั้นทำให้อากาศในห้องแทบจะลุกเป็นไฟ รินรดาเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์นักวิจารณ์ฝีปากกล้า แต่เธอยังไม่ทันได้เปล่งเสียง คีย์ก็เคลื่อนไหวเร็วกว่า หมัดหนาของเชฟหนุ่มซัดเข้าที่ปลายคางของอนันต์อย่างเต็มแรงจนร่างโปร่งเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น ห้องครัวทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ ไม่มีใครคาดคิดว่าเชฟผู้รักความสมบูรณ์แบบและหยิ่งยโสคนนี้จะใช้กำลังต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย! "เฮ้ย! จับตัวเขาไว้!" นายตำรวจตะโกนลั่น "อย่าแม้แต่จะแตะต้องเขา!" รินรดาร้องลั่น เธอพุ่งเข้าไปขวางหน้าคีย์ กางแขนออกปกป้องชายหนุ่มไว้สุดตัว แม้เธอจะรู้ดีว่าเขาเก่งกาจและจัดการได้ แต่หัวใจของเธอกลับเจ็บแปลบเมื่อเห็นคนพวกนี้พยายามจะเข้าใกล้เขา "ถอยไปนะ! ใครกล้าแตะเขาฉันจะฟ้องให้หลุดจากเครื่องแบบทุกนายแน่!" คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อมองแผ่นหลังบางที่สั่นเทานิดๆ แต่พยายามยืนหยัดขวางเขาจากอันตราย ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกหนาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขายื่นมือไปโอบเอวคอดของเธอไว้เบาๆ แล้วดึงให้ถอยมาหลบข้างหลังเขาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับสถานการณ์ด้วยตัวเอง "ผมไปแน่ครับ ไม่ต้องใช้กำลังหรอก" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ยื่นมือทั้งสองข้างให้เจ้าหน้าที่โดยไม่มีขัดขืนแม้แต่น้อย สายตาคมกริบกวาดมองอนันต์ที่ลุกขึ้นมาลูบคางตัวเองด้วยความเจ็บปวดพร้อมรอยเลือดมุมปาก "แต่อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆ นะครับอนันต์ การที่คุณพยายามยัดเยียดข้อหาให้ผม มันจะทำให้คุณรู้ซึ้งถึงคำว่าพินาศอย่างแท้จริง" อนันต์หัวเราะในลำคออย่างบ้าคลั่ง แม้จะเจ็บจนกรามแทบหัก "ปากดีไปเถอะ! หลักฐานอยู่ในแฟ้มนี้หมดแล้ว แกไม่มีทางรอดหรอกคีย์!" ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจะใส่กุญแจมือคีย์ รินรดากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ดวงตาสวยคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความแข็งแกร่ง เธอส่ายหัวช้าๆ หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ "คีย์... ฉันจะจัดการเรื่องนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายคุณเด็ดขาด" เธอเอ่ยเสียงสั่นด้วยความอัดอั้น เชฟหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดที่สุด เขากลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักและความอ่อนโยนที่มีให้เธอคนเดียวเท่านั้น "เชื่อมือผมสิครับริน..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทความรู้สึกของเธอจนแทบละลาย "ผมไม่มีทางยอมไปไหนไกลจากคุณหรอก... เพราะผมยังไม่ได้ทำตามสัญญาที่บอกว่าจะคอยป้องกันรอยยิ้มของคุณให้พ้นจากคนพวกนี้เลย" พูดจบ คีย์ก็ปล่อยให้เจ้าหน้าที่คุมตัวเดินออกไปจากห้องครัว ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างท่ามกลางความหนาวเหน็บ แต่ทว่า... บนโต๊ะเตรียมอาหารเบื้องหน้า เธอกลับเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่หล่นออกมาจากกระเป๋าของอนันต์โดยที่เขาไม่รู้ตัว รินรดาก้มลงหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว และวินาทีที่เธอเห็นชื่อผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง ...เพราะชื่อที่ปรากฏหรี่แสงอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น คือคนใกล้ตัวที่สุดที่เธอไว้วางใจมาตลอดชีวิต! *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของเชฟคีย์และคุณรินรดานะคะ)*