ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านข้างแก้มไม่ได้ทำให้รินรดากลัวเลยสักนิด... ตรงกันข้าม หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลที่ถูกตีด้วยความเร็วสูง เธอยืนนิ่งอยู่หลังชนบานประตูไม้เนื้อแข็ง ขณะที่เงาสูงใหญ่ของคีย์ทาบทับลงมาจนมิด ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับเตาถ่านในครัวที่เพิ่งปิดไฟ และกลิ่นกายเฉพาะตัว—กลิ่นหอมสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไอน้ำมันมะกอกและพริกไทยดำอ่อนๆ—กำลังจู่โจมประสาทสัมผัสของเธออย่างป่าเถื่อน "ถอยไปค่ะ คีย์" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความมั่นใจทั้งหมดที่มีกลับมาสถิตที่ดวงตา เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแม้ว่าแผ่นหลังจะไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้วก็ตาม "คุณกำลังล้ำเส้นความปลอดภัยส่วนบุคคลเกินไปแล้วนะคะ" เชฟอัจฉริยะหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีกนิด จนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด "ความปลอดภัยส่วนบุคคลอะไรกันครับ ริน... ในเมื่อคุณต่างหากที่เป็นคนขับรถกลับมาหาผมถึงหน้าประตูเซฟเฮาส์นี้เองกลางดึก ตั้งสามวินาทีที่คุณสายไปจากการคาดการณ์ของผม มันทำให้ผมคิดไปไกลลิบโลเลยนะ ว่าคุณกำลังกลัว..." "ฉันไม่ได้กลัว!" เธอกระแทกเสียงสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความถือดี "คนอย่างรินรดาไม่มีวันกลัวเชฟปากเสียอย่างคุณหรอกค่ะ ฉันแค่... มีข้อเสนอที่ดีกว่าเดิมมาแลกเปลี่ยนต่างหากล่ะ" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามสแกนหาพิรุธใต้ท่าทีอวดดีนั้น แต่แทนที่จะถอยห่าง เขากลับยกมือข้างหนึ่งขึ้น วางทาบลงบนบานประตู—กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเกือบจะแตะโดนเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูของเธออยู่แล้ว "ข้อเสนอเหรอครับ?" คีย์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "น่าสนใจนี่... ปกติแล้ว มีแต่คนอยากวิ่งหนีออกจากครัวของผม แต่นี่คุณถึงกับดั้นด้นกลับมาเสนอตัวให้ผมพิจารณาอีกรอบ งั้นก็ว่ามาสิครับ ว่าข้อเสนอของคุณมันจะคุ้มค่าพอที่จะทำให้ผมยอม 'รับฟัง' หรือเปล่า" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองริมฝีปากหยักลึกที่กำลังขยับพูดจายียวนนั่นแวบหนึ่ง ก่อนจะบังคับตัวเองให้โฟกัสที่ดวงตาคมกริบคู่นั้น มือเรียวเล็กที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ เอื้อมไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่ออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ท แล้วยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง "เอกสารสัญญาฉบับแก้ไข" เธอพูดเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ฉันยอมถอนบทความวิจารณ์ร้านอาหารของคุณในคอลัมน์สัปดาห์หน้า และจะเขียนแก้ต่างให้ว่าปัญหาอาหารในคืนนั้นเป็นความผิดพลาดทางเทคนิคของซัพพลายเออร์ ไม่ใช่ฝีมือการรังสรรค์ที่ตกมาตรฐานของคุณ..." คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับคาดเดาข้อเสนอนี้ไว้อยู่แล้ว "ฟังดูเข้าท่าดีนี่ครับ แล้ว... สิ่งที่คุณต้องการแลกเปลี่ยนล่ะ? อย่าบอกนะว่าแค่อยากกินสเต็กฝีมือผมฟรีๆ ไปตลอดชีวิต?" "อย่าหลงตัวเองค่ะ!" รินรดาค้อนขวับ "สิ่งที่ฉันต้องการคือ... คุณต้องให้ฉันเข้าไปสัมภาษณ์เบื้องหลังการทำงานและกระบวนการคิดค้นเมนูทั้งหมดของคุณแต่เพียงผู้เดียว เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม เพื่อทำสารคดีพิเศษของนิตยสารเรา ห้ามกั๊ก ห้ามเหวี่ยง