ขอบเขตที่เลือนลาง

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วบดเข้มข้นยังลอยวนอยู่ในอากาศ ยามที่ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง ร่างสูงโปรดของเชฟหนุ่มอัจฉริยะก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเธออย่างอารักขาและถือวิสาสะ โดยไร้ซึ่งคำขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น "นี่คุณเข้ามาได้ยังไงกันคะ!" เสียงของรินรดาตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับให้ราบเรียบและดุดันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เธอยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวในเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ พยายามสร้างกำแพงความมั่นใจที่ตอนนี้ดูจะเปราะบางเหลือเกินเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ในระยะประชิด คีย์ปรายตามองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่งระคนรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์เชฟมืออาชีพ เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับก้าวเข้าประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนขอบเคาน์เตอร์ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นไอความเย็นของค่ำคืนและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "เซฟเฮาส์ลับหลังนี้... ลับเฉพาะกับคนโง่บางคนหรือเปล่าคะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นติดจะเย้าแหย่ ทว่าแววตาคมกริบกลับจริงจังจนน่ากลัว "คิดว่าหนีมาซ่อนตัวอยู่คนเดียวแล้วโลกจะสงบสุขเหรอครับ ถึงขนาดทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่ห้องพักเนี่ยนะ คุณคิดน้อยกว่าที่ผมประเมินไว้เสียอีก" "ฉันจะไปไหน ทำอะไร มันก็เรื่องของฉันค่ะ ไม่ใช่กงการอะไรของคุณเชฟอัจฉริยะจอมเผด็จการสักหน่อย!" เธอเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวรากลองศึกเมื่อใบหน้าคมคายนั้นโน้มต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คีย์พึมพำเบาๆ สายตาดุดันกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ นั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "รู้ไหมครับว่าผมต้องพลิกแผ่นดินหาคุณแค่ไหน เพราะความเป็นห่วง... หรือเพราะความรำคาญดีล่ะ ที่ทำให้ผมต้องถ่อสังขารมาถึงที่นี่กลางดึกแบบนี้" ประโยคหลังกระแทกกระทั้นความรู้สึกจนรินรดาชะงัก เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที อีโก้ที่เคยค้ำคอพลandพังทลายลงมาครึ่งหนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า 'เป็นห่วง' หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากร้ายคนนี้ แม้เขาจะพยายามแก้ตัวด้วยคำว่ารำคาญกลบเกลื่อนก็ตาม "ถ้ามาแค่เพราะรำคาญล่ะก็เชิญกลับไปเลยค่ะ! ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาตามหาตัวฉันสักหน่อย" รินรดาเบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่ลามเลียพวงแก้ม มือเรียวพยายามผลักแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่ทว่าร่างกายของคีย์กลับหนักแน่นราวกำแพงหิน และยิ่งเธอดิ้นรน เขากลับยิ่งรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "ดื้อด้าน..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนลงทีละน้อย ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นอารมณ์บางอย่างที่ระอุอยู่ข้างใน "คุณทำให้ผมเสียสมาธิ รินรดา รู้ตัวบ้างไหม ตั้งแต่รู้จักคุณ เมนูอาหารในร้านผมเกือบพังไปหลายจานเพียงเพราะผมเอาแต่คิดว่า ยัยนักวิจารณ์ปากร้ายคนนี้จะไปวิจารณ์อาหารบ้านไหนในทางเสียหายอีก" "นั่นมันสิทธิของฉันค่ะ ในฐานะนักวิจารณ์..." "งั้นก็มาวิจารณ์ผมสิครับ" คีย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะดึงวิญญาณคนฟังให้จมดิ่งลงไป "วิจารณ์ดูซิว่า... เชฟอย่างผม พอจะอยู่ในเกณฑ์ที่คุณจะเปิดใจรับไว้ในชีวิตสักคนไหม" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เสียงลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบสงบยามวิกาล ความสัมพันธ์ที่เคยฟาดฟันกันด้วยอีโก้และคำพูดเชือดเฉือน บัดนี้กลับถูกหลอมละลายด้วยความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมานาน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหวที่ไร้แรงโน้มถ่วง ขอบเขตที่เคยขีดคั่นระหว่าง 'คู่กัด' พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เหลือเพียงความรู้สึกวูบวาบในอกที่ควบคุมไม่ได้ มือหนาข้างหนึ่งของคีย์เลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเรียวไว้แผ่วเบา นิ้วโป้งเกลี่ยไล้พวงแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเผลอหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นนั้นโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีพังทลายลงต่อหน้าผู้ชายอันตรายคนนี้ "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำเสียงสั่นพร่า ขณะที่มือเรียวเล็กเปลี่ยนจากการผลักไส เป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว "ใช่ครับ ผมบ้า... บ้าเพราะคุณคนเดียวเลย" คีย์โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากอิ่มของเธอจนแทบจะแนบชิด รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุกระดูกอก ความตื่นเต้นระคนความหวาดหวั่นตีรวนกันจนแยกไม่ออกว่าควรจะถอยหรือเดินหน้าต่อดี ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงกริ่งประตูหน้าเซฟเฮาส์กลับดังขึ้นแทรกกลางความเงียบอย่างไม่รู้กาลเทศะ! กริ๊งงงง! ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว คีย์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระAขึ้นมาทันที ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูรัวๆ ตามมา พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอจากด้านนอกที่ดังทะลุเข้ามา "ริน! รินรดา! อยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!" ร่างบางหน้าถอดสีทันทีเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... พี่พิมพ์! ผู้จัดการส่วนตัวของเธอมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรในยามวิกาลแบบนี้! ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ ขอบคุณจากใจค่ะ