คืนที่รสชาติเปลี่ยนไป

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสองครั้งดังแทรกผ่านความเงียบงันในยามวิกาล ดึงสติรินรดาให้หลุดจากภวังค์ความตกตะลึง ร่างบางหน้าถอดสีทันทีเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... พี่พิมพ์! ผู้จัดการส่วนตัวของเธอมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไรในยามวิกาลแบบนี้! ทว่ายังไม่ทันที่รินรดาจะได้ขยับตัวไปไหน มือหนาของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังก็คว้าเอวบางไว้ด้วยความเร็วเหนือคาด คีย์ดึงเธอกลับเข้ามาชิดแผงอกแกร่งอย่างแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนของเชฟหนุ่มเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบต่ำพร่าที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและท้าทาย "ซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ของผม แล้วยังจะมีแขกไม่เชิญมาเคาะประตูอีกหรือครับ... คุณนักวิจารณ์ปากเก่ง" "ปล่อยฉันนะ คีย์!" รินรดาตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่คนฉวยโอกาส พยายามบิดตัวหนีสัมผัสร้อนลวกที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้คนตัวโตกว่าได้ เขาไม่ได้ปล่อยแถมยังกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น จนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับอกแกร่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความลับ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนของพี่พิมพ์ที่ตะโกนลอดเข้ามา "ริน! เธออยู่ในนั้นใช่ไหม เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้เดียวนี้นะ! ฉันรู้ว่าเธอยังไม่กลับ!" หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวราวกับกลองเพล สถานการณ์ตอนนี้วิกฤตเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอต้องชิมอาหารรสชาติห่วยแตกของเชฟมือสมัครเล่นเสียอีก หากพี่พิมพ์เห็นเธออยู่กับคีย์ในเซฟเฮาส์ลับสองต่อสองตอนตีสอง ข่าวฉาวหน้าหนึ่งคงเป็นเรื่องเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับการโดนเทศนายาวเหยียดจนหูชา "ถ้าพี่พิมพ์เปิดเข้ามาเห็นสภาพนี้ ฉันตายแน่ๆ" รินรดาพึมพำเสียงสั่น ใบหน้าหวานฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตหันไปมองคีย์อย่างขอความช่วยเหลือ แม้ปากจะชอบต่อปากต่อคำกับเขา แต่ยามนี้เธอกลับต้องพึ่งพาเชฟตัวร้ายรายนี้เสียอย่างนั้น คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอจนขนลุกซู่ "กลัวเหรอครับ? เมื่อกี้ยังทำเป็นเก่งอยู่เลยนี่นา... อยากให้ผมช่วยไหมล่ะครับ แต่การขอความช่วยเหลือจากเชฟอย่างผม มันมีราคาที่ต้องจ่ายนะ" "นี่ไม่ใช่เวลามาต่อรองนะคีย์!" "สำหรับผม ทุกวินาทีมีค่าเสมอ" คีย์ไม่พูดเปล่า เขากวาดสายตามองไปรอบครัวสเตนเลสสตีลที่เงียบกริบ ก่อนจะตัดสินใจดึงรินรดาให้เดินเลี่ยงเข้าไปหลบหลังเคาน์เตอร์ครัวขนาดใหญ่ พื้นที่แคบๆ ทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายความอบอุ่นของเตาอบและเครื่องเทศจางๆ จากตัวเขา ลอยวนอยู่ในโสตประสาทจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ แอด... เสียงลูกบิดประตูหมุนเปิดออก พร้อมกับแสงไฟจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามาในความมืดของเซฟเฮาส์ "ริน! เธоซ่อนอยู่ไหน ออกมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องนะ!" เสียงฝีเท้าของพี่พิมพ์ก้าวเข้ามาภายในตัวอาคาร พร้อมกับเสียงกวาดสายตามองหา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้รินรดานิ่วหน้า เผลอซุกใบหน้าเข้ากับลาดไหล่กว้างของคีย์โดยไม่รู้ตัว สัมผัสที่แนบชิดและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของหญิงสาว ทำให้แววตาสนุกสนานของคีย์แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ เชฟหนุ่มนิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นโอบประคองแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ เป็นเชิงปลอบประโยคระคนปกป้อง ความกร้าวร้าวและอีโก้ที่มักใช้ฟาดฟันกันในยามปกติมลายหายไป เหลือเพียงเคมีแปลกประหลาดที่พุ่งพล่านอยู่กลางความเงียบ "เงียบไว้..