ความคิดถึงที่ปิดไม่มิด

“ถ้ามึงยังไม่หยุดเขย่าโต๊ะ กูจะสับนิ้วมึงใส่ลงไปในสต็อกเนื้อแทนกระดูกวัว” เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบดุจน้ำแข็งของคีย์ บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะลุปรอท เขาวางมีดเชฟดามัสกัสลงบนเขียงดังปังจนลูกน้องในครัวถึงกับสะดุ้ง คีย์ไม่ได้มองหน้าใคร สายตาคมกริบของเขากำลังจดจ้องอยู่กับคราบซอสที่แห้งกรังบนเตา... ซึ่งปกติแล้วควรจะเป็นหน้าที่ของ 'ยัยตัวป่วน' คนนั้นที่จะต้องเดินเข้ามาบ่นเรื่องการจัดระเบียบครัวของเขา แต่วันนี้ครัวเงียบกริบ เสียงรองเท้าส้นสูงที่เคาะกับพื้นหินอ่อนอย่างถือดีไม่มีอีกแล้ว เหลือเพียงความเงียบที่กดประสาทจนเขาแทบคลั่ง “เชฟครับ... คือว่า... เรื่องร้านของเธอ...” ลูกน้องหนุ่มคนสนิทกล้าๆ กลัวๆ ที่จะเอ่ยปาก คีย์หันขวับ ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ “กูสั่งให้ไปสืบ ไม่ได้สั่งให้มานั่งรายงานความพินาศ!” เขาสลัดผ้ากันเปื้อนทิ้ง เดินดุ่มๆ ออกจากครัวตรงไปยังโซนห้องนั่งเล่นที่เงียบเหงาเหมือนบ้านร้าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นรอบที่ร้อย แต่หน้าจอไม่มีแม้แต่ข้อความกวนประสาท ไม่มีการโต้เถียงเรื่องวัตถุดิบ ไม่มีการวิจารณ์เมนูที่เขาตั้งใจทำ... รินรดาหายไป และความเงียบนี้กำลังกัดกินหัวใจเขายิ่งกว่าเปลวเพลิงที่เผาร้านของเธอเสียอีก คีย์ขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ความหยิ่งยโสที่เคยเป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เขาเพิ่งรู้ตัวในวินาทีนี้เองว่า ความสมบูรณ์แบบที่เขาโหยหามาทั้งชีวิต มันเทียบไม่ได้เลยกับความวุ่นวายที่รินรดานำเข้ามาในเซฟเฮาส์แห่งนี้ “ริน...” เขาพึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ในหัวของเขามีแต่ภาพใบหน้ามั่นใจ รอยยิ้มเยาะหยันเวลาที่เขาปรุงอาหารผิดสูตร และดวงตาที่วาวโรจน์เวลาที่เธอเถียงเขาคอเป็นเอ็น เขาเคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงตัวน่ารำคาญที่หลุดเข้ามาในโลกอันแสนสงบ แต่ตอนนี้... โลกของเขาพังทลายลงไม่ต่างจากร้านของเธอ เขากดสายโทรออกหาเธอเป็นครั้งที่สิบ แต่เสียงสัญญาณรอสายที่ยาวนานนั้นกลับสร้างความทรมานใจยิ่งกว่าการถูกมีดบาด “รับสายสิวะ ยัยตัวดี!” เขาสบถพลางปาโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างเหลืออด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ใช่เสียงของลูกน้องในเซฟเฮาส์ก็ดังขึ้นจากทางเข้า คีย์ชะงัก ร่างสูงรีบหันไปมอง หวังจะเป็นร่างระหงของหญิงสาวที่เขากำลังโหยหา แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจที่ทำให้คนในบ้านต้องก้มหัว “คุณผู้หญิง...” ลูกน้องของคีย์เอ่ยเสียงแผ่ว มารดาของคีย์กวาดสายตามองห้องนั่งเล่นที่ดูเหมือนคนบ้าอาศัยอยู่ก่อนจะแค่นยิ้ม “แม่ไม่ได้มาที่นี่นานจนลูกลืมวิธีการต้อนรับแขกไปแล้วหรือไงคะ คีย์?” “แม่มาทำไม” คีย์ถามเสียงเย็นเยียบ เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าไปต้อนรับ แต่ยืนตระหง่านราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่ “แม่มาดูผลงานของตัวเองน่ะสิ” หญิงสูงศักดิ์เดินผ่านเขาไปอย่างไม่สะทกสะท้าน “ได้ข่าวว่าไฟไหม้ร้านของนักวิจารณ์อาหารคนนั้นไม่ใช่เหรอ? ดูท่าทางเธอจะเป็นผู้หญิงที่ ‘ไร้ค่า’ สำหรับครอบครัวเราเกินไปหน่อยนะ” คีย์กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ “แม่ทำอะไรลงไป? ถ้าแม่แตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม...” “แกจะทำไม?” มารดาของเขาหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเย็นชาไม่ต่างจากลูกชาย “แกจะขัดคำสั่งแม่เพื่อผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่ร้านของตัวเองจะอยู่เหรอ คีย์? หรือว่าความเงียบในเซฟเฮาส์นี่มันทำให้แกเหงาจนเพ้อเจ้อไปแล้ว?” คีย์นิ่งงัน คำพูดนั้นแทงใจดำอย่างจัง ความโกรธแค้นในอกเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่หาคำตอบไม่ได้ “ผมไม่ได้เหงา” เขาโกหกคำโต ทั้งที่ในใจกำลังโหยหาเธอจนแทบบ้า “ผมแค่รำคาญที่แม่มายุ่งกับของของผม” “งั้นเหรอ?” มารดาของเขากดเสียงต่ำก่อนจะเดินเข้าไปใกล้กระซิบข้างหู “ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีปัญหาถ้าแม่จะจัดการให้เธอหายไปจากชีวิตแกอย่างถาวร... เพราะตอนนี้ เธอกำลังรออยู่ที่โกดังร้างท้ายเมือง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเธอยังจะมีลมหายใจอยู่ไหมถ้าแกไม่รีบไปตัดสินใจ” หัวใจของคีย์กระตุกวูบ เขาคว้ากุญแจรถบนโต๊ะอย่างรวดเร็วโดยไม่สนคำสั่งแม่ของเขาอีกต่อไป เขาพุ่งตัวออกไปที่ประตู แต่ทว่า... ทันทีที่เขาผลักบานประตูใหญ่ให้เปิดออก ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็กระเด็นเข้ามาปะทะอกเขาอย่างจัง กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาจำได้แม่นยำ กลิ่นของแป้งหอมและกลิ่นควันไฟจางๆ... รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้มีน้ำตาคลอเบ้า เสื้อผ้าของเธอเลอะคราบเขม่า แต่แววตาของเธอยังคงความดื้อรั้นเอาไว้แน่น “คีย์...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่น “ช่วยฉันด้วย... พวกมันเอาตัวน้องสาวฉันไป!” คีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความตกใจที่เธอปรากฏตัว แต่เป็นเพราะบุคคลที่เดินตามหลังเธอเข้ามา... ชายชุดดำสองคนพร้อมปืนเก็บเสียงที่จ่อเล็งมาที่หัวของเขาอย่างเยือกเย็น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักที่แสนดุดันของคีย์และรินรดานะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - กำมะหยี่สีแดง