ความจริงจากอดีต

เสียงทุบประตูปังใหญ่ด้านนอกยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ ราวกับต้องการพังทลายกำแพงแห่งความลับที่คีย์สร้างขึ้นมาทั้งชีวิต แต่น่าแปลก... ในห้องครัวที่แคบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอดีต รินรดาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่เพียงร่างสูงของเชฟหนุ่มที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเคาน์เตอร์ บ่ากว้างนั้นไหวริกเล็กน้อยราวกับแผ่นดินไหวใต้ทะเลลึก "ฉันบอกให้เปิดประตูไง! ถ้ารินรดาอยู่ในนั้นแล้วแกยังซ่อนตัวอยู่... ฉันจะพังเข้ามา!" เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวของบุคคลภายนอกดังแทรกเข้ามาอีกระลอก แต่มันกลับถูกกลืนหายไปด้วยความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออกภายในห้องนี้ คีย์ยังคงหันหลังให้เธอ มือเรียวยาวที่เคยจับมีดทำครัวด้วยความมั่นใจและแม่นยำ บัดนี้กำลังกำขอบเคาน์เตอร์สแตนเลสแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดปูดโปนตามแขนแกร่งบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายใน "คุณจะปล่อยให้เขาพังเข้ามาจริงๆ หรือคะ..." รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นอย่างประหลาด ไม่มีความเย่อหยิ่งจองหองเช่นทุกครั้ง มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นที่เจือความห่วงใยบางเบา "หรือว่า... สิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริงเรื่องนั้น เรื่องที่ทำให้คุณกลายเป็นคนปิดตายตัวเองจากโลกภายนอก" คีย์สะดุ้งเล็กน้อย ไหล่กว้างกระตุกเกร็ง เขายังไม่ยอมหันกลับมา แต่เสียงลมหายใจที่พ่นออกมาทางจมูกนั้นหนักหน่วงและสั่นเทา "เธอไม่รู้หรอก..." เสียงทุบตึงๆ ด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป แต่คีย์กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ราวกับเสียงนั้นหลุดออกมาจากซอกหลืบที่ลึกที่สุดของความทรงจำ "คนนอกไม่มีทางเข้าใจความเน่าเฟะที่ฉันพยายามกลบฝังมันไว้หรอก รินรดา" "ถ้าไม่เล่าให้ฟังแล้วฉันจะเข้าใจได้ยังไงคะ?" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นทีละก้าว รองเท้าผ้าใบของเธอกระทบพื้นไม้เกิดเสียงเบาหวิว แต่กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของคนฟัง "ฉันไม่ใช่คนนอกสำหรับคุณแล้ว... คีย์" ประโยคหลังเธอลดเสียงลงกระซิบ แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจเชฟหนุ่ม คีย์ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำและไหวระริก เต็มไปด้วยรอยร้าวของอดีตที่เขาพยายามหลบหนีมาตลอดหลายปี "เธอกล้าดียังไงมาพูดคำนี้..." คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันช่างดูน่าเวทนาเสียเหลือเกิน "ผู้หญิงปากร้ายอย่างเธอเนี่ยนะ... จะเข้าใจความรู้สึกของการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด" "ถ้าไม่พูดฉันก็ไม่มีวันรู้!" รินรดาขึ้นเสียงบ้าง ความดื้อรั้นในตัวพุ่งพล่านเมื่อเห็นท่าทีปิดกั้นของเขา "ฉันเห็นคุณพยายามทำตัวสมบูรณ์แบบ แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ขังตัวเองอยู่ในห้องครัวนี้ ทำตัวเหมือนเชฟผู้เย่อหยิ่งที่รังเกียจทุกคน... ทั้งที่จริงแล้วคุณแค่ 'กลัว' กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ กลัวที่จะเจ็บปวดซ้ำสองใช่ไหมคะ?" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดตรงเข้ากลางแผลสด คีย์ชะงักงัน ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงตรงหน้าจะอ่านทะลุปรุโปร่งถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาได้รวดเร็วขนาดนี้ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงทุบประตูด้านนอกที่เริ่มซาลง รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนแทบชิดอกแกร่ง เธอยื่นมือออกไปสัมผัสหลังมือหนาที่ยังคงกำขอบเคาน์เตอร์ไว้ แล้วออกแรงแกะมันออกอย่างอ่อนโยน สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอทำให้คีย์สะท้อนเฮือก เขาไม่ได้ขัดขืนปล่อยให้เธอแกะนิ้วออกทีละนิ้ว จนกระทั่งมือของเขาร่วงลงข้างลำตัว และเป็นจังหวะเดียวกับที่รินรดากุมมือคู่นั้นไว้หลวมๆ "เล่าให้ฉันฟังเเถอะนะคะ..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการจับผิด มีเพียงความจริงใจที่ล้นปรี่ "ไม่ว่าอดีตของคุณจะเลวร้ายแค่ไหน หรือใครหน้าไหนจะพังประตูเข้ามา... ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะ คีย์" คีย์มองใบหน้าที่มั่นใจแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนของนักวิจารณ์สาว หัวใจที่ด้านชาและปิดตายมานานนับปีค่อยๆ ถูกกะเทาะออกทีละน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาเม้มริมฝีปากแน่นราวกับกำลังชั่งใจครั้งใหญ่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเตรียมเอ่ยถ้อยคำที่เก็บงำมาตลอดชีวิต "เรื่องมันเริ่มขึ้นในวันที่ฉันอายุยี่สิบห้า..." คีย์เปิดปากพูดด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า ดวงตาทอดมองผ่านไหล่ของรินรดาไปยังอดีตอันดำมืด "วันที่ห้องอาหารแห่งแรกของฉันถูกไฟเผาผลาญจนไม่เหลือชิ้นดี... และคนที่เป็นคนจุดไฟ ไม่ใช่ใครอื่น" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดมหาศาลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น "แต่ยังไม่ทันที่คีย์จะได้เอמהชื่อของคนคนนั้นออก..." ก๊อก! ก๊อก! เสียงทุบประตูด้านนอกหยุดลงกระทันหัน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูอย่างแรงจนกลอนประตูเหล็กส่งเสียงดังลั่นแ크๊ก! ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนพังพรวดเข้ามาในเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัว "เจอตัวสักที... เชฟอัจฉริยะผู้ตกอับ!" รินรดากับคีย์หันขวับไปมองผู้มาใหม่พร้อมกัน และในเสี้ยววินาทีที่รินรดาเห็นใบหน้าของชายคนนั้น ร่างกายของเธอก็แข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน... เพราะเขาคนนั้นคือคนที่เธอรู้จักดีที่สุด และเป็นคนเดียวกับที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดทั้งชีวิต! --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่เสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!