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านกลีบปากนุ่มจนรินรดารู้สึกวูบวาบในท้องอย่างประหลาด ความใกล้ชิดในระยะประชิดนี้ทำให้สติของเธอกระเจิดกระเจิงยิ่งกว่าเสียงเรียกของพี่พิมพ์เสียอีก เสียงฝีเท้าของพี่พิมพ์เดินวนเวียนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ครัวเข้ามาทุกที รินรดากลั้นหายใจแน่น มือเรียวเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีเข้มของคีย์จนยับยู่ยี่ สายตาทั้งคู่ประสานกันในความมลสลัว แววตาดุดันของเชฟหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานาน ขณะที่นัยน์ตาคู่สวยของเธอก็สะท้อนภาพเงาของเขาอย่างเด่นชัด ทว่า... ในจังหวะที่เสียงฝีเท้าของผู้จัดการสาวกำลังจะเดินมาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ทของพี่พิมพ์ก็แผדเสียงดังลั่นทำลายความเงียบขึ้นมาเสียก่อน "ฮัลโหล... ว่าไงนะ! เจอเบาะแสข่าวลือของรินแล้วเหรอ? อยู่ที่ไหน! โอเค ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้!" เสียงฝีเท้ารีบร้อนก้าวถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเสียงปิดประตูตึงดังสนั่น กลิ่นอายความตึงเครียดพลันสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเงียบงันและความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ยังคงคลอเคลียอยู่รอบตัว รินรดาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก เธอดันตัวออกจากแผงอกแกร่งของคีย์ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่เพิ่งรู้ตัวว่าเธอซุกอกเขาแน่นขนาดไหนเมื่อครู่ "รอดตัวไปนะ..." เธอกล่าวพึมพำแก้เก้อ พยายามก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง แต่คีย์กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่ายๆ มือหนารวบเอวบางไว้ รั้งร่างเธอให้กลับมาชนกับอกเขาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว "รอดจากผู้จัดการ แต่ยังไม่รอดจากผมหรอกครับ..." คีย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างนึกสนุก "ไหนล่ะ ค่าปิดปากที่คุณติดไว้เมื่อกี้" รินรดาใจเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนที่พี่พิมพ์เคาะประตู เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ปากเก่งๆ เริ่มทำงานทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ฉันไปติดอะไรนายตั้งแต่เมื่อไหร่ คีย์ นายมันเอาเปรียบ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเชฟหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นริมฝีปากของเธอด้วยจุมพิตที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความดุดัน ทว่ามันกลับลึกซึ้ง ร้อนแรง และละมุนละไมจนสมองของรินรดาขาวโพลน รสชาติของความตื่นเต้น ความลับ และความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นกั้นผสมผสานกันในคืนที่รสชาติเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัวและผลักเขาออก มือหนากลับเลื่อนขึ้นประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ร่างบางอ่อนระทวยแทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น หากไม่มีวงแขนแข็งแรงที่โอบกอดรั้งเธอไว้แนบแน่น และในวินาทีที่รินรดากำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสจุมพิตอันตรายนั้น เสียงประตูด้านหน้าเซฟเฮาส์ก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนก้องเข้ามาด้วยความตกใจ "คีย์! แกอยู่ไหนวะ... แย่แล้ว สื่อออนไลน์เล่นข่าวแกกับคุณรินรดารั่วไหลออกไปแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและซึนคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะนะคะ!