คำสารภาพผ่านจานอาหาร

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะอาหารสั่นครืดคราดติดต่อกันจนแทบจะกระโดดหนีความตาย รินรดากวาดสายตาคมกริบมองพาดหัวข่าวบันเทิงออนไลน์ที่พุ่งทยานติดเทรนด์อันดับหนึ่งด้วยความเร็วแสง ภาพถ่ายโคลสอัปขณะที่เธอกำลังก้าวลงจากรถกระบะของคีย์ที่เซฟเฮาส์ลับเมื่อวาน ถูกขยายใหญ่จนเห็นแม้กระทั่งเงาสะท้อนในแววตา พร้อมแคปชันกระพือไฟนรกที่เขียนว่า *“เชฟหนุ่มมือรางวัลซุกตัวสาวไฮโซ วลีเด็ดมื้อนี้รสชาติไหนถึงใจกว่ากัน!”* “ให้ตายสิ… พวกไฮยีน่าหิวกระหายพวกนี้นี่ทำงานเร็วยิ่งกว่าหน่วยกู้ภัยเสียอีกนะคะ” รินรดากัดริมฝีปากเบาๆ พลางวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิดระคนกังวล ไม่ใช่ว่าเธอกลัวข่าวฉาว แต่เธอรู้ดีว่าถ้าตระกูลของเธอหรือนักข่าวสายสืบสาวราวเรื่องไปถึงตัวเซฟเฮาส์… ทุกสิ่งที่เธอและเขาพยายามปกป้องจะพังทลายลงในพริบตา “ช่างหัวมันสิคะ” เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากทางเคาน์เตอร์ครัว คีย์ก้าวออกมาพร้อมกับถาดกระเบื้องสีดำสนิทในมือ แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนคมกริบ ทว่ามุมปากกลับหยักยิ้มเยาะหยันราวกับโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่คู่ควรแก่การใส่ใจ “ข่าวไร้สาระพวกนั้น มันเปลี่ยนรสชาติอาหารบนจานนี้ไม่ได้หรอกค่ะ คุณรินรดา” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อประเมินความรู้สึกของเขา “คุณนี่ใจเย็นเกินไปแล้วนะคะ คีย์! ตอนนี้คนทั้งประเทศกำลังเข้าใจผิดว่าเรา… ว่าเรามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอยู่รู้ไหมคะ” “แล้วความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นหรือคะ?” คีย์วางถาดลงตรงหน้าเธอ เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะดังเบาๆ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของหญิงสาวได้อย่างประหลาด ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เส Spieth เผยแววตากรุ้มกริ่มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย “หรือว่าคุณรินรดากลัวว่าตัวเองจะถอนตัวไม่ขึ้น… จนต้องรีบตีตัวออกห่างจากข่าวพวกนั้นกันแน่คะ” คำพูดที่แทงใจดำทำให้รินรดาต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยค่ะเชฟคีย์ ฉันแค่รำคาญพวกน่ารำคาญที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านต่างหากล่ะคะ” “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าคุณไม่ได้หวั่นไหวกับข่าว… หรือกับตัวฉันเลยสักนิด” คีย์ผายมือไปยังจานตรงหน้า สีหน้าของเขากลับมาจริงจังและเปี่ยมด้วยความมั่นใจในแบบของเชฟอัจฉริยะ “ลองชิมสิคะ… แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมฉันถึงเลือกเสิร์ฟเมนูนี้ให้คุณในวันที่โลกข้างนอกกำลังพยายามทำลายเรา” รินรดาก้มมองอาหารบนจานด้วยความสงสัย มันไม่ใช่เมนูหรูหราตามแบบฉบับร้านมิชลินสตาร์ที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นพาสต้าเส้นสดสีเหลืองนวลคลุกเคล้ากับซอสมะเขือเทศสีแดงเข้ม โรยหน้าด้วยชีสบูราต้าชิ้นโตและใบโหระพาที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวน รูปลักษณ์ดูเรียบง่ายจนน่าประหลาดใจสำหรับเชฟระดับเขา “พาสต้าซอสมะเขือเทศธรรมดาๆ เนี่ยนะายคะที่คุณบอกว่ามันคือเมนูพิเศษ?” รินรดาเลิกคิ้วถามด้วยความเคลือบแคลงใจ “ความธรรมดาที่ซ่อนความบ้าคลั่งไว้ต่างหากล่ะคะ… ลองตักเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ อย่าให้พลาดแม้แต่วินาทีเดียว” คีย์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ราวกับเสือดาวกำลังรอคอยให้เหยื่อก้าวเข้าสู่กับดักที่มันบรรจงสร้างขึ้นด้วยความพิถีพิถัน รินรดาหยิบส้อมขึ้นมาม้วนเส้นพาสต้าอย่างระมัดระวัง เธอส่งมันเข้าปากแล้วหลับตาลงเพื่อลิ้มรสสัมผัสแรก ทันทีที่เส้นพาสต้านุ่มหนึบสัมผัสกับลิ้น รสชาติเปรี้ยวอมหวานของมะเขือเทศเคี่ยวเค็มๆ มันๆ จากชีส