และที่สำคัญ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออึกลึก ก่อนจะพูดประโยคสำคัญออกไป "คุณต้องยอมรับคำวิจารณ์ทุกคำของฉันในฐานะนักวิจารณ์ โดยไม่มีข้อแม้!" ความเงียบโรยตัวลงระหว่างคนทั้งสองชั่วขณะ คีย์นิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในหัวสมองระดับอัจฉริยะของเขา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เฉียบคม ประหนึ่งคมมีดที่กำลังกรีดผ่านเนื้อปลาแซลมอนสดๆ บนเขင်း เพล้ง! เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากห้องครัวด้านใน ทำลายความเงียบงันลงทันที แต่ทั้งคีย์และรินรดากลับไม่มีใครขยับเขยื้อนสายตาออกจากกันเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าโลกทั้งใบหดแคบเหลือเพียงพื้นที่สองตารางเมตรตรงหน้าประตูนี้เท่านั้น "ข้อเสนอของคุณ..." คีย์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังอย่างน่าประหลาด "มันหมายความว่า คุณจะต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมชายคา กิน นอน และคลุกคลีกับผมในเซฟเฮาส์แห่งนี้ตลอดหนึ่งเดือนเต็ม... ริน คุณแน่ใจแล้วเหรอครับ ว่าคุณมีความอดทนมากพอที่จะไม่เผลอใจตกหลุมรักเชฟตัวร้ายคนนี้ซะก่อน" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดื้อรั้นฉายแววท้าทายอย่างเต็มเปี่ยม เธอขยับตัวเข้าประชิดเขาโดยไม่เกรงกลัวอีกต่อไป ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนปกเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเบาๆ ลากไล้ผ่านกระดุมเม็ดบนอย่างจงใจยั่วเย้า "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะเชฟ..." เธอยิ้มมุมปาก ส่งสายตาร้ายกาจกลับไป "คนที่ควรระวังตัว น่าจะเป็นคุณต่างหาก ที่อาจจะทนเสียงวิจารณ์เผ็ดร้อนของฉันไม่ไหว จนต้องยอมก้มหัวให้ฉันก่อนครบกำหนดหนึ่งเดือนเสียอีก" คีย์นัยน์ตาวาวโรจน์ขึ้นทันที พลังงานความร้อนรุ่มพุ่งพล่านออกมาจากตัวเขาอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน มือหนาเลื่อนมาคว้าเอวบางของเธอไว้รั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการลังเล รินรดาร้องอุทานเบาด้วยความตกใจเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งอีกครั้ง "ปากเก่งแบบนี้... สงสัยผมต้องขออนุญาต 'มัดจำ' ค่าสัญญาไว้ล่วงหน้าสักหน่อยแล้วล่ะครับ" คีย์ก้มหน้าลงมาอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวระเบิดราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ตัวดีว่ากำลังเดินเข้าสู่กรงเล็บของเสือร้ายโดยสมัครใจ แต่แปลกเหลือเกินที่ขาทั้งสองข้างกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะวิ่งหนี ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงเถียงทั้งหมดของเธอ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน "คีย์! รินรดา! พวกเธออยู่ในนั้นใช่ไหม เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของบรรณาธิการสาวรุ่นพี่ดังทะลุบานประตูเข้ามา ทำลายบรรยากาศคลั่งรักและแรงปะทะอันเร่าร้อนลงในพริบตาเดียว คีย์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบตวัดมองไปที่บานประตูก่อนจะก้มลงมองรินรดาที่กำลังยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมด้วยใบหน้าแดงก่ำ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อตั้งสติได้ นี่พี่พิมพ์มาทำอะไรที่นี่กลางดึก แถมยังรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่เซฟเฮาส์นี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางความฟินมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ กำลังใจของทุกคนคือพลังใจชิ้นโตของกำมะหยี่สีแดงนะคะ