ครัวที่ไม่มีที่ว่างให้คนอ่อนแอ

“ถ้ามีฝีปากได้แค่ครึ่งเดียวของฝีมือทำอาหาร คุณคีย์คงไม่ต้องมาหลบซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์กันดารๆ นี่หรอกค่ะ” เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวสเตนเลสสตีลปลอดเชื้อ รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด แม้ว่าสายตาคมกริบราวกับใบมีดของเชฟอัจฉริยะจะจ้องมองมายังเธอราวกับอยากจะเฉือนร่างเธอให้เป็นชิ้นๆ เพื่อเอาไปทำสเต็กมีเดียมแรร์ คีย์วางมีดเชฟด้ามหรูลงบนเขียงด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เกิดเสียง *ปัง* สนั่น ครัวทั้งห้องราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ร่างสูงโปรดในชุดเชฟสีดำสนิทก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ชนิดที่รินรดาเกือบจะเผลอถอยหลังหนีด้วยสัญชาตญาณ แต่ศักดิ์ศรีของนักวิจารณ์อาหารมือหนึ่งค้ำคออยู่ เธอจึงเลือกที่จะเชิดหน้าสู้ ปลายจมูกของเขาทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนได้กลิ่นอายจางๆ ของโรสแมรี่ผสมกลิ่นอายความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา “ปากเก่งเสียจริงนะ” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย้ยหยัน “คิดว่าการเอ่ยปากท้าทายผม จะทำให้ตารางคะแนนวิจารณ์งี่เง่าของคุณมันดูน่าเชื่อถือขึ้นมาหรือไง รินรดา? คุณก็แค่ผู้หญิงที่ใช้ลิ้นทำงาน แต่ไม่เคยรู้ซึ้งถึงหยาดเหงื่อของคนที่ต้องยืนหน้าเตาวันละสิบแปดชั่วโมงเลยสักนิด” “ลิ้นของฉันทำเงินได้มากกว่าค่าตัวคุณทั้งปีเสียอีกค่ะ คุณคีย์” รินรดายิ้มเยาะ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไร้ความเกรงกลัว “แล้วก็... กรุณาถอยออกไปห่างๆ ด้วยค่ะ กลิ่นความมั่นใจเกินร้อยของคุณมันเริ่มทำให้อากาศในครัวนี้มันหายใจลำบาก” ไม่มีความลังเลในสายตาของเขา คีย์ไม่ได้ถอยหนี แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรด้ารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะ ทั้งที่เธอกำลังเปิดฉากสงครามประสาทกับเขาอยู่แท้ๆ “ถ้าคิดว่าเก่งนัก วันนี้ผมจะให้คุณทำหน้าที่เป็น ‘ผู้ช่วยเชฟ’ ของผมเอง” คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความท้าทายที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่าง “ถ้าทำตามมาตรฐานของผมไม่ได้... เตรียมตัวเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปจากเซฟเฮาส์นี้ได้เลย” “รับคำท้าค่ะ” รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด รอยยิ้มมุมปากของเธอเฉียบคมไม่แพ้กัน “ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะเชฟคีย์ เพราะฉันนี่แหละที่จะทำให้คุณรู้ว่า... ครัวนี้ไม่มีที่ว่างให้คนอีโก้สูงอย่างคุณเหมือนกัน!” สงครามในห้องครัวเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ วัตถุดิบชั้นเลิศถูกวางกองไว้ตรงหน้า รินรดาถูกโยนให้อยู่กับภารกิจเตรียมซอสมะเขือเทศเคี่ยวสูตรเฉพาะของเขา ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ดูเหมือนง่ายแต่ละเอียดอ่อนจนถึงขั้นโรคจิต คีย์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์มองดูเธอด้วยแววตาจับผิด พร้อมที่จะพ่นคำวิจารณ์เจ็บแสบออกมาได้ทุกเมื่อ หากเธอหั่นผักพลาดไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและแรงดึงดูดประหลาด ทุกครั้งที่รินรดาหันไปหยิบอุปกรณ์ เธอจะพบว่าสายตาของเชฟหนุ่มจอมหยิ่งคนนั้นคอยลอบมองเธออยู่ตลอดเวลา แม้ปากจะบอกว่ารังเกียจความวุ่นวาย แต่การกระทำของเขากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เมื่อเห็นว่าเธอเอื้อมหยิบชามผสมบนชั้นสูงไม่ได้ คีย์ก็ก้าวเข้ามาซ้อนหลังโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ มือหนาเอื้อมผ่านไหล่เธอไปหยิบชามใบนั้นลงมาอย่างง่ายดาย กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่มันคือความหวั่นไหวที่เธอเกลียดนักที่จะยอมรับ “ซุ่มซ่ามแบบนี้... จะรอดถึงมื้อเย็นไหมนะ” เสียงกระซิบพร่าดังอยู่ข้างใบหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะหันไปตอกกลับให้หน้าชา แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยหน้าประตูเซฟเฮาส์ดังสนั่นกังวานไปทั่วบริเวณ หน้าจอคอมพิวเตอร์มอนิเตอร์สตรีมมิ่งภาพจากกล้องวงจรปิดด้านนอกปรากฏร่างของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเข้ามา แขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ถูกพูดถึงเมื่อคืนนี้... ได้มาถึงเร็วกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก! คีย์ชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นในเสี้ยววินาที เขาก้มลงมองรินรดาที่ตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “ดูเหมือนว่า...” คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด “...เกมสนุกๆ ของเราจะต้องพักไว้แค่นี้ก่อนแล้วล่ะครับ... ตัวแสบ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้กำมะหยี่สีแดงคนนี้นะคะ!