และความเผ็ดร้อนปลายลิ้นจากพริกแห้งอิตาเลียนก็ระเบิดขึ้นในโพรงปากอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความอร่อยที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ… แต่มันคือความรู้สึกคุ้นเคย รสชาตินี้… รสชาติเดียวกับซุปมะเขือเทศฝีมือคุณยายที่เธอเคยทานในวันที่เธอร้องไห้เพราะสอบตกวิชาแรกในชีวิตสมัยเด็ก เป็นรสชาติที่เธอไม่เคยบอกใคร… เป็นความลับในวัยเด็กที่ฝังลึกอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ รินรดาลืมตาขึ้นทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอมองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่ง คอยสังเกตทุกปฏิกิริยาของเธอด้วยแววตาสั่นไหวเล็กน้อยที่ยากจะซ่อนเร้น “คุณ… รู้ได้ยังไงคะ?” เสียงของเธอลดระดับลงเหลือเพียงเสียงกระซิบ ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเปราะบางที่ถูกเปิดเปลือยต่อหน้าเชฟตัวร้าย คีย์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะอีกครั้ง โน้มตัวลงจนใบหน้าของเขาลดระดับมาอยู่ใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “อาหารไม่เคยโกหกความรู้สึกหรอกนะคะ รินรดา” คีย์กระซิบเสียงพร่า แววตาสะท้อนภาพเธอกำลังติดอยู่กับห้วงอารมณ์ที่เขาเป็นคนควบคุม “ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันรู้จักคุณดียิ่งกว่าที่คุณรู้จักตัวเองเสียอีก… ต่อให้ข่าวพวกนั้นจะพยายามสร้างเรื่องราวแค่ไหน แต่ความจริงบนจานนี้ต่างหาก… คือสิ่งที่ฉันตั้งใจจะบอกคุณ” หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าเมื่อปลายนิ้วอุ่นของชายหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับท่าทีปากร้ายและหยิ่งยโสโดยสิ้นเชิง ทำให้เธอแทบจะหลอมละลายคาที่ “คุณนี่มัน… ขี้โกงชะมัดเลยนะคะ คีย์” รินรดาพึมพำเสียงสั่น พยายามหาทางหลบสายตากรุ้มกริ่มคู่นั้น แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อมือหนาอีกข้างเลื่อนมาประคองคางเธอให้เงยขึ้นสบตา “ฉันแค่ทำในสิ่งที่หัวใจมันเรียกร้องต่างหากล่ะคะ… สนใจทำไมกับข่าวไร้สาระพวกนั้น ในเมื่อตอนนี้… ปากของคุณมันกำลังยอมรับฉันอยู่ชัดๆ” คีย์ยิ้มมุมปาก ยิ่งขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน “ใครยอมรับคุณกันคะ ฉันแค่บอกว่ามัน…” คำพูดของเธอขาดหายไปเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มเพื่อห้ามคำแก้ตัว “ชูว์… ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำดึงดูดสติของเธอให้จมดิ่งลงไปในวังวนของความเสน่หา “ทานมื้อนี้ให้หมด… แล้วหลังจากนั้น ฉันจะจัดการกับข่าวพวกนั้นให้คุณเห็นเอง ว่าฉันสามารถทำอะไรเพื่อเชฟสาวปากเก่งคนนี้ได้บ้าง” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกำลังหวานล้ำและอบอวลไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงจนแทบจะแผดเผาห้องอาหาร ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความคลั่งรักที่เอ่อล้นในแววตาของเชฟหนุ่ม… *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าเซฟเฮาส์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบและช่วงเวลาอันเคลิบเคลิ้มลงอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่เสียงกริ่ง… แต่เป็นเสียงทุบประตูปังๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก “รินรดา! แกอยู่ในนั้นใช่ไหม เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงอันคุ้นเคยและทรงพลังของผู้ทรงอิทธิพลที่เธอหลบหนีมาตลอดดังลั่นห้อง คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูหน้าทันที ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าถอดสีจนซีดเผือด “ดูท่าทาง… แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะคะ” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววอันตรายระAผสานความท้าทายอย่างเต็มเปี่ยม “ดูเหมือนว่าความลับของเรา… จะซ่อนไว้ได้อีกไม่นานแล้วล่ะค่ะ รินรดา” (